Semua Bab สะใภ้กุลธวัชร (แนวดราม่าตบจูบ): Bab 31 - Bab 40

สี่โมงเช้า สองสาวก็พากันมาดูเสื้อผ้าที่ย่านธุรกิจในเขตพระนคร ศศิธรนั้นมีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอย่างเห็นได้ชัดยามได้มาเดินซื้อเสื้อผ้าเช่นนี้ ทำให้แสงดาวพลอยมีความสุขและลืมเรื่องราวเศร้าๆ ไปได้บ้าง“ตัวนี้ก็สวยนะดาว เหมาะกับดาวมากเลย” ศศิธรหยิบเสื้อกันหนาวสีฟ้าอ่อนมาทาบบนแผ่นหลังบาง แสงดาวหันไปมองแล้วรับมาทาบตัว“สวยค่ะพี่นวล แต่ราคาแพงมากเลย” เด็กสาวเห็นราคาแล้วใจหาย เพราะนั่นคือจำนวนเงินที่เธอต้องขายขนมทั้งเดือนเลยก็ว่าได้ แต่สำหรับศศิธรนั้นราคานี้อยู่ในระดับสบายๆ“ไม่ต้องห่วงหรอก ท่านลุงเอกบอกผ่านแล้ว ดาวจะซื้ออะไรก็ได้” คนที่มีคำนำหน้าว่าหม่อมหลวงยิ้มร่า ก่อนจะส่งเสื้อผ้าชุดที่ถืออยู่ให้กับคนขาย จากนั้นก็พากันดูเสื้อผ้าชุดอื่นๆ ต่ออีกหลายตัวขณะที่สองสาวเลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่นั้น ขจรศักดิ์และอยุทธ์ก็มาทำธุระแถวนี้เช่นเดียวกัน เมื่อผ่านร้านเสื้อผ้าสตรีขจรศักดิ์ก็เห็นร่างแน่งน้อยของแสงดาวยืนเป็นหุ่นให้ศศิธรทาบชุดต่างๆ ยังผลให้หัวใจแกร่งกระตุกสั่นไหว ดวงตาคมเจิดจรัสด้วยความยินดี แต่เพียงชั่ววูบก็เปลี่ยนไป“มองสาวคนไหนอยู่เหรอครับคุณชายขจร” อยุทธ์เอ่ยถามอย่างล้อเลียนเมื่อเห็นเพื่อนรั

“คุณชายมีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ เราจะได้กลับบ้านสักที ป่านนี้แม่กับท่านชายคงเป็นห่วงแล้ว” เด็กสาวพยายามหาเหตุผลต่างๆ มาอ้าง แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่สนใจใครนอกจากความต้องการของตัวเอง“ฉันยังไม่อยากกลับ อยากอยู่กับหล่อนให้หายโมโหก่อน”ขจรศักดิ์บอกอย่างพาลๆ ดูเอาเถอะคนอะไรก็ไม่รู้ เอาแต่ใจชะมัด ทีกับคนอื่นพูดอะไรไม่เคยโกรธ แต่เธอพูดจาอะไรออกไปก็ผิดก็โมโห และคอยหาโอกาสรังแกและพูดจาถากถางให้ช้ำใจตลอด ช่างใจร้ายนัก ไม่รู้เวรกรรมอะไรของเธอนักหนา ที่ตกเป็นเบี้ยล่างของเขาแบบนี้ เสียตัวให้แล้วยังมาตามรังแกไม่หยุดอีก เมื่อไหร่เขาจะเข้าใจสักทีนะว่าเธอไม่เคยต้องการสมบัติอะไรของหม่อมเจ้าเอกสิทธิ์แม้แต่น้อย นี่ถ้าเธอไปอยู่เมืองนอกไม่รู้จะตามไปรังแกอีกหรือเปล่า ขออย่าให้เขาตามไปเลย เพียงเท่านี้เธอก็เจ็บช้ำน้ำใจมากพอแล้ว“คุณชายอย่าลืมสิคะว่ากำลังจะหมั้นหมายกับพี่นวล ทำอย่างนี้เท่ากับคุณชายนอกใจเธอนะคะ” แสงดาวบอกอย่างคนรู้สึกผิดและไม่สบายที่ทำตัวเหมือนคนลับลอบกินของคนอื่น“หมั้นก็ส่วนหมั้น คู่นอนก็ส่วนคู่นอนสิ หยุดพูดได้แล้วฉันรำคาญ” พูดจบขจรศักดิ์ก็โน้มใบหน้าเข้าไปซุกซบที่ลำคอขาวผ่อง แล้วตะโบมจูบลงมาตามบ

“ฮื่ม...จัดได้สวย เห็นหม่อมวิลัยชมนักหนาว่าอร่อย เด็กๆ เอาไปใส่จานที” เด็กรับใช้คลานเข่ามารับตะกร้าของว่างทันที ส่วนหม่อมมณีรัตน์ก็หันมาสนใจแสงดาวต่อ“หม่อมเจ้าเอกสิทธิ์กับหม่อมวิลัย และก็เดือนแรมคงสบายดีนะ ไม่เห็นมาที่วังนี้นานแล้ว” ประมุขใหญ่แห่งวังตะวันฉายชวนคุย แสงดาวยิ้มหวานส่งให้ก่อนจะตอบคำถาม“สบายดีเจ้าค่ะท่านชาย”“ได้ข่าวว่าหม่อมเจ้าเอกสิทธิ์จะส่งหล่อนไปเรียนต่อยังต่างประเทศรึ…”คำถามของหม่อมมณีรัตน์ทำเอาแสงดาวอึ้งไป มือบางประสานกันอยู่บนตักบีบเข้าหากันแน่น จะให้เธอตอบได้ยังไงล่ะในเมื่อบุตรชายของท่านประกาศสิทธิ์ว่าจะไม่ให้เธอไปเด็ดขาดในขณะที่เด็กสาวกำลังว้าวุ่นกับการหาคำตอบอยู่นั้น จู่ๆ เสียงคุ้นหูที่ไม่อยากได้ยินก็ดังมาจากประตูด้านหน้าของห้องโถงแบบไม่คาดคิด“หล่อนไม่ไปแล้วล่ะครับหม่อมแม่ เพราะจะเรียนต่อที่เมืองไทย” ขจรศักดิ์ตอบมารดาขณะเดินผ่านเธอไปนั่งที่ชุดรับแขกด้านซ้ายของบิดา แสงดาวมองร่างสูงสง่าสวมสูทสีเข้มแล้วต้องหลบสายตา“ชายไปรู้มาจากไหน อาทิตย์ก่อนท่านอาเอกสิทธิ์ยังคุยให้ท่านพ่อฟังอยู่เลยนะ” หม่อมมณีรัตน์ขมวดคิ้วถาม ขจรศักดิ์มองหน้านวลด้วยท่าทีเรียบเฉยเย็นชา“ตอบท่า

“มะ...ไม่...” แสงดาวพยายามบิดเบี่ยงสะโพกหนี แต่ขจรศักดิ์ไม่ยอมง่ายๆ บดเบียดกดวนระรานเนินสาวราวกับต้องการกลั่นแกล้ง ในขณะที่ปากยังซุกลิ้นชอนไชเข้าไปในโพรงปากนุ่มหวานลึกซึ้ง แล้วค่อยๆ ลากวกขึ้นไปปลุกเร้ากระตุ้นไฟสวาทให้ลุกโชนหนักกว่าเดิมด้วยการขบเม้มติ่งหูเล็กๆ จนเธอซ่านสยิวไปทุกรูขุมขน“ฮื่ม...ดีมาก”หม่อมราชวงศ์หนุ่มครางงึมงำในลำคอ และรู้สึกตื่นเต้นราวกับตัวเองเพิ่งเป็นหนุ่มน้อยวัยกลัดมัน ทั้งๆ เขานั้นมีคู่ควงคู่นอนตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยปีแรกด้วยซ้ำ ไม่มีสาวคนไหนทำให้เขารู้สึกกระสันในความต้องการมากเท่ากับแสงดาวมาก่อน“คุณชาย…”ทันทีที่ริมฝีปากอิ่มได้รับอิสระ เธอเรียกขานเขาเสียงสั่นเทา ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรยกห่าง ดวงตาคมประสานสายตากับเธออย่างเร่าร้อน ฝ่ามือร้อนดุจก้อนถ่านในเตาไฟก็ไม่ยอมพัก เทียวลูบไล้เนื้อนวลไปทั่วสัดส่วนโค้งเว้าดั่งจะย้ำว่าเขาคือเจ้าของทั่วทุกตารางนิ้วบนเรือนกายเธอ“ฉันช้าไม่ทันใจเธอใช่ไหม” เขาเอ่ยถามพลางยิ้มยั่ว สายตาเปลี่ยนเป้าหมายลดลงไปจ้องเม็ดบัวสีชมพูที่เอนไหวไปตามแรงหอบหายใจ“ได้โปรด...เถอะคุณชาย...” คำตอบของเธอเหมือนถูกเขาสะกดด้วยมนตราแห่งดําฤษณา จนสมองไ

ณ สถานีรถไฟหัวลําโพง…“คุณ ‘ศา-ลา-วัด’ คะ นี่ใกล้เวลารถไฟจะออกแล้วนะคะ ขับรถช้าเป็นเต่าแบบนี้เมื่อไหร่จะถึงสักที” ศศิธรบ่นเป็นหมีกินผึ้งให้คนข้างๆ ด้วยสีหน้ากระเง้ากระงอด อยุทธ์มองซ้ายขวาเพื่อจะเลี้ยวรถเข้าไปจอดเทียบฟุตบาทอย่างระมัดระวัง“ใจเย็นๆ สิครับ ถ้าผมมีเวทย์มนตร์คงจะอุ้มคุณนวลเหาะไปส่งถึงที่หมายแล้ว” ชายหนุ่มบอกยิ้มๆ“เฮ้อ...ถึงสักที” ศศิธรถอนหายใจและนั่งรอให้อยุทธ์ลงไปเปิดประตูให้ แต่สารวัตรหนุ่มดับเครื่องก็หันมามองคนข้างตัวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“คุณนวลครับ”“คะ...” ศศิธรขานรับพร้อมกับสบตาอยุทธ์ “ดูคุณแปลกๆ นะคะ หรือโกรธที่ฉันบ่นให้เมื่อสักครู่”“ก็โกรธนิดๆ ครับ” ท่าทางจริงจังของเขาทำเอาหญิงสาวใจเสีย และรู้สึกผิดที่เอาแต่ใจตัวเอง มือขาวสะอาดเปิดกระเป๋าถือแล้วหยิบลูกอมห่อด้วยกระดาษสีสวยส่งให้“อมยิ้มค่ะ กินแล้วคุณจะได้ยิ้ม”อยุทธ์อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ นี่เธอเห็นเขาเป็นเด็กห้าขวบหรือยังไงถึงเอาลูกอมมาหลอกล่อ แบบนี้ต้องตัวเล่นตัวสักหน่อยแล้ว“น้อยไปใช่ไหม งั้นเพิ่มให้” ศศิธรเห็นเขาไม่หยิบไปก็เข้าใจว่าน้อยเกินไปจึงหยิบออกมาอีกสองเม็ด แต่อยุทธ์ไม่ยอมรับจนเธอออกอาการงอนบ้าง “เพิ่มให