Semua Bab สะใภ้กุลธวัชร (แนวดราม่าตบจูบ): Bab 11 - Bab 20

“ดาว!” ร่างระหงวิ่งข้ามถนนไปหาเด็กสาว ทำให้หม่อมราชวงศ์หนุ่มมองตามและเห็นคู่ปรับยืนสั่นอยู่จึงรีบวิ่งตามไปติดๆ“ดาวเกิดอะไรขึ้นเนี่ย???”“มีคนมาไล่ที่จ้ะพี่นวล” แสงดาวตอบเสียงเครือ ก่อนจะมองขจรศักดิ์ที่มาหยุดยืนข้างๆ ศศิธร ดวงตาคู่คมมองแผลที่ฝ่ามือเล็กแล้วถือวิสาสะจับขึ้นมาดู “ปล่อยนะ”“อยู่เฉยๆ เดียวเลือดก็ออกหมดตัวเอาหรอก” ขจรศักดิ์เอ็ดเหมือนผู้ใหญ่เอ็ดเด็กดื้อ ก่อนจะล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าในกระเป่ากางเกงออกมาซับเลือดให้เบาๆ “ต้องไปหาหมอทำแผล ไม่งั้นติดเชื้อจะยุ่งไปกันใหญ่”“จริงด้วยค่ะคุณชาย” ศศิธรสนับสนุน แต่แสงดาวส่ายหน้าไปมา“ดาวไม่เป็นไรจ้ะพี่นวล ทำแผลเองได้” เด็กสาวชักมือกลับ ขจรศักดิ์ขึงตาใส่และรู้สึกฉุนกึกที่อีกฝ่ายทำตัวอวดเก่งไม่เลิก“อวดดี คนอื่นเขาหวังดีแท้ๆ”“ดิฉันไม่ได้อวดดี แค่ไม่อยากรบกวนใครต่างหาก” แสงดาวหันไปแก้ต่างกับเขา ศศิธรเห็นทั้งสองเริ่มประกาศสงครามกัน ก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างอ่อนใจ“ไม่รบกวนหรอกดาว แต่พี่พาดาวไปไม่ได้นะ พอดีพี่มีธุระต้องไปทำ รบกวนคุณชายพาดาวไปหาหมอด้วยนะคะ เสร็จธุระแล้วนวลจะโทร.ให้รถที่วังมารับเองค่ะ” ศศิธรบอกขจรศักดิ์ แสงดาวตกใจยิ่งกว่าตอนถูกไล่ที่เส

“ลูกนะลูก ไม่เห็นใจแม่บ้างเลย แม่อยากอุ้มหลานไม่รู้หรือไง” หม่อมมณีรัตน์ค้อน ขจรศักดิ์จึงยิ้มให้มารดาก่อนจะลุกขึ้นยืน และพูดในสิ่งที่บิดาเองก็เย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ“ถ้าหม่อมแม่อยากอุ้มหลาน ก็ให้ท่านพ่อมีหม่อมใหม่สักคนสิครับ” เมื่อโยนระเบิดลูกใหญ่ให้ผู้เป็นพ่อเสร็จ ร่างสูงสง่าก็เดินขึ้นบันไดไป หม่อมมณีรัตน์หันไปมองสามีคู่ชีวิต“อะไรกันคุณ ผมรักคุณไม่คิดจะมีใหม่แน่นอน ส่วนเรื่องชายขจรกับหนูนวล ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปดีกว่านะ ถ้าเขาสองคนเป็นเนื้อคู่กัน ยังไงก็ได้แต่งงานกันอยู่แล้ว” ประมุขแห่งวังตะวันฉายยกมือโอบบ่าภรรยาแล้วหอมแก้มนวลอย่างเอาใจ เพียงเท่านั้นหม่อมมณีรัตน์ก็หายโกรธเคืองแล้วแสงดาวตื่นเช้าเป็นปกติ แต่วันนี้เธออยู่ต่างสถานที่ทำให้ต้องตื่นเช้ากว่าทุกวันเพื่อไปช่วยงานที่ตึกใหญ่ เท้าเรียวเดินผ่านสวนดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมตลบไปทั่วบริเวณ และแวะชมแมกไม้นานาพรรณอย่างสดชื่น จนมาถึงซุ้มดอกการะเวก แสงดาวก็เห็นหม่อมวิลัยนั่งอยู่บนรถเข็น มือเอื้อมเก็บดอกมะลิที่อยู่ไกลตัวแต่เอื้อมไม่ถึง เด็กสาวจึงแสดงน้ำใจรีบเข้าไปช่วย“เดี๋ยวดาวช่วยเก็บให้นะจ๊ะ”เสียงหวานไม่คุ้นเคยทำให้หม่อมวิลัยเงยหน้าขึ้นม

ขจรศักดิ์ขับรถมาตามถนนอย่างช้าๆ สายตาไม่ละจากร่างแน่งน้อย เมื่อแล่นเข้ามาใกล้ๆ ชายหนุ่มก็บีบแตรสั้นๆ สองครั้งจนแสงดาวสะดุ้งโหยง และมองท้ายรถที่จอดห่างจากเธอไปไม่ไกล ตามมาด้วยเจ้าของโรลส์รอยซ์คันหรูเปิดประตูลงมายืนวางมาดเก๊กหล่อ แสงดาวเม้มปากแน่นพยายามเดินเลี่ยงไปอีกทางเพราะไม่อยากเสวนาด้วย“ขึ้นรถ...” เสียงสั่งห้วนๆ ดังขึ้น แต่อีกฝ่ายก็ยังคงเดินผ่านไปโดยไม่สนใจ ยังผลให้ขจรศักดิ์ครางฮึมในลำคอแล้วก้าวยาวๆ ไปคว้าแขนเล็กข้างหนึ่งเอาไว้ “ไม่ได้ยินเหรอ ฉันบอกให้ขึ้นรถ”“ปล่อยดิฉันนะคุณชาย” เด็กสาวพยายามสะบัดแขนไปมาแต่ไม่หลุด เธอจึงใช้หนังสือตีที่มือหนาแรงๆ สองสามครั้ง ขจรศักดิ์แย่งหนังสือมาถือแล้วออกแรงฉุดคนพยศไปที่รถ“ปล่อยนะ ดิฉันต้องไปเรียน ไม่มีเวลาว่างทะเลาะกับคุณชายหรอกนะ” แสงดาวขืนตัวไว้แต่ทำไม่ได้ สุดท้ายก็ถูกขจรศักดิ์บังคับขึ้นไปนั่งเบาะหน้าจนสำเร็จ “ยอมดีๆ ก็ไม่ต้องถูกบังคับแบบนี้” หม่อมราชวงศ์หนุ่มบอกหลังจากขับรถพ้นจากอาณาเขตของวังเคียงรุ้ง แสงดาวนั่งหน้างอเป็นจวัก และขยับไปชิดประตูอีกข้างโดยไม่โต้ตอบใดๆ“เรียนที่ไหน?”“...” เงียบ ไม่มีเสียงตอบ ขจรศักดิ์แสยะยิ้มเร่งความเร็วรถขึ้

“บ้านะสิ อีตาบ๊อง”“ถ้าไม่คิดก็รีบขึ้นมาสิครับคุณผู้หญิงคนสวย ขืนชักช้ากว่านี้จนผมโมโหหิว ผมอาจจะแจ้งความเอาผิดคุณได้นะ ผมรู้จักตำรวจดังๆ ในเขตพระนครหลายคนเลย” อยุทธ์ขู่นิดๆ ศศิธรไม่อยากเป็นข่าวจึงเดินกระฟัดกระเฟียดไปนั่งฝั่งคนขับ แล้วสตาร์ทรถออกตัวแรงๆ จนนายตำรวจหนุ่มหัวขมำไปข้างหน้า“สมน้ำหน้า...” หญิงสาวพึมพำพร้อมกับปรายหางตาชำเลืองมองคนขี้เก๊กข้างกาย อยุทธ์ลูบหน้าผากไปมาก่อนจะหันไปมองเสี้ยวหน้านวลอย่างคาดโทษในใจ แกล้งเราเดี๋ยวจะเอาคืนแบบทบต้นทบดอกเลยแม่คนงามทรามวัย!“มีใบขับขี่หรือเปล่าคุณ”“มี แต่ถ้าไม่ยากเจ็บตัวก็นั่งดีๆ สิยะ” ศศิธรหันไปมองแว้บหนึ่งแล้วกลับไปมองถนนเบื้องหน้า “วันนี้เป็นวันอะไรของฉันนะถึงได้มาเจอผู้ชายอย่างนาย” หญิงสาวเปรยออกมาอย่างไม่ชอบใจ“เอ้าคุณ ผู้ชายอย่างผมน่ะ ความหล่อเทียบเท่าพระเอกในหนังฝรั่งเลยนะ” อยุทธ์หันมาคุยกับเธอทั้งตัว และพินิจมองคู่กรณีอย่างอารมณ์ดี“อุ๊ยต๊าย...พ่อคุณ…ไม่หลงตัวเลยนะคะ” ศศิธรลากเสียงยาวใส่คนข้างกาย “ถ้านายเป็นพระเอกหนังฝรั่ง ฉันก็คงเป็นนางงามจักรวาลแล้วล่ะ”“ฮืม...” นายตำรวจหนุ่มลูบคางด้วยสายตาแพรวพราว “ผมว่าอย่างคุณเนี้ยเป็นนางงาม

วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปจากเดือนเป็นปีที่แสงดาวมาอาศัยอยู่ใต้ชายคาของวังเคียงรุ้ง ทุกอย่างเปลี่ยนไปโดยเฉพาะตัวเธอเองโตขึ้นและเรียนจบด้วยคะแนนอันดับหนึ่ง สร้างความดีใจให้เดือนแรมและหม่อมเจ้าเอกสิทธิ์เป็นอย่างมาก แถมความดีและความขยันของแสงดาวทำให้ท่านชายเอ็นดูจนแสดงเจตนาจำนนต้องการจดรับรองเด็กสาวเป็นบุตรบุญธรรมแต่สิ่งหนึ่งที่ยังไม่เปลี่ยนก็คือความเกลียดชังของหม่อมราชวงศ์ขจรศักดิ์ที่มีต่อเธอ และดูเหมือนว่าจะมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนด้วยซ้ำ เพราะเวลาที่เขามาเยี่ยมหม่อมวิลัยและหม่อมเจ้าเอกสิทธิ์ทีไร มักคอยจะหาเรื่องเธอทุกครั้งที่เจอหน้ากันวันนี้เป็นวันหยุดของสัปดาห์ แสงดาวได้ลองทำอาหารว่างหน้าตาน่าทานใส่ตะกร้าที่มีฝาปิดมิดชิด เดินมาที่บ้านพักของหม่อมวิลัย ในขณะที่เจ้าของสถานที่นั่งอ่านหนังสือที่ระเบียงด้านซ้ายซึ่งยื่นเข้าไปในสวนดอกไม้ เสียงฝีเท้าคุ้นหูทำให้หม่อมวิลัยละสายตาจากหนังสือในมือ มองร่างบอบบางในชุดเสื้อแขนกุดสีชมพูยาวเสมอเอว กับประโปรงบานสีขาวยืนถือตะกร้าอยู่ไม่ไกล“สวัสดีค่ะ ดาวขออนุญาตนะคะ” แสงดาวพนมมือไหว้และโค้งศีรษะลงอย่างสวยงาม หม่อมวิลัยเชิดหน้าใส่ไม่ยอมรับไหว้และถอยหายใจเหมื