All Chapters of อันดาวายุ: Chapter 41 - Chapter 50

“อย่าฆ่าฉันเลยนะ ถ้าฆ่าฉันไป ใครจะเป็นพาหนะให้ขี่เดินทางไปต่างเมืองล่ะ อีกอย่างฉันก็แค่เล็มหญ้ากินเป็นอาหาร ไม่ได้เบียดเบียนเงินทองของท่านเศรษฐีเลยแม้แต่น้อย ท่านเศรษฐีไม่ต้องมาซื้ออาหารให้ฉันกินด้วย แถมขี้ของฉันก็ยังเป็นปุ๋ยให้ต้นไม้ในบ้านท่านเศรษฐี หญ้าที่รกฉันก็ช่วยเล็มให้จนเตียน” พ่อบ้านได้ฟังดังนั้นก็ไม่ฆ่าม้าเพราะม้ามีประโยชน์จริงๆ หากไม่มีม้าจะเดินทางยังไงกันเล่าพ่อบ้านเดินไปหาวัวควาย ก็ได้รับคำตอบคล้ายๆ กัน วัวนั้นขี้ออกมาเป็นปุ๋ยเอาไว้ใส่ต้นไม้ คอยเล็มหญ้าไม่ให้รก อีกทั้งยังให้น้ำนม ส่วนควายช่วยไถนา อีกทั้งกินหญ้าเป็นอาหาร ไม่ต้องเสียเงินเสียทองซื้ออาหารให้กินพ่อบ้านคิดหนักว่าจะไปหาสัตว์ตัวไหนในบ้านดีเพื่อจะทำการฆ่า สุดท้ายก็เดินไปทางหลังบ้าน ไปเจอกับหมูเข้า พ่อบ้านเลยแจ้งความจำนงเรื่องจะฆ่าหมูไปทำพิธีหมูตัวอ้วนๆ กำลังนอนขี้เกียจอยู่ในคอกหลังจากกินจนอิ่ม ไม่ได้ทำงานทำการอะไร พอพ่อบ้านบอกความประสงค์หมูก็ร้องอู๊ดๆ ไม่ได้ร้องขอชีวิต สุดท้ายพ่อบ้านก็เลยฆ่าหมู หลังจากนั้นเป็นต้นมาพอมีพิธีแซยิด จึงนิยมฆ่าหมูมากินกัน“สนุกจังเลยครับลุง” วายุเอ่ยชมในขณะที่เขาเข้าไปช่วยกวนทุเร

ในช่วงที่อันดาเรียนมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นมากมายทั้งก่อนเธอเข้าเรียนในสถาบันอุดมศึกษาและหลังจากเข้าเรียนเรียบร้อยแล้วสมัยก่อนในมหาวิทยาลัยและสถาบันการศึกษาของรัฐ อาจารย์ที่สอบเข้ามาก็จะได้บรรจุเป็นข้าราชการ แต่ในปี พ.ศ. 2542 ได้มีการหยุดรับข้าราชการพลเรือนเข้ามาในมหาวิทยาลัยรัฐเดิมทั้งหมด ตำแหน่งที่บรรจุเข้ามาใหม่ เรียกว่า ‘พนักงานมหาวิทยาลัย’ ซึ่งมีกรอบเงินเดือนและสวัสดิการแตกต่างจากข้าราชการพลเรือนเดิม และหากผู้ที่เกษียณราชการไป ให้ตำแหน่งนั้นเปลี่ยนเป็นตำแหน่งพนักงานมหาวิทยาลัยในตำแหน่งเริ่มบรรจุใหม่เท่านั้นน้าของกัลยาบรรจุก่อนหน้านั้นหลายปีท่านจึงเป็นข้าราชการพลเรือนและได้รับสวัสดิการจากรัฐทุกอย่างครบถ้วนเหมือนข้าราชการทั่วไปและที่สำคัญไปกว่านั้นเมื่อขึ้นปีสอง พ.ศ. 2547 สถาบันราชภัฏก็ได้เปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยราชภัฏมาจนถึงปัจจุบันอันดาเริ่มคุ้นชินกับกิจกรรมต่างๆ ในสถาบัน ทั้งงานปีใหม่ที่ต้องจัดขึ้นทุกปี แต่ละหอก็มีการกินเลี้ยง แสดงโชว์ต่างๆ กิจกรรมงานวันวิทยาศาสตร์ ถูกจัดขึ้นในเดือนสิงหาคมเริ่มจากวันที่ 18-21 มีกิจกรรมให้นักเรียนที่มาทัศนศึกษาจากภายนอกได้ทำกันมากมาย ทา

หลังจากที่เขาประกาศตัวเป็นแฟนกับเธอ ผู้หญิงในมหาวิทยาลัยก็เลิกแกล้งเธอไปโดยปริยาย เธอก็ไม่อยากหาคำตอบว่าทำไมพวกนั้นถึงเลิกยุ่งกับเธอ แต่ไม่มีใครมายุ่งวุ่นวายมันก็ดีแล้วน้ำทิ้งจากโรงงานปลากระป๋องที่ได้มา ต้องมาจัดการแยกเชื้อแบคทีเรียออกมาและเลี้ยงในอาหารเลี้ยงเชื้อซึ่งอาหารเลี้ยงเชื้อแบคทีเรียนั้นต้องมีส่วนผสมของโปรตีนคือน้ำนึ่งปลาทูน่านั่นเอง เมื่อเลี้ยงเชื้อแบคทีเรียในอาหารนั้นก็จะเกิดวงใสซึ่งเป็นการย่อยโปรตีนเกิดขึ้นผลการทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่เป็นไปตามสมมุติฐานจึงจะถือว่าถูกต้องและสรุปผลพร้อมทั้งวิจารณ์ผลการทดลองได้เลย เพื่อนำงานวิจัยดังกล่าวไปต่อยอดในการบำบัดน้ำเสียในอุตสาหกรรมที่ใหญ่ๆ ต่อไปอันดาขอทุนวิจัยได้หนึ่งก้อน เธอจึงมีทุนทรัพย์ในการทำการทดลอง และยังได้เงินจากส่วนนี้ในการใช้จ่ายอย่างอื่นอีกด้วยภาคเรียนนี้นักศึกษาทุกคนจะต้องเลือกสถานที่ฝึกประสบการณ์วิชาชีพในสาขาวิชาที่เล่าเรียน เรียกง่ายๆ ว่าต้องฝึกงานอันดาเลือกฝึกงานที่ศูนย์วิทยาศาสตร์การแพทย์ เงินเก็บจากการทำงานของเธอมีอยู่ก้อนหนึ่ง สำหรับการเดินทาง มารดาบอกเธอว่าไม่ต้องเป็นห่วง ท่านเตรียมเงินเอาไว้ให้เธอแล้ว นั่นทำ

ความหงอยเหงาจากความคิดถึงทำให้เธอรู้สึกว่าโลกนี้น่าเบื่อ แต่เพราะเรียนจบแล้วมันยังมีภาระอีกหลายอย่างในชีวิต หาใช่จะจมอยู่กับความคิดถึงใครสักคนจนลืมความตั้งใจเดิมที่จะดูแลบิดามารดาให้ดีสมกับที่ท่านส่งเสียให้เล่าเรียน เธออยากมีงานดีๆ ทำ ให้สมกับความลำบากระหว่างเรียนสิ่งที่คิดเอาไว้กับความเป็นจริง ช่างสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง เธอเคยคิดว่าเมื่อจบการศึกษาแล้วจะมีงานดีๆ ทำ แต่งานกลับหายากยิ่งในสาขาวิชาที่ร่ำเรียนมา หากต้องการทำงานก็ต้องไปอยู่ไกลบ้าน ความห่วงใยบิดามารดาทำให้เธอทิ้งท่านไปไม่ได้อันดาเดินเล่นบนคันนาหลังจากมาช่วยมารดาเกี่ยวข้าว ตอนเย็นแบบนี้เด็กๆ เล่นว่าวกันอย่างสนุกสนาน เธอยืนมองแล้วอมยิ้ม คิดถึงช่วงเวลาดีๆ ที่มีร่วมกับวายุ“เล่นว่าวกันไหม” คนถามยื่นว่าวให้เธอ ยิ้มกว้างให้อย่างอ่อนโยน“ลมหายไปไหนมา รู้ไหมว่าคิดถึง” เธอเขย่าแขนเขาอย่างดีใจ“คิดถึงมากไหม”“มาก อุ๊ย!” ต้องยกมือปิดปากตัวเองเมื่อเผลอเผยความในใจออกไป“คิดถึงมากๆ ก็บอกว่าคิดถึงมากๆ สิ ไม่เห็นต้องอายเลย”“หายไปไหนมา”“ไปช่วยงานที่บ้านมา เลยหายไป โทรศัพท์มีปัญหาเลยไม่ได้ใช้” เขาโกหกคำโต เรื่องโทรศัพท์ จริงๆ ถูกมารดา

“หนูจะจำคำของพ่อเอาไว้จ้ะ”“นอนได้แล้ว ฝันดีนะลูกรัก”พลห่มผ้าให้บุตรสาวอย่างเบามือ“พ่อคะ”“ว่าไง”“หนูว่าจะไปสอนหนังสือ”“ก็เอาสิ”“จะลองไปสอบดู หนูไม่ได้เรียนครูมานะจ๊ะ แต่หนูจบวิทยาศาสตร์ ทางโรงเรียนต้องการครูสอนวิทยาศาสตร์ น่าจะไม่มีปัญหานะจ๊ะ”“ลองดูนะ อยากทำอะไรก็ทำเลย หนูเป็นคนเก่ง เรียนจบมาได้เพราะตัวหนู พ่อเองก็ละอายใจที่ไม่เก่งเหมือนพ่อคนอื่นเขา แถมยังเป็นหนี้เป็นสินมากมายขนาดนี้”“พ่ออย่าว่าตัวเองเลยจ้ะ ทุกคนย่อมผิดพลาดกันได้ หนูจะใช้หนี้ให้พ่อกับแม่เอง” อันดาขยับศีรษะไปนอนหนุนตักอุ่นๆ ของบิดา หลับตาพริ้มให้ท่านลูบศีรษะไปมาเบาๆคนแถวบ้านเริ่มถามกันว่าเรียนจบมาจะทำงานอะไร อันดาเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของพี่คนหนึ่งที่เคยเล่าให้เธอฟัง สเต็ปการถามของคนที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านคือ เรียนอะไร เรียนจบจะทำอะไร คงไม่ใช่เอาใบปริญญามาแขวนไว้ตรงฝาบ้านหรอกนะ พอทำงานก็ถามว่าเมื่อไหร่จะมีแฟน เมื่อไหร่จะแต่งงาน พอแต่งงานก็จะถามว่าเมื่อไหร่จะมีลูก พอมีลูกคนแรกก็ถามว่าเมื่อไหร่จะมีลูกคนที่สอง พี่คนนั้นพูดถูก ชีวิตเป็นของเราทำไมต้องไปแคร์ลมปากคนอื่นด้วยรุ่งเช้าของวันใหม่ อันดาไปสมัครงา