All Chapters of อันดาวายุ: Chapter 11 - Chapter 20

ข้าวของควรจัดเก็บให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ทำให้หยิบจับได้สะดวก ไม่ใช่จะหาอะไรสักทีต้องรื้อกันจนบ้านแทบพัง มารดาของเธอเป็นคนสะอาดเรียบร้อย เธอจึงได้นิสัยส่วนนี้มาจากท่านวายุนั่งสนทนากับบิดาของเธอและเพื่อนๆ ของพวกท่าน เธอไม่คิดว่าวายุจะบ้าจี้กินน้ำเมาจากต้นตาลโตนดกับเขาด้วย กินเข้าไปก็กลัวจะเมา คนที่บอกว่าไม่เมาแค่มึนๆ ดวงตาแดงก่ำ แถมยังแก้มแดงยิ่งกว่าผลตำลึงสุกวายุเป็นคนพูดน้อย ขนาดน้ำเมาเข้าปากยังนั่งยิ้ม เป็นผู้ฟังที่ดี เขาว่าคนเมาบางคนเมาแล้วใจดี แต่เพื่อนๆ ของบิดานั้นเมาแล้วพูดมาก เธอกับมารดารำคาญเหลือเกิน แต่คนเมาก็ใจดี มีอะไรก็เรียกใช้ได้แค่เอ่ยปาก เสียงอาเจียนที่ดังมาจากหลังบ้านทำให้อันดารีบวิ่งไปดูลุงเจริญที่เป็นก๊วนเดียวกับบิดาส่ายหน้าไปมาก่อนหัวเราะ ได้ยินว่าบิดามารดาของวายุกลับไปแล้ว คืนนี้เขานอนค้างบ้านลุงกับป้าอันดาเข้าไปลูบหลังลูบไหล่ของคนเมา เขายกมือขึ้นโบกไปมาบอกว่าไม่เป็นอะไร เธอค้อนให้คนคออ่อน นี่ขนาดไม่ใช่เหล้าเถื่อนนะ ก๊วนของบิดานอกจากกินน้ำเมาจากต้นตาลโตนดแล้วยังมีผสมเหล้าเถื่อนหรือเบียร์ตามด้วยหากยังไม่เมาเสียงปี่ที่ดังขึ้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นคนเป่า บ

“ขึ้นมาสิ เกาะแน่นๆ นะ” เขาบอกเธอ เธอเดินขาแทบพันกันไปนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของเขา ยังกับความฝันแน่ะ!“โอ๊ย!” เธอหยิกตัวเองแล้วมันรู้สึกเจ็บ“เป็นอะไร” เขาเอี้ยวตัวหันมาถามเมื่อได้ยินเสียงร้องของเธอ“มดกัดน่ะ แต่ปัดทิ้งไปแล้ว ไม่มีอะไรหรอก” คนพูดโกหกคำโต แอบอมยิ้มฟินๆ กับกลิ่นกายหอมๆ ของเขา“นั่งแบบนั้นถนัดไหม เราต้องขับรถอีกครึ่งชั่วโมงนะ” เขาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่านั่งของเธอ“งั้นนั่งแบบนี้แล้วกัน” เธอเปลี่ยนจากนั่งตะแคงข้างเป็นนั่งคร่อมท้ายรถมอเตอร์ไซค์แทน เพราะใส่กระโปรงยาวจีบรอบ เลยรวบกระโปรงและขึ้นคร่อมได้แบบไม่โป๊ แต่มันก็ไม่ค่อยเป็นกุลสตรีสักเท่าใดนัก“เกาะแน่นๆ นะ เราขับรถเร็ว” คนบอกว่าขับรถเร็วดึงมือเธอไปโอบรอบเอวหนาเอาไว้“อุ๊ย!” เธอโอบรอบเอวเขา เลยจำต้องเบียดไปจนชิด หัวใจเต้นแรงอีกแล้ว! ถ้ามันหลุดออกมาได้คงหลุดออกมาแล้ว เธออยากซบเขาอยู่เหมือนกันแล้วฝันก็เป็นจริง... เขาเบรกรถแรงมากตรงสี่แยกไฟแดง อยากซบหรือไม่อยากซบก็ต้องซบกันล่ะคราวนี้ฟินไปอีก... ร่างกายของเขาแลดูอบอุ่น กลิ่นกายผู้ชายชวนฟิน เธอคิดทะลึ่งลามกได้ยังไงกันนะอันดาเม้มปาก แถมยังเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัวโอ๊ย! คน

“ลำธารที่นี่ดีนะ น้ำไม่แห้งเลย”“เพราะมีต้นไม้เยอะน่ะ ไม่มีคนขึ้นมาบุกรุกทำลายป่าเลย”“น้ำเกิดจากป่า” วายุเห็นด้วยตามที่เธอพูด“ลมไปดูต้นน้ำไหม อยากรู้ไหมล่ะ น้ำมาจากไหน เราจะพาไปดู” คนเอ่ยชวนยืนขึ้น ยิ้มกว้าง สูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ ลึกๆ“ไปสิ” นิสิตเกษตรศาสตร์รับคำไม่เกี่ยงงอนต้นน้ำที่อันดาบอกมาจากต้นไม้ใหญ่ เขามองเห็นน้ำที่ไหลออกมาจากโคนต้น ก่อนจะรวมกันเป็นลำธารน้ำใสไหลเย็น ในป่านี้อุดมสมบูรณ์มาก มีพืชพรรณธัญญาหาร และสิ่งมีชีวิตอีกหลายชนิดกลิ่นดอกไม้ป่าหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เขาเห็นกล้วยไม้ป่าอีกด้านหนึ่งจึงค่อยๆ ปีนขึ้นไปเก็บ อันดามองอย่างลุ้นๆ กลัวเขาตกลงมาวายุเป็นคนแข็งแรง ร่างเขาเพรียวสมส่วน ผิวขาวจัดของเขาไม่ได้ทำให้เขาดูสำอางเพียงอย่างเดียว แต่ทำให้เขาเป็นคนหนุ่มที่ดูสุขภาพดีในแบบฉบับคุณชายปากแดงที่สาวๆ กรี๊ดกันทั้งสถาบันเขาปีนกลับมาหาเธอ ก่อนจะยื่นกล้วยไม้ช่อนั้นให้ อันดารับมาอย่างงงๆ เงยหน้าขึ้นมองแล้วก้มงุด เอาแล้วสิ หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงอีกแล้ว“สวยดี เราให้”“ขอบใจนะ” เธอกล่าวขอบคุณพร้อมกับยิ้มเขินให้เขา“เล่นน้ำกันไหม” จู่ๆ เขาก็เอ่ยชวน“ก็ดีนะ” กลางวันอากาศร้

รุ่งเช้าพลเข้าป่าเพื่อหาของหลายอย่างไปฝากภรรยา ส่วนใหญ่เป็นพืชผักและสมุนไพรหายาก พอสายๆ จึงเดินลงจากเขา ผู้ใหญ่นั้นแข็งแรงมากๆ เดินลงจากเขารวดเร็ว แต่รู้ว่าเด็กๆ ไม่หลงทางจึงล่วงหน้าไปก่อน“เมื่อคืนได้ยินไหม” จู่ๆ คนที่เดินตามหลังเธอมาก็เอ่ยถามขึ้น อันดาหันไปมอง เธอชะงักมองเขาตาปริบๆ“เมื่อคืนเหรอ”“ได้ยินไหม”“ไม่ได้ยินจ้ะ ลมว่าอะไรเหรอ”“ก่อนนอนเขาพูดอะไรกันล่ะ” เขาเอ่ยถาม ก่อนเดินนำเธอไปก่อนอันดามองตามแผ่นหลังของเขาไป ก่อนจะอมยิ้มหน้าแดงเรื่อ“ฝันดีน่ะเหรอ” เธอนึกก่อนจะพูดออกมา“ลมบอกเราว่าฝันดีเหรอ” เธอวิ่งตามไป เอ่ยถามเขาซ้ำอีกครั้ง“อุ๊ย!” อันดาชนเขาเข้าอย่างจังเมื่อเขาหยุดกึก ร่างอวบถลาเข้าไปในอ้อมแขนที่อ้ารับอยู่ก่อนแล้ว คนที่รอโอบกอดอมยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย โดยที่เธอไม่ทันได้เห็น อันดาเงยหน้ามอง กะพริบตาปริบๆ เขินอายจนต้องตะกายร่างหนี“ขอโทษจ้ะ ไม่ได้ตั้งใจ” เธออุบอิบบอกเขา ก้มงุดด้วยความเขินอาย หน้าแดงซ่านอย่างปัจจุบันทันด่วนเขาขยับใบหน้าเข้าไปหาคนขี้อาย ในขณะที่ลูกยางนาหล่นร่วงลงมาจากต้นคล้ายกังหันลม เธอเงยหน้าขึ้นมองความสวยของมัน ก่อนจะยื่นมือไปรับ อันดามองคนที่ยื่นมือไ

“ตั้งใจเรียนนะลูก เงินที่ให้ใช้พอไหม”“พอจ้ะแม่” อันดาตอบมารดายิ้มๆ มันไม่เคยพอแต่เธอก็จะทำให้มันพอและเร่งทำงานหารายได้พิเศษเพื่อแบ่งเบาภาระของพวกท่าน“อย่าขับรถเร็วมากนักนะลม ค่อยๆ ขับไม่ต้องรีบ”“ครับป้า” เขายกมือไหว้บิดามารดาของเธอและพาเธอขับรถไปที่บ้านลุงเจริญและป้าปริกเพื่อเก็บของใช้บางอย่าง“ผมไปก่อนนะครับลุงเริญป้าปริก”“จ้ะ เดินทางดีๆ ล่ะ อย่าขับเร็ว” ลุงกับป้าของวายุพูดอย่างห่วงใยวายุสตาร์ตรถรอเธอ หลังจากเธอขึ้นไปนั่งเรียบร้อยแล้ว เขาก็ค่อยๆ ขับออกรถอย่างไม่รีบร้อน อันดาขยับเสียห่าง มือไปเกาะอยู่ด้านหลัง ขับไปได้สักระยะเขาเลยจอดรถ“ลมจอดรถทำไม”“นั่งซะไกลเลย เบรกแล้วกลัวอันดาตกรถน่ะ” เขาหันมาพูดกับคนขี้อาย อันดาเป็นคนรักนวลสงวนตัว เธอค่อนข้างระมัดระวังการใกล้ชิดกับผู้ชาย เขารู้สึกแบบนั้นตั้งแต่รู้จักกับเธอ แต่เขาอยากให้เธอใกล้ชิดเขาเป็นที่สุด อยากเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอใกล้ชิดด้วยวายุจับมือเธอมากอดเอวของเขาเอาไว้ อันดาอุทานเบาๆ เมื่อโดนดึงเข้าหา เลยต้องซบกับแผ่นหลังของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คนอยากให้กอดยิ้มพอใจก่อนจะเริ่มออกรถ เธออมยิ้มแอบเขินเขา แต่กอดเอวเขากระชับข