Semua Bab สะใภ้กุลธวัชร (แนวดราม่าตบจูบ): Bab 61 - Bab 70

“ลูกพ่อ…”“คุณลุงใจดีตกลงจะเป็นพ่อให้น้องหวายจริงๆ เหรอคะ” น้องหวายยิ้มแป้น เงยหหน้าขึ้นมองด้วยความหวัง ขจรศักดิ์เห็นความอ้าว้างที่เจือในดวงตากลมก็สงสารลูกจับใจ“จริงสิคะ ไม่ใช่แค่เป็นพ่อของน้องหวายน้า คุณลุงใจดีจะพาน้องหวายกับแม่ไปอยู่ที่วังตะวันฉายด้วยกัน อยู่กับหม่อมย่า ท่านปู่ด้วย” ขจรศักดิ์กอดร่างน้อยโยกไปมา น้องหวายยิ้มจนเห็นลักยิ้มน่ารัก ลุกขึ้นโถมตัวกอดคอแกร่ง ขจรศักดิ์ไม่ทันตั้งตัวจึงหงายหลังลงไปนอนแผ่หลากับฟูกหนานุ่ม ก่อนจะใช้มือหนายกน้องหวายลอยขึ้น หนูน้อยกางแขนออกเหมือนตัวเองกำลังโบยบินอยู่ในอากาศราวกับนก“ฮ่า...ฮ่า พ่อขา น้องหวายบินได้” น้องหวายหัวเราะอย่างสนุกสนาน ขจรศักดิ์เห็นลูกชอบก็ยิ่งยกขึ้นสูง แสงดาวกลัวบุตรสาวตกใจจึงห้ามไว้“พอได้แล้ว ทั้งพ่อทั้งลูก เดี๋ยวก็ตกลงมาหรอก”“ลูกกำลังสนุกอยู่นะดาว” ขจรศักดิ์บอกขณะลุกจากเตียงพาลูกสาวบินไปทั่วห้องนอน คนเป็นแม่จึงกลายเป็นส่วนเกินนั่งหน้างออยู่บนเตียง คุณพ่อเอาใจลูกสาวไม่นานก็ไม่ได้ยินเสียงหวานของภรรยาจึงหันไปมอง พอเห็นหน้างอๆ ก็รู้ว่าคนเป็นแม่งอนเข้าให้แล้ว คุณพ่อจึงวางลูกสาวยืนกับพื้นแล้วมองหน้ากัน น้องหวายรู้ว่าต้องง้อมาร

“ดาว...” เสียงเรียกทำให้แสงดาวน้ำตาไหล แต่ไม่หยุดเดินพาลูกตรงไปที่ประตู จนกระทั่งเสียงของหม่อมมณีรัตน์ดังตามมา“เดี๋ยวก่อนแสงดาว”แสงดาวชะงักก้าว และพาลูกน้อยหันกลับมา หม่อมมณีรัตน์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหา ทุกสายตามองตามและลุ้นว่าจะเกิดอะไรต่อไปนับจากนี้ หญิงสูงศักดิ์จับมือจิ๋วของน้องหวายมากุม“เธอกับลูกจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ที่เดียวที่เธอจะต้องไปคือ ‘วังตะวันฉาย’ ในฐานะสะใภ้ของกุลธวัช” คำพูดของหม่อมมณีรัตน์ทำเอาทุกคนยิ้มออกมาอย่างโล่งอก ขจรศักดิ์เข้าไปสวมกอดมารดาแล้วอุ้มบุตรสาวแนบอก หอมแก้มใสแล้วเลยไปหอมแก้มแสงดาว“หม่อมแม่ทำให้ชายตกใจแทบแย่” ชายหนุ่มยิ้มกว้างๆ หม่อมมณีรัตน์มองหน้าคมและมาหยุดที่สะใภ้“ฉันเพิ่งรู้ว่าทำไมลูกชายฉันถึงยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเธอ เพราะเธอเป็นคนดี ยอมทุกข์เพื่อให้คนที่รักมีความสุข” หม่อมมณีรัตน์มองแสงดาวอย่างชื่นชม ทำเอาทุกคนในห้องพากันยิ้มไปด้วย ศศิธรนั้นยิ้มไม่หุบเพราะได้เห็นภาพความสุขของผู้ที่ตนรักเสมือนร้องสาวแท้ๆ และเธอเองก็หลุดพ้นจากพันธนาการทั้งปวง สามารถที่จะรักและรับรักอีตาสารวัตรจอมบ๊องได้เต็มหัวใจแล้ว“ว้าว...วันนี้เป็นวันดีจริงๆ เลยนะคะ นวลว่าเรามาร

เมื่อความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผย ขจรศักดิ์ก็กลายเป็นแขกของวังเคียงรุ้งไปโดยปริยาย หลังเลิกงานหม่อมราชวงศ์หนุ่มก็จะมาคลุกอยู่กับภรรยาและลูก เพราะแสงดาวต้องการดูแลหม่อมวิลัยจนกว่าจะมีหมอที่ไว้ใจได้มาแทน เพลินพิศก็คอยหาโอกาสใกล้ชิดขจรศักดิ์เพื่อหวังให้เขาใจอ่อน แต่ก็ไม่สำเร็จ และในทางลับอยุทธ์ก็ส่งสายตำรวจหญิงเข้ามาเป็นคนรับใช้ในวังเคียงรุ้งตามคำขอของเพื่อน จนกว่าแสงดาวกับลูกจะไปอยู่ที่วังตะวันฉาย ซึ่งแผนการนี้จะมีเพียงขจรศักดิ์ อยุทธ์ และหม่อมเจ้าเอกสิทธิ์เท่านั้นที่รู้ทุกวันแสงดาวจะต้องแวะไปตรวจอาการและทำกายภาพบำบัดให้หม่อมวิลัย พร้อมกับกำชับให้ทานยาตามหมอสั่ง เพราะคนที่ไว้ใจได้อย่างแม่จันทร์ก็เจ็บออดๆ แอดๆ ดวงตาฝ้าฟางมองไม่ค่อยเห็น หม่อมวิลัยจึงให้อยู่เฉยๆ และมีคนดูแลอยู่ที่เรือนพักด้านหลัง“นี่หล่อนไม่เบื่อหรือยังไงที่ต้องมานวดมาจับขาฉันทุกวัน” หม่อมวิลัยเอ่ยถาม ขณะมองใบหน้านวลที่ดูจะอิ่มเอิบไปด้วยความสุข“ไม่เบื่อหรอกคะ ขอให้แม่ใหญ่เดินได้ ดาวก็ดีใจแล้ว”“ใช่คร้าหม่อมยาย เราจะได้ไปวิ่งไล่จับกันคร้า” น้องหวายซึ่งอยู่ในชุดนักเรียนน่ารักฉีกยิ้มกว้างๆ จนเห็นลักยิ้ม หม่อมวิลัยหัวเราะมองค

เมื่อได้ฟังอาการของหม่อมวิลัย แสงดาวทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง โชคดีที่ขจรศักดิ์รับไว้ทันและกอดเธอแน่น เดือนแรมมองบุตรสาวอย่างสงสารจับใจ“เป็นไปได้ยังไงคะ ยาพวกนั้นเป็นยาบำรุงที่ท่านทานประจำ จะมีผลกับระบบหายใจได้ยังไงกัน” แสงดาวบอกปนสะอื้น ขจรศักดิ์ไม่เชื่อว่าแสงดาวจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นได้“เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจนะดาว ถ้าดาวบริสุทธิ์คนผิดต้องถูกจับได้แน่นอน”“นั่นสิดาว ทำใจให้สบายนะลูก” เดือนแรมช่วยปลอบอีกคน แสงดาวพยักหน้าทั้งน้ำตา ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายกับหม่อมวิลัยได้“โจรถ้าไม่มีหลักฐานก็ไม่ยอมจำนน” เพลินพิศได้ทีแล้วมองหม่อมเจ้าเอกสิทธิ์ที่นั่งเงียบอยู่ไม่ไกล “ท่านชายทำไมไม่ให้ตำรวจจับตัวนังดาวไปเลย แล้วค่อยสอบสวน เผื่อมันหนีไปจะทำยังไง”“ดิฉันไม่หนีแน่นอนค่ะ เพราะดิฉันไม่ได้ทำผิด” แสงดาวยืนยันเสียงหนักแน่น ทำเอาท่านชายถึงกับถอนหายใจเบาๆ รู้สึกหนักใจไม่น้อยกับเรื่องที่เกิดขึ้น“ปล่อยให้ตำรวจจัดการดีกว่า ตำรวจสมัยนี้เขาเก่ง ฉันว่าเรากลับกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”“ดาวขอเฝ้าหม่อมท่านที่นี่นะคะท่านชาย” แสงดาวมองหม่อมเจ้าเอกสิทธิ์น้ำตานองหน้า ไม่นานท่านชายก็พย

หนึ่งเดือนต่อมา...ณ บ้านพักตากอากาศของราชกุลกุลธวัชหลังจากจัดงานศพหม่อมวิลัยและเพลินพิศเสร็จสิ้น ทุกคนยังไม่คลายจากความตกใจ ในช่วงวันหยุดยาว ขจรศักดิ์จึงพาทุกคนมาพักผ่อนยังบ้านพักตากอากาศที่หัวหิน ทุกคนจึงรู้สึกดีขึ้นมา แสงดาวเริ่มยิ้มได้เมื่อมีนางฟ้าตัวน้อยคอยคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ และทำท่าตลกให้คุณพ่อคุณแม่และทุกคนหัวเราะ“ฉันสงสัยจริงๆ ว่าลูกเราเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ทำไมซนเหมือนลิงแบบนี้” ขจรศักดิ์นั่งมองบุตรสาวอยู่ข้างภรรยา ยิ่งเห็นน้องหวายตีลังการอยู่ที่ชายหาด ขจรศักดิ์ก็ยิ่งถอนหายใจแรงๆ“ผู้หญิงสิคะ ดาวเลี้ยงมากับมือทำไมจะไม่รู้” แสงดาวบอกเสียงหวาน พลางหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อให้ ขจรศักดิ์จับมือบางขึ้นไปจูบแล้วคลึงด้วยปลายหัวแม่มือเบาๆ“งั้น ฉันขอลูกชายอีกสักสามคน ผู้หญิงอีกสองคนนะดาว” ชายหนุ่มทำหน้าระห้อยอ้อนๆ แสงดาวตาโตเพราะนับจำนวนแล้วเขาต้องการลูกตั้งหกคนเชียว“หกคนเลยนะคะ”“ก็ใช่นะสิ ธุรกิจเรามีตั้งเยอะแยะนะ ลูกๆ จะได้ช่วยกันทำไง” ขจรศักดิ์เอนศีรษะไปซบหน้ากับบ่าบาง “นะดาวนะ ฉันไม่ปล่อยให้เธอเลี้ยงคนเดียวหรอก เราจะช่วยกันเลี้ยงลูกๆ ให้เติบโตด้วยกัน” ชายหนุ่มสอดลำแขนโอบกอดเอวค