Semua Bab สะใภ้กุลธวัชร (แนวดราม่าตบจูบ): Bab 51 - Bab 60

เช้าวันนี้ที่วังตะวันฉายดูจะวุ่นวาย เพราะหม่อมมณีรัตน์เกิดหน้ามืดเป็นลมขณะลุกขึ้นยืน คุณหมอประจำตระกูลก็ไม่อยู่ ทำให้โรงพยาบาลส่งแสงดาวมาตรวจอาการ ไม่ถึงชั่วโมงแพทย์หญิงก็มาถึงวังตะวันฉาย แรกๆ หม่อมเจ้าเอกอนันต์และหม่อมมณีรัตน์จำแสงดาวไม่ได้“ดิฉันแพทย์หญิงแสงดาว เป็นหมอผู้ช่วยของนายแพทย์วิทยาค่ะท่าน” แสงดาวพนมมือไหว้ทั้งสองอย่างนอบน้อม หม่อมเจ้าเอกอนันต์ขมวดคิ้วรู้สึกคุ้นหน้าจึงเอ่ยถาม“แสงดาว ลูกสาวเดือนแรมภรรยาของเอกสิทธิ์หรือเปล่า”“ใช่ค่ะท่านชาย” แสงดาวยิ้มรับแล้วเดินไปตรวจอาการของหม่อมมณีรัตน์ ที่นอนมองเธออยู่อย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น พอแสงดาวจับชีพจนที่ข้อมือ หม่อมมณีรัตน์ก็ชักมือกลับ“หล่อนเป็นหมอแน่รึ”“ดิฉันจบแพทย์จากอังกฤษค่ะ” แสงดาวยิ้มหวานขณะตอบ และหยิบบัตรประจำตัวส่งให้หม่อมมณีรัตน์มองสามี ส่วนหม่อมเจ้าเอกอนันต์รับมาอ่านและพยักหน้าให้ภรรยา ก่อนจะเดินออกไปรอด้านนอก“หม่อมท่านมีอาการอะไรบ้างคะ” หลังจากที่ไขข้อกังขากระจ่างแล้ว แสงดาวก็เริ่มตรวจอาการหม่อมมณีรัตน์อย่างละเอียด โดยมีสายตาของหม่อมมณีรัตน์จับจ้องใบหน้าหวานตลอดเวลา เมื่อตรวจอาการเสร็จแสงดาวก็จดบันทึกเพราะส่งรายง

“ฉันเป็นภรรยาคนหนึ่งของท่านชาย ถ้ามีธุระกับท่านชายก็มาวันหลังนะคะ วันนี้ท่านไปธุระข้างนอก คงกลับค่ำๆ” เดือนแรมเห็นสายตาคนมาใหม่ก็เชิดหน้าขึ้น เพลินพิศเบ้ปากไม่คิดว่าน้าเขยจะมีภรรยาใหม่อีกแล้ว“ตาต่ำจริงๆ ไปคว้าผู้หญิงที่ไหนมา” หญิงสาวพูดอย่างดูถูก เดือนแรมพยายามอดกั้นจนกำมือแน่น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นให้เธอเดินห่างจากเพลินพิศเพื่อไปรับ“สวัสดีค่ะ วังเคียงรุ้งค่ะ”“เดือน ฉันเองนะ ฉันลืมบอกไปว่าเพลินพิศ หลานสาวหม่อมแม้นวาดจะไปที่วังวันนี้ เธอเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ จะอยู่ที่วังสักระยะ” หม่อมเจ้าเอกสิทธ์บอกภรรยามาตามสาย เดือนแรมหันไปมองเพลินพิศก่อนจะตอบออกไป“เธอมาถึงแล้วค่ะ ประเดี๋ยวเดือนจะจัดห้องรับรองทางปีกซ้ายให้นะคะ”น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจในการดูแลวัง ทำให้เพลินพิศรู้ว่าน้าเขยผู้สูงศักดิ์คงให้ความสำคัญกับภรรยาใหม่คนนี้พอสมควร และเธอจะยอมให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ ไม่งั้นเธอจะต้องลำบากแน่นอน“ฉันจะอยู่ห้องติดกับท่านชาย” เพลินพิศบอกแล้วมองออกไปหน้าตึกเมื่อเห็นรถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามา ไม่นานคนในรถก็เปิดประตูลงมาให้เธอเห็นหน้าชัดขึ้น“โอ้มายก๊อด! คุณชายขจรศักดิ์...” เพลินพิศตาโตด้วยความยิ

“ไม่เหมือนหรอกค่ะพี่นวล เพราะพ่อของน้องหวายเป็นคนธรรมดา ไม่ได้มีชาติตระกูลเหมือนคุณชาย” แสงดาวบอกทุกคนอย่างหวั่นๆ และหวังให้ทุกคนเชื่อในสิ่งที่เธอพูด“นั่นสิคะ เพลินดูยังไงก็ไม่เหมือนคุณชายเลยสักนิด คุณนวลคงจะหูตาไม่ดีแล้วล่ะ” เพลินพิศได้โอกาสรีบเอาคืน ศศิธรหน้าบึ้งลุกขึ้นจะโต้ตอบ แต่อยุทธ์จับมือไว้แล้วปรามเธอด้วยสายตา หญิงสาวจึงกระแทกก้นลงนั่งอย่างขัดใจ เพลินพิศเบ้ปากอย่างสะใจก่อนจะหันไปเกี่ยวแขนขจรศักดิ์ เพื่อแสดงความสนิทสนมให้ทุกคนได้เห็น แสงดาวไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจจึงขอตัวเลี่ยงไปที่อื่น“เดี๋ยวดาวไปดูของว่างให้หม่อมท่านก่อนนะคะ น้องหวายอย่ารบกวนหม่อมท่านมากนะลูก” แสงดาวยิ้มให้บุตรสาว จากนั้นก็เดินไปที่ห้องครัวซึ่งอยู่ด้านหลังตึกใหญ่ ขจรศักดิ์มองร่างบอบบางที่เดินผ่านหน้าไปด้วยท่าทีเคร่งขรึมคำพูดของศศิธรยังดังก้องอยู่ในหัว“ฉันขอตัวสักครู่นะเพลิน” ชายหนุ่มสะกิดมือของเพลินพิศออกจากแขนตัวเองแล้วเดินไป สาวสวยเตรียมจะขยับตาม แต่ศศิธรรีบไปขวางไว้ทำให้เพลินพิศหยุดไม่ทัน ชนกับหม่อมหลวงสาวจนตัวเองซวนเซอยู่ริมธารน้ำตกประดิษฐ์ศศิธรเห็นเท้าเพลินพิศเหยียบริมตลิ่งจึงแกล้งยกมือขึ้นจะช่วยจับไ

ช่วงบ่ายของวันศุกร์ กองปราบปรามดูจะวุ่นว่ายไม่น้อย เมื่อนักเรียนนักเลงยกพวกตีกัน พอจับตัวมาโรงพัก บรรดาพ่อแม่ก็มาโวยวายว่าตำรวจทำเกินกว่าเหตุ เสียงเซ็งแซ่ดังลั่นจนสารวัตรหนุ่มต้องออกมาดู“มีอะไรกันเหรอหมวด” อยุทธ์มองนักเรียนที่ยืนประจันหน้ากันอยู่กลางห้อง ร้อยเวรเจ้าของคดีหันไปมองผู้บังคับบัญชา แล้วรายงานทันที“นักเรียนนักเลงครับสารวัตร”“เที่ยวนี้หนักนะเป็นสิบเลย ยังไงก็ให้ความยุติธรรมทั้งสองฝ่ายนะ ไม่ว่าลูกใครก็ดำเนินคดีเหมือนกัน” อยุทธ์สั่งการเพราะเห็นผู้ปกครองหลายคนเป็นคนดังในพระนครกำลังต่อลองกับเจ้าหน้าที่ ขจรศักดิ์มาปรึกษาอยุทธ์เรื่องแสงดาวเห็นความโกลาหลก็ชะงัก ทำให้สารวัตรเป็นฝ่ายเดินมาหา“มีอะไรให้ตำรวจชั้นผู้น้อยอย่างกระผมรับใช้เหรอครับคุณชายขจร”“ไม่ตลกเพื่อน วันนี้ฉันมีเรื่องสำคัญจะปรึกษา” ขจรศักดิ์ตบบ่ากว้างของเพื่อนรักเบาๆ อยุทธ์เห็นท่าทางจริงจังและใบหน้าอิ่มเอิบของเพื่อนรักก็ใคร่แปลกใจ“กลิ่นแปลกๆ แฮะ...งั้นไปที่ห้องทำงานฉันดีกว่า” อยุทธ์เดินนำขจรศักดิ์ไปทันที ก่อนจะสั่งลูกน้องหน้าห้องไม่ให้ใครรบกวน“นายมีเรื่องอะไรปรึกษาว่ามาสิ” สารวัตรหนุ่มเอ่ยถามหลังจากพาขจรศักดิ์นั่ง

“คุณลุงใจดีเป็นพ่อให้น้องหวายได้ไหมคะ น้องหวายอยากมีพ่อ...” น้องหวายอ้อน มือน้อยกอดลำคอแกร่งแน่น แสงดาวกลัวความสัมพันธ์ทางสายเลือดจะทำให้ศศิธรเสียใจจึงรีบขัดขึ้นก่อนที่ชายหนุ่มจะตอบอะไรที่ทำให้น้องหวายมีความหวัง“น้องหวายคร้า นอนได้แล้วนะคะ” แสงดาวกางแขนรับร่างน้อยมาหมอแก้ม น้องหวายล้มตัวลงนอนมองขจรศักดิ์อย่างมีความหวัง“ให้คุณลุงใจดีเป็นพ่อน้องหวายได้ไหมคะแม่ดาว” ความหวังที่เจืออยู่ในดวงตากลมใสของลูก ทำให้แสงดาวไม่อยากทำร้ายลงจึงยิ้มให้“เดี๋ยวแม่ดาวปรึกษาคุณลุงใจดีก่อนนะคะ เพราะอีกไม่นานคุณลุงใจดีก็จะแต่งงานกับป้านวลแล้ว” แสงดาวบอกอย่างเจ็บร้าวในใจ ขจรศักดิ์มองเสี้ยวหน้านวลแล้วถอนหายใจแรงๆ เป็นเชิงหงุดหงิดที่เจ้าหล่อนดูจะก่อกำแพงปิดกั้นเขากับลูกเหลือเกิน“อย่าพูดให้ลูกใจเสียสิดาว” ขจรศักดิ์หันไปเอ็ดเบาๆ แล้วหันมายิ้มให้บุตรสาวตัวน้อย “น้องหวายไปที่นั่นได้ยังไงคะ บอกลุงได้ไหม”“น้องหวายเล่นซ่อนหากับพี่สาว แล้วเข้าไปหลบในถังคร้า แต่ไม่รู้ใครเอาฝามาปิด น้องหวายเลยออกมาไม่ได้” น้องหวายบอกเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ขจรศักดิ์กับแสงดาวถึงกับหน้าเครียดไปตามๆ กัน“น้องหวายเห็นหน้าคนปิดฝาไหมลูก”