Semua Bab สะใภ้กุลธวัชร (แนวดราม่าตบจูบ): Bab 41 - Bab 50

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ขจรศักดิ์ก็กลับจากปีนัง ด้วยงานที่คั่งค้างอยู่หลายวันทำให้เขาไม่สามารถไปหาแสงดาวได้อย่างที่ตั้งใจ จนเวลาล่วงไปสองวันเต็มๆ หม่อมราชวงศ์หนุ่มถึงปลีกตัวมาที่วังเคียงรุ้งได้รถยนต์คันหรูของขจรศักดิ์ วิ่งมาจอดหน้าประตูอัลลอยด์ลวดลายสวยงามของวังเคียงรุ้ง หัวใจของชายหนุ่มตื่นเต้นราวกับหนุ่มน้อยที่เตรียมจะควงสาวครั้งแรก ประตูเลื่อนเปิดช้าๆ กว้างเท่ากับความกว้างรถยนต์ ร่างสง่างามก็บึ่งรถผ่านเข้าไปจอดหน้าวัง ลุงชมกำลังทำความสะอาดรถที่โรงรถรีบวิ่งมาเปิดประตูให้“คุณดาวอยู่ใช่ไหม…” ขจรศักดิ์ถามเสร็จไม่รอเอาคำตอบ ก้าวยาวๆ เข้าไปข้างใน ลุงชมอ้าปากค้างกลืนคำตอบไว้ในลำคอพร้อมเกาหัว“จะรีบไปไหนก็ไม่รู้…” ชายชราพึมพำเสร็จก็เดินไปเช็ดรถต่อขจรศักดิ์มาถึงห้องโถงก็เห็นหม่อมเจ้าเอกสิทธิ์นั่งอ่านเอกสารอยู่ในห้อง มีเดือนแรมนั่งเป็นเพื่อน เมื่อเห็นหม่อมราชวงศ์หนุ่มถือของพะรุงพะรังเข้ามาในห้องก็พากันหันไปมอง“อ้าว…ชายขจรกลับมาจากปีนังเมื่อไหร่รึ”“มาเมื่อวันก่อนครับ วันนี้ว่างก็เลยเอาของฝากมาให้ท่านอากับหม่อมอาวิลัยแล้วก็…” ขจรศักดิ์หันไปมองเดือนแรม “ของคุณเดือน…” ชายหนุ่มส่งของฝากให้เดือนแรม

จากวันที่แสงดาวไปเรียนต่อ ขจรศักดิ์ก็กลายเป็นคนเงียบขรึมเหมือนครั้งที่สูญเสียคนรักจากอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน เมื่อบุตรชายกลับไปเป็นเช่นเดิม หัวอกคนเป็นพ่อแม่ก็ยิ่งทุกข์ใจจนต้องมานั่งปรึกษากันในห้องนั่งเล่น“ทำยังไงดีค่ะ ลูกเราหายเศร้าไปตั้งนานแล้ว ทำไมกลับไปเงียบขรึมไม่สดชื่นเหมือนเมื่อก่อนก็ไม่รู้” หม่อมมณีรัตน์บอกอย่างไม่สบายใจ“นั่นสิ...ลูกเหมือนคนอกหักเลย”หม่อมเจ้าเอกอนันต์บอกภรรยา และรู้สึกไม่สบายใจไปด้วย เรื่องงานท่านไม่ห่วงเท่าไหร่เพราะตั้งแต่บุตรชายกลับมาจากปีนังก็ทำงานเป็นบ้าเป็นหลัง จนทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี“อกหักเหรอคะ...”หม่อมมณีรัตน์คิดตามแล้วต้องยิ้มออกมา “งั้นเราก็ต้องรีบให้ลูกหมั้นหมายกับหนูนวลนะคะ ตีตราจองให้เขารู้ไปทั่วพระนครเลย ผู้ชายจะได้ไม่มายุ่งกับหนูนวลให้ลูกเราไม่สบายใจ”“จะดีเหรอ ฉันว่าเราควรถามลูกก่อนนะ”“ไม่ต้องถงต้องถามแล้วค่ะคุณพี่ เรารีบไปคุยเรื่องนี้กับพ่อแม่หนูนวลกันเลยดีกว่า อิฉันใจร้อน” หม่อมมณีรัตน์เร่งเร้าสามี ก่อนจะฉุดแขนให้ลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า จนหม่อมเจ้าเอกอนันต์ส่ายหน้ายิ้มๆ กับความใจร้อนของภรรยา แต่ก็ยอมทำตามเพราะไม่อยากเห็นบุตรชายอย

เมื่อรับปากขจรศักดิ์ไว้แล้ว วันต่อมาศศิธรก็มายังวังเคียงรุ้งเพื่อสอบถามเรื่องที่อยากรู้ หญิงสาวเข้าพบกับเจ้าของวังที่ตอนนี้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งหม่อมเจ้าเอกสิทธิ์ หม่อมวิลัย และเดือนแรม ซึ่งกำลังนั่งทานของว่างอยู่ที่ระเบียงสวนดอกไม้“สวัสดีค่ะ นวลมารบกวนหรือเปล่าคะ” ศศิธรวางตะกร้าของฝากแล้วไหว้เจ้าของวังอย่างอ่อนช้อย“รบกวนอะไรกันหนูนวล มาทานของว่างด้วยกัน วันนี้แม่วาดทำข้าวเกรียบปากหม้อนะอร่อยเชียว” หม่อมวิลัยรับไหว้แล้วเชิญแขกนั่ง“นวลซื้อผลไม้มาฝากค่ะ” ศศิธรส่งผลไม้ให้แม่วาดพร้อมรอยยิ้มหวานแล้วนั่งลงข้างหม่อมวิลัย แม่วาดตักของว่างเสิร์ฟ ศศิธรรับมาชิมแล้วเคี้ยวไปยิ้มไปอย่างเอร็ดอร่อย “อร่อยมากเลยค่ะแม่วาด” คนถูกชมยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป“นวลมาหาลุงมีธุระอะไรหรือเปล่า” ท่านชายเอ่ยถามอย่างเป็นกันเอง“นวลคิดถึงดาวค่ะท่านลุงก็เลยมาขอที่อยู่เผื่อจะเขียนจมหมายไปคุยด้วย” ศศิธรวางจานของว่างลงแล้วยกแก้วน้ำขึ้นจิบ พร้อมกับลอบสังเกตท่าทีของแต่ละคนว่าออกอาการอึดอัดพอสมควร“ดาวเพิ่งย้ายที่อยู่ใหม่ ใกล้กับที่เรียนก็เลยยังไม่ได้ส่งข่าวมาบอก ถ้าดาวเขียนจดหมายมาบอก ลุงจะรีบแจ้งหนู

เวลาผ่านไปสี่วันแล้วที่ขจรศักดิ์เห็นแสงดาว ทำให้ภาพในวันคืนเก่าๆ หลั่งไหลเข้ามาในหัวจนชายหนุ่มไม่มีสมาธิทำงานแม้จะพยายามแล้วก็ตาม หกปีเต็มๆ ที่เธอหายไปจากชีวิตเขาราวกับตายจาก และวันนี้เขาก็เห็นเธอที่เมืองไทยหรือว่า...ความคิดของขจรศักดิ์หยุดเพียงเท่านั้น หัวใจแกร่งก็เต้นแรง ซึ่งมันแรงพอๆ กับความหวังเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในหัว และภาวนาให้สิ่งที่คิดที่หวังเป็นจริง และวันนี้ร่างสูงสง่าก็มาปรากฏตัวที่วังเคียงรุ้ง หม่อมเจ้าเอกสิทธิ์มองหลานชายที่วันเวลาหกปีหล่อหลอมให้เป็นหนุ่มเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความเก่งกาจด้านงานธุรกิจ จนสามารถนำพาธุรกิจของครอบครัวเติบโตไปอย่างก้าวกระโดดด้วยการบริหารแบบฝรั่ง“หวัดดีครับท่านอา...”“หวัดดี นั่งสิชายขจร...” ท่านชายวางไปป์ไว้โต๊ะข้างตัว“ผมกลับมาจากเมืองจีนเมื่อสองวันก่อน เลยซื้อโสมมาฝากท่านอาครับ” ขจรศักดิ์ส่งกล่องโสมให้คนเป็นอา หม่อมเจ้าเอกสิทธิ์รับมาดูของข้างในแล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้า“ขอบใจนะ แล้วอีกกล่องคงเป็นของหม่อมวิลัยสิท่า” ประมุขวังเคียงรุ้งมองกล่องข้างตัวหลานชาย ขจรศักดิ์ยิ้มให้ก่อนจะตอบออกไป“ครับ งั้นผมเอาของฝากไปให้หม่อมอาก่อนนะครับ” ชายหนุ่มพูดเสร็จ

“แม่ดาวขา...” เสียงใสดังมาแต่ไกล ทำให้แสงดาวและศศิธรมองหาต้นเสียง เด็กหญิงชนิดาในชุดนักเรียนถือกระเป๋าวิ่งมาหามารดา แก้มใสแดงระเรื่อชุ่มไปด้วยเหงื่อเพราะเล่นกับเพื่อน “สาหวัดดีคร้า” น้องหวายยกมือขึ้นไหว้คนเป็นแม่ แสงดาวกอดบุตรสาวแล้วเช็ดเหงื่อให้เบาๆ ศศิธรมองร่างเล็กและใบหน้าสดใสที่มีส่วนคล้ายมารดาอย่างยิ้มๆ“น้องหวายขา สวัสดีคุณป้านวลสิคะ ป้านวลเป็นพี่สาวที่แม่ดาวรักและเคารพที่สุดจ้ะ” แสงดาวบอกเสียงหวาน น้องหวายยิ้มให้คุณป้าคนสวยแล้วพนมมือไหว้อย่างสวยงาม ศศิธรลดตัวลงไปเสมอร่างน้อย และมองโครงหน้าหนูน้อยพร้อมกับโอบกอดเบาๆ“น้องหวายของป้านวล หนูน่ารักมากจ้ะ” ศศิธรจับร่างน้องหวายออกห่างและมองหลานสาวตัวน้อยอย่างรักใคร่ คนถูกชมว่าน่ารักยิ้มจนตาหยี“ป้านวลก็สวยและใจดีเหมือนที่แม่ดาวบอกคร้า” น้องหวายพูดเสียงใส ศศิธรตาโตด้วยความยินดีที่ถูกชมซึ่งหน้า“จริงหรือจ้ะ แม่ดาวบอกอย่างนั้นรึ”“ใช่คร้า…”“อุ้ยตาย…ทำไมหลานสาวป้านวลน่ารักแบบนี้ ไปค่ะวันนี้คุณป้าจะพาไปทานอะไรอร่อยๆ เราจะช่วยกันล้มทับแม่ดาวนะคะ” ศศิธรดูจะหลงหลานสาวตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรก“ทำไมต้องล้มทับแม่ดาวด้วยล่ะคะ เดี๋ยวแม่ดาวเจ็บ” น้อ