INICIAR SESIÓN“คุณนัส ไม่นะคะ” เธอร้องปฏิเสธออกไปเมื่อเขาลากไล้ส่วนปลายของความแข็งแกร่งกับกลีบฉ่ำเยิ้ม สายตาคมกล้าของเขามองนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ กดกายเข้าไปหา
“อ๊า... เจ็บค่ะคุณนัส”
“ชู่... นิดเดียว” เขาส่งเสียงปลอบโยน แล้วขยับสะโพกเข้าหาไม่รีบร้อน ปากก็บดจูบ ดูดเต้านมอวบๆ ของคนใต้ร่างไม่ละห่าง
เธอร้องครางเสียงสั่นๆ เมื่อเขาสอดกายเข้ามามากกว่าครึ่ง
“อ๊า...” สองเสียงครางพร้อมกันเมื่อเรือนกายหลอมรวมเข้าหากันและกัน เธอปรือตามองใบหน้าเหยเกของเขา
มนัสวีใบหน้าแดงก่ำ เขาเลื่อนมือข้างหนึ่งมาลูบสะโพกกลมกลึงของเธอไปมา
“เสียวไหม”
“เจ็บค่ะ”
“ครั้งแรกก็แบบนี้แหละ เดี๋ยวต่อไปจะไม่เจ็บอีก” เขาปล่อยมือที่กดรวบเอาไว้บนศีรษะ ก่อนที่จะเลื่อนมาฟอนเฟ้นเต้านมอวบอิ่มของเธอแทน
มือนิ่มที่ถูกปล่อยเป็นอิสระขยับมาจิกที่แผ่นหลังของเขาด้วยความเสียวซ่านปนด้วยความเจ็บตึงที่เขาสอดประสานร่างเข้ามา
เธอครวญครางทุกครั้งที่เขาขย่มร่างเข้าหา เนื้อกายที่เสียดสีกันและกันให้ความรู้สึกเสียวซ่านอย่างที่สุด
“อ๊ะ! อ๊า...” เธอครางเสียงหลง ส่ายหน้าไปมา ยามเมื่อเขากระแทกลงมาหา ปากร้อนดูดรวบยอดอกของเธอจนแข็งเป็นไต ขนในกายของพลอยใสลุกซู่ด้วยความกระสันเสียวเจ็บแปลบปนเปกันไปหมด
เขาช้อนสะโพกของเธอขึ้นให้รับการกดคลึง เธอหอบหายใจรุนแรง จิกมือกับแผ่นหลังของเขาแน่น ปากน้อยที่เผยออ้าค้าง ทำให้เขาต้องบดจูบหนักๆ
เสียงครวญครางของสาวน้อยดังสะท้านอยู่บนเตียงนอนใหญ่เกือบค่อนคืน เธอถึงได้ถูกปล่อยตัวจากอ้อมแขนแกร่งของเขา
“จะไปไหน” เขาเกี่ยวเอวบางเอาไว้ พลอยใสไม่ตอบ เธอจะหนีลงจากเตียงท่าเดียว
“ฉันถามว่าเธอจะไปไหน”
“พลอยจะกลับห้องค่ะ”
“ยังไม่ให้ไป” เขารั้งร่างน้อยมากอด บดจูบแก้มนวลอย่างหนักหน่วง
“อุ๊ย! คุณนัส” เธอลูบแก้มตัวเองเบาๆ ซุกหน้าเข้าหาหมอนอย่างเขินอาย ไม่กล้าหันไปมองเขา
“ฉันชอบหมอนข้างดิ้นได้ ถ้ายังไม่อนุญาตให้ไป เธอก็ไปไหนไม่ได้” คนเผด็จการสั่ง รัดเอวบางเอาไว้แน่นขึ้น เธอเลยหยุดดิ้น เพราะรู้สึกว่ายิ่งดิ้นยิ่งเสียดสีกับสัดส่วนที่ไม่สมควรมากขึ้น
“ไหนๆ ก็ตื่นแล้ว” เขาจับมือเธอมาสัมผัสกับแก่นกายชาย เธอสะดุ้งอุทาน ส่ายหน้าไปมาแทบจะทันที
“ส่ายหน้าหมายถึงจะบอกว่าอย่าช้าใช่ไหม”
“คุณนัส ไม่เอาค่ะ” เขาไม่ตอบแต่ขึ้นคร่อมทับร่างของเธอในทันที มือของเขาเลื่อนลูบไปตามเรียวขานุ่มละมุน กดเธอเอาไว้ใต้ร่าง
“พลอย”
“คะ?” เธอมองหน้าเขาแล้วเกร็งไปทั้งร่าง
“ฉันไม่ชอบขืนใจใครนะ ยอมดีๆ ได้ไหม ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับฉัน”
“คุณนัส” เธอคราง ก่อนจะผ่อนคลาย หายจากอาการเกร็ง
“ต่อไปเราต้องทำแบบนี้กันบ่อยๆ เรียนรู้ที่จะมีความสุขกับมัน แล้วเธอจะชอบ” เธอหลับตาพริ้มเมื่อเขาก้มใบหน้าลงมาบดจูบปากสวย
พลอยใสลืมตาเมื่อเขาขยับปากออกห่าง ดวงตาของเธอสบกับเขา
“อื้อ...” เธอครางรับเมื่อเขากดกายเข้าหา แทรกลึกในเนื้อนางอ่อนนุ่ม เธอตอดรัดเขาทุกทิศทาง มือบางถูกจับให้ลูบไล้แผงอกกว้าง
“ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับฉัน เธอเป็นของฉัน”
“อื้อ...” เธอหยัดกายขึ้นไปหาเขา ให้เขานำพาไปสู่ห้วงความสุขซ่าน สะโพกสอบแข็งแรงกดลงมาหาย้ำๆ เนื้อกายเสียดสีแนบชิด ร่างน้อยสั่นระริกดีดเด้งขึ้นลงอยู่บนเตียงกว้าง เสียงครางกระเส่าของเธอดังระงมไปทั่วห้อง ก่อนที่เธอจะหวีดร้อง เขาพลิกกายลงจากร่างน้อย รั้งเธอมากอดเอาไว้
“แล้วฉันจะไปหาที่ห้องนะ” เขากระซิบบอกเมื่อเธอทำท่าจะคลานลงจากเตียง พลอยใสกลับถึงห้องด้วยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนัก ถ้าใครรู้เรื่องที่เธอแอบไปพลาดท่าเสียทีมนัสวีเข้า คงโดนดูถูกเหมือนมารดาอีกเป็นแน่
ยิ่งคุณดาเรศ มารดาของมนัสวียิ่งรู้ไม่ได้เป็นอันขาด...
เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวออกไปช่วยงานในบ้าน เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุด แม้เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน แต่เธอไม่ใช่เจ้าของบ้านถึงจะได้หนีไปนอนอยู่ในห้องไม่ยอมออกไปช่วยงานคนอื่น
เธอเดินเข้าไปในครัว คนในครัวมองเธอแปลกๆ เด็กสาวเริ่มทำตัวไม่ถูก เพราะเห็นหลายคนมองมาเป็นตาเดียวกัน
“ป้าคะ ทำไมคนในครัวมองพลอยแบบนั้นล่ะคะ” พลอยใสเอ่ยถามจงจิตร นางถอนใจพรืด มองเธอนิ่ง ทำท่าเหมือนไม่อยากพูด แต่ก็หันมากระซิบบอกอยู่ดี
“แกมันโตเป็นสาวแล้ว สวยเตะตาคุณมนัสเข้าน่ะสิ”
“หมายความว่ายังไงคะ”
“อย่าโง่ไปหน่อยเลย สาวใช้ในบ้านใครสวยก็เสร็จคุณมนัสหมดนั่นแหละ”
“แต่หนูไม่ได้คิดอะไรกับคุณท่านนะคะ”
“แกจะคิดหรือไม่คิดมีใครสนใจด้วยเหรอ เขาคิดก็พอแล้ว เพราะเขาเป็นเจ้าของบ้าน ไม่นานเอ็งคงถูกเรียกไปบริการถึงเตียงเหมือนคนอื่น”
“หนูไม่ไปได้ไหมคะ” คนพูดทำท่าจะร้องไห้
“ขัดได้รึ คุณมนัสเจ้าชู้จะตายไป อยากได้ใครก็ต้องได้ นอกจากแกจะมีผัวไปแล้วเท่านั้น”
ชัชวินทร์พาเด็กน้อยมาถึงโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด พอสายน้ำเข้าห้องฉุกเฉินเขาก็ทรุดตัวนั่งลงใกล้ๆ กับดมิสาที่นั่งหมดแรงอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว“ชัชใจเย็นๆ นะ แกต้องไม่เป็นอะไร”“ไอ้สารเลวนั่น ถ้าสายน้ำเป็นอะไรไป ชัชไม่เอามันไว้แน่”“เขาได้รับผลกรรมของเขาแล้วละชัช”“เพื่อนของมิเป็นตำรวจเหรอ”“ค่ะ” แล้วเธอก็เล่าทุกอย่างให้เขาฟัง“ไอ้ชาติชั่วไม่สมควรที่จะเป็นพ่อคน มันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก”“สายน้ำต้องไม่เป็นอะไร เชื่อมิสิ” เธอบีบมือของเขาอย่างให้กำลังใจ“ชัชขอโทษนะที่ตำหนิมิเสียงดัง”“มิไม่โกรธหรอก เพราะมิผิดจริงๆ ที่ปล่อยสายน้ำไว้คนเดียว ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ถ้าสายน้ำเป็นอะไรไป มิคงไม่ให้อภัยตัวเอง”“สายน้ำต้องไม่เป็นอะไร” เป็นเขาเองที่ต้องปลอบเธอแทน เพราะสีหน้าเป็นกังวลของเธอทำให้เขาต้องกลับมาเข้มแข็งอีกครั้งดมิสาขยับร่างไปหาก่อนจะใช้ศีรษะซบไหล่กว้างของเขาเอาไว้ การรอคอยที่แสนยาวนานสิ้นสุดลงเมื่อคุณหมอบอกว่าเด็กชายตัวน้อยไม่เป็นอะไรแล้วชัชวินทร์ดึงร่างดมิสามากอดแนบอก ถอนหายใจอย่าง โล่งอกเด็กชายสายน้ำเข้ารับการรักษามะเร็งเม็ดเลือดขาวที่เป็นอยู่โดยใช้ยาเคมีบำบัดร่วมกับ
ผิวเปลือยของเขาที่ปรากฏแก่สายตา ทำให้เธออดใจไม่ไหวต้องแตะลิ้นลามเลียเบาๆ ชัชวินทร์ร้องครางเสียงแหบพร่า ยามปลายลิ้นร้อนชุ่มฉ่ำสัมผัสกับผิวเนื้อของเขา ความเป็นชายที่อยู่ในอุ้งมือนิ่มตื่นตัวและแข็งชันยามเธอไล้ไปมาไม่หยุดหย่อนปากของเธอขบเม้มเบาๆ จัดการลอกคราบเขาจนหมดสิ้น ดูเหมือนว่าเขากำลังสะท้านอย่างรอคอยดมิสาใจเย็นและค่อยๆ สัมผัสเขาจนถ้วนทั่ว ความรู้สึกของการสำรวจตรวจตราทำให้เธอใจสั่นระริกเมื่อจับต้องความเป็นชายมาเสียดสีอยู่กับความฉ่ำเยิ้มกลางกายร่างกายที่หลอมรวมประสานเข้าหาเป็นสัดส่วนเดียวกัน ให้ความรู้สึกอบอุ่นซาบซ่าน เนื้อกายอ่อนนุ่มเสียดสีรัดรึง เธอเห็นใบหน้าของคนใต้ร่าง เหยเก ซี๊ดปากเหมือนกินพริกเผ็ดๆ เข้าไปกำมือใหญ่ มือนิ่มของเธอกดลงบนหน้าท้องแกร่งของเขา ก่อนที่สะโพกผายจะค่อยๆ ขยับขับเคลื่อนอยู่บนเรือนกายแกร่งชัชวินทร์มองความอบอุ่นที่สวมครอบเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยไฟเสน่หา ร่างของเธอขยับขึ้นลงทำให้กายของเขารุกล้ำเข้าไปอย่างล้ำลึกมิดเม้นอุ้งมือใหญ่รวบสะโพกผายของเธอเอาไว้ก่อนจะคุมจังหวะรัก จับกดลงมาบนเรือนกายแข็งแกร่งที่กระแทกขึ้นไปจนทำเอาร่างน้อยสั่นคลอนไปตามแรงโยกร่างหน
“ตามสบายเลยจ้ะ ขอบคุณนะคะที่อยู่คุยกับเพื่อนของมิ”“ครับ” ชัชวินทร์รับคำเสียงขรึมก่อนจะเดินเข้าห้องทำงาน พอคล้อยหลังร่างสูงสง่าร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรไปแล้ว ดาหลาก็หลุดหัวเราะออกมา“แฟนเธอนี่ผีดิบหรือเปล่า”“บ้า!”“เป็นไง มั่นใจในตัวเขาหรือยังล่ะ ฉันยั่วสุดฤทธิ์แทบถอดผ้า สองตาเขายังไม่ชายตาแลเลย”“อืม...” ดมิสาอมยิ้มให้เพื่อนและญาติฝั่งมารดาของเธอดาหลาเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน และเป็นญาติฝั่งมารดา หญิงสาวเป็นบุตรสาวคนเล็ก เจ้าของฟาร์มมุกที่ร่ำรวยที่สุดในจังหวัด หล่อนไม่ชอบทำฟาร์มมุกแต่อยากเป็นตำรวจตั้งแต่เด็ก สอบจนได้เข้าเรียนโรงเรียนตำรวจ จบออกมาบรรจุเป็นข้าราชการตำรวจดั่งใจหมายจำได้ว่าเธอเจอกับดาหลาเมื่อหลายวันก่อนและเล่าเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับชัชวินทร์ให้ฟัง“เดี๋ยวฉันจะช่วยแกเอง” นั่นเป็นประโยคของดาหลาในวันนั้น ก่อนที่เพื่อนจะแกล้งไปเดินชนกับชัชวินทร์ รวมถึงกดโทร. หาเธอ จะได้ฟังเสียงสนทนากันด้วยว่าอยู่ลับหลัง เขาเป็นยังไงกับผู้หญิงคนอื่น แล้วยิ่งโดนอ่อยเขาจะทำยังไง"แล้วแกเป็นยังไงบ้าง คดีนายพัฒนพงศ์ไปถึงไหนแล้ว”“ใกล้แล้ว อีกไม่กี่วันจะรวบตัวมันเข้าคุก” พัฒนพงศ์หรือ
เธอโตแล้ว ดมิสาบอกตัวเองแบบนั้น เธอจะแต่งงานก่อนมีลูก หรือมีลูกก่อนแต่งงาน มันก็เป็นสิ่งที่เธอจะตกลงกับคนรักเพียงสองคน เหตุผลของเธออาจจะไม่ใช่เหตุผลของคนอื่นที่อาจจะสงสัยว่าทำไมต้องท้องก่อนจะแต่งงานกฎเกณฑ์ที่สร้างขึ้น ไม่ได้เกิดจากธรรมชาติเสียทั้งหมด มนุษย์สร้างมันขึ้นมาและบอกว่าอันนี้ดี อันนี้ชั่ว กะเกณฑ์ให้คนอื่นทำตามใจตัวเอง“มีลูกสักหลายๆ คน แต่งงานกันท่ามกลางลูกๆ มีความสุขจะตายไป”“นี่ความฝันของที่รักเหรอ” เธอยิ้มขำเขา“ครับ”“ความฝันของมิก็อยากแต่งงานที่ชายหาดสวยๆ ในงานมีญาติสนิทและเพื่อนที่เรารักก็พอ มิไม่ต้องการงานแต่งงานใหญ่โต แต่ต้องการผู้ชายที่รักมิจริง” เธอกุมแก้มของเขาเอาไว้ ชัชวินทร์วางมือกับหลังมือนุ่มของเธอก่อนจะบดจูบปากน้อยแสนหวานแล้วร่างกายท่อนล่างก็ขยับเบาๆ เข้าจังหวะ“อ๊า...” ดมิสาร้องครางด้วยความเสียวซ่าน เธอหยัดสะโพกรับการโจนจ้วงของเขา แท่งร้อนเสียดสีเข้ามาในความชุ่มฉ่ำสะโพกสอบของเขาขยับขึ้นลง เนินสาวตอดรัดโอบอุ้มความแข็งแกร่งที่สอดประสานเข้าหาทุกทิศทาง มือหนาสอดแทรกเข้าไปในอุ้งมือนิ่ม กดแนบไปกับพื้นเตียงแล้วห่มสะโพกเข้าหาเตียงกว้างไหวยวบเสียดสีเลื่อนลั่น เสีย
“แกน่าสงสารนะคะ เป็นโรคร้ายแรงขนาดนี้แต่ก็ยังยืนหยันมาได้”“อาจเพราะแกยังเด็ก ไม่รู้หรอกว่าโรคร้ายแรงที่เป็นน่ะน่ากลัวแค่ไหน ในขณะที่เราเป็นผู้ใหญ่กลับกลัวแทนแกเสียเอง” ชัชวินทร์บอกเธอหลังจากที่ส่งลูกชายเข้านอนเรียบร้อยแล้ว“ชัชสอนให้เขาเข้มแข็ง การเจ็บป่วยคือสิ่งที่เราไม่สามารถฝืนได้ ถ้ามันจะป่วยก็คงต้องป่วย แต่ใจเราต้องสู้ก็เอาชนะทุกอย่างได้แล้ว”“มิเคยคิดว่าโรคนี้รักษาไม่หายเสียอีก” เธอบอกเขาหลังจากเดินออกมานั่งชมวิวที่ระเบียง กิจกรรมที่เขากับเธอทำร่วมกันคือนั่งดูดาวและนั่งคุยกัน มีหลายเรื่องมากๆ ที่ทั้งสองกลับมานั่งคุยกันอีกครั้งด้วยความรู้สึกขำๆ เรื่องในอดีตมีหลายอย่างให้จดจำไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขาชอบแกล้งเธอ หรือรวบรัดจับเธอเป็นแฟนก็ตามที“ชัชก็เคยคิด แต่คุณหมอบอกว่ามันสามารถรักษาให้หายขาดได้แต่ก็ต้องดูว่าแกจะตอบสนองต่อการรักษาได้มากน้อยแค่ไหน” คุณหมอเจ้าของไข้บอกเขาว่า มันขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่าง เช่นชนิดโครโมโซมที่ผิดปกติใน ไขกระดูก ภาวะภูมิคุ้มกันของผู้ป่วยแต่ละราย เขาจึงพยายามดูแลสายน้ำให้ดี ให้กินอาหารที่มีประโยชน์ พักผ่อนให้เพียงพอและไม่ทำอะไรเสี่ยงๆ ที่จะทำใ
“น่ารักแบบนี้ต้องให้รางวัลเสียหน่อย” เธอไล้อกกว้างของเขา เลื่อนลูบมาที่กระดุมเสื้อแล้วช้อนสายตาขึ้นมอง“พี่พัฒน์รู้ไหมคะว่ารางวัลของดาน่ะต้องให้สมน้ำสมเนื้อนะคะ” สายตาของเธอยั่วเย้า ลิ้นเล็กๆ สีชมพูที่เลียไปเบาๆ รอบๆ ริมฝีปากทำให้พัฒนพงศ์ครางเบาๆ ด้วยความหิวกระหาย“รู้สิ เพราะพี่ก็จะจัดให้สมน้ำสมเนื้อ ไม่ให้ดาต้องผิดหวังแน่ๆ” เขาละห่างจากเธอ ก่อนจะขับรถมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางคือที่พักของเขา ความพิศวาสร้อนแรงกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า แค่คิดเขาก็รู้สึกหิวโหยเรือนห่างหอมกรุ่นนี้อย่างบอกไม่ถูกในขณะที่ดาหลายกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ โดยที่พัฒนพงศ์ไม่ทันได้เห็นหลายวันต่อมา...“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” ดาหลาเอ่ยขอโทษเมื่อเดินชนเข้ากับชัชวินทร์ ชายหนุ่มกำลังอุ้มลูกชายตัวน้อยอยู่ เขายื่นมือข้างหนึ่งมาช่วยดึงเธอขึ้นเพราะเธอหกล้ม“เป็นยังไงบ้างครับ” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสำเร็จตรวจตรา เขากลัวเธอได้รับบาดเจ็บ“ดาหลาค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” ดาหลายื่นมือมาให้ชายหนุ่มตรงหน้า ชัชวินทร์มองมือของเธอก่อนจะยื่นไปสัมผัสเบาๆ ผู้หญิงตรงหน้าเป็นหญิงสาวตาคมผมย
“คุณก็เลยบอกว่าฉันจะเป็นแม่ใหม่นี่นะ”“ใช่ ชัชให้แกดูรูปของมิตั้งแต่เด็ก แกก็เลยจำฝังใจว่าต่อไปจะได้เจอมิ มีมิเป็นแม่”“คุณนี่มัน” เธอไม่รู้จะด่าเขาว่ายังไงดี“ชัชรู้ว่ามิคงอยากด่าชัช แต่แกน่าสงสารมาก แกป่วยหนัก” ชัชวินทร์ถอนใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะบอกอาการป่วยของเด็กชายสายน้ำ“แกป่วยเป็นอะไรคะ” ดมิส
“ไปกับชัช ชัชจะจัดการเอง”“จัดการอะไรไม่ได้หรอกชัช เขามีอิทธิพลมาก เราเดินเข้าไปมีหวังโดนเขาทำร้ายเอา”“ชัชไม่กลัว” ชัชวินทร์ดึงมือดาราวดีให้ลุกตาม เขาไปเรียกร้องหาความเป็นธรรมให้เธอ แต่สิ่งที่พัฒนพงศ์ตอบกลับมาทำเอาต้องสะอึก เลือดขึ้นหน้าแถมยังมีเรื่องชกต่อยกันอีกพัฒนพงศ์ไม่รับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น เ
“อย่าไปกวนแม่มิมากนะครับสายน้ำ แม่มิต้องทำงาน”“ครับ” เด็กน้อยรับคำก้มหน้าเหมือนเคย ร่างผ่ายผอมนั้นทำให้เธอเวทนาอยู่ลึกๆ“พักที่ไหนคะ” เป็นคำถามที่ชัชวินทร์เองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินจากอดีตแฟนสาว สีหน้าของเขามีความหวังสว่างวูบขึ้นมาในทันที“โรงแรมใกล้ๆ ร้านอาหารของคุณครับ” รีสอร์ทของเขาอยู่ไกลออกไปม
“จะทำอะไรให้กินเหรอ”“อาหารญี่ปุ่น”“อาหารญี่ปุ่น เดี๋ยวนะคงไม่ใช่มาม่าหรอกนะ” เธอดักคอ... อาหารญี่ปุ่นในความหมายของเพื่อนสำหรับเพื่อนที่ไม่มีเงิน แต่พูดกันให้ดูหรูหราคือมาม่าหรือบะหรี่สำเร็จรูปดีๆ นี่เอง มันก็อร่อยอยู่หรอก แต่กินบ่อยๆ ไม่ดีต่อสุขภาพ แถมยังจะขาดสารอาหารอีกด้วย“อาหารญี่ปุ่นจริงๆ”“







