All Chapters of อันดาวายุ: Chapter 31 - Chapter 40

“อ้อ... แบบนี้นี่เอง”“พอแต่งงานกัน แล้วเป็นยังไงต่อคะพ่อ” อันดาเอ่ยถามอย่างสงสัยเพราะบิดายังเล่าไม่จบ“นางฉลาดเฉลียวจริงๆ นั่นแหละ ตั้งแต่หุงข้าวแล้ว รู้จักรักษาเนื้อรักษาตัว เอาตัวรอดเก่ง แล้วนางก็ช่วยสามีในทุกๆ เรื่อง ให้คำปรึกษาเป็นอย่างดี ไปค้าขายต่างเมืองจนร่ำรวยเป็นเศรษฐีในที่สุด”“จบแล้วเหรอคะ อยากฟังอีก” อันดาถอนใจอย่างเสียดาย“นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปตักบาตรแต่เช้าไม่ใช่เหรอ ไปๆ” เพราะปีใหม่เช่นนี้จะมีการทำบุญตักบาตรติดต่อกันสามวันเพื่อเป็นสิริมงคลในวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่พลตบไหล่ของชายหนุ่มรุ่นลูก ก่อนจะพากันไปนอน สองหนุ่มต่างวัยยังคุยกันต่ออีกครู่ก็หลับไปส่วนอันดานั้นนอนกับมารดา ท่านหลับไปแล้วเธอจึงค่อยๆ คลานไปนอนเบาๆ ไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวนท่านพลมีกระท่อมหลังเล็กๆ เอาไว้นอนเป็นส่วนตัว เพราะชอบนอนคนเดียว ไม่ใคร่จะมานอนบนบ้านสักเท่าไหร่ วายุจึงติดสอยห้อยตามไปนอนที่กระท่อมของพลด้วยเพราะลมพัดเย็นสบายไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืนเสียงไก่ขันตอนย่ำรุ่งปลุกให้สมาชิกในบ้านต้องตื่นมาหุงหาอาหาร วันนี้เป็นวันปีใหม่ หลายคนนั่งเคานต์ดาวน์ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ แต่สมา

ผู้ชายแบบนี้ไม่น่าเอามาเป็นแฟนเลยด้วยซ้ำ อย่าถึงขนาดเอามาเป็นสามีเลย“อันดา เราขอโทษนะ” นิตยาเอ่ยขอโทษเมื่อเห็นสีหน้าไม่ดีของเพื่อน“ไม่เป็นไรหรอก แต่วันหลังเราไม่มาแล้วนะ แฟนของวิยะดาน่ากลัวจะตายไป”“เจ้าชู้ด้วย แต่วิก็ทนคบได้ไงไม่รู้ นิดก็ไม่ชอบนะ แต่เรื่องของเขา ความสุขของเขา”“มีความสุขจริงเหรอ” อันดามองท่าทีของคนทั้งสองแล้วเธอไม่เห็นความสุขของกันและกันเลยเซ็กซ์ ใช่! เธอคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องหลักของคนทั้งสองมากกว่าความรักเสียอีก“เราก็ไม่รู้เรื่องของเขาหรอกอันดา แต่เราก็ภาวนาขอให้เขาสองคนมีความสุข แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ”“จ้ะ” อันดารับคำ ยิ้มให้เพื่อนก่อนปั่นจักรยานกลับหอการสอบมิดเทอมมาถึงอีกครั้ง เพื่อนๆ ในหออ่านหนังสือกันอย่างขะมักเขม้น ใกล้สอบมักเป็นแบบนี้กันแทบทุกคน มีน้อยมากจะทบทวนตำรับตำราก่อนสอบล่วงหน้านานๆในระหว่างหมู่เพื่อนๆ จึงมีภาษายอดฮิตว่าไฟลนก้น ไม่ถึงเวลาใกล้สอบจริงๆ ไม่มีใครอ่านหนังสือกันจริงจัง แม้แต่อันดาเองก็ตามที เธอมัวแต่รับจ๊อบทำงานให้วุ่นและกลับบ้านไปช่วยบิดามารดาทำงานจึงไม่ได้อ่านหนังสือเตรียมตัวสอบเอาไว้ก่อนเลย แต่ข้อดีของการทำรายงานทำให้เธอได้อ่านท

อันดาแอบมองคนหั่นผักอย่างคล่องแคล่ว ในขณะที่เธอต้มน้ำซุปและจัดการเตรียมเส้นอย่างคล่องแคล่วเช่นกัน หมูหมักนั้นนำออกมาเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว“อันดาชอบกินอะไร”“ชอบกินพวกเส้นก๋วยเตี๋ยวแบบนี้แหละจ้ะ อร่อยดี บางทีไม่อยากกินข้าว” เธอนึกถึงบิดามารดา ป่านนี้พวกท่านจะกินข้าวกินปลาหรือยังนะไม่รู้ทำไมเวลาเธอตักข้าวเข้าปากหรือจะกินอะไร จิตก็จะนึกถึงพวกท่านทุกครั้งไป“ป่านนี้พ่อกับแม่จะกินข้าวหรือยังก็ไม่รู้” เธอเผลอพูดขณะแยกเส้นก๋วยเตี๋ยวออกมาเป็นเส้นๆ“คิดถึงพ่อกับแม่เหรอ”“เอ่อ... คิดถึงจ้ะ เวลาอันดากินอะไรจะนึกถึงพวกท่านเสมอ อยากให้พวกท่านกินอิ่มนอนหลับ ไม่ต้องทำงานเหน็ดเหนื่อยอีกต่อไป”“คนเราเกิดมาก็ต้องทำงานนะอันดา อย่าคิดมากเลย เราทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดเป็นพอ”“จ้ะ” เธอจัดการนำเส้นก๋วยเตี๋ยวไปผัดกับซีอิ๊วดำ ในขณะที่เขานำเห็ดออกมาล้างและฉีกใส่จานอีกด้านวายุหยิบลูกชิ้นและเต้าหู้ปลาออกมาล้างและหั่น ก่อนจะตักพริกใส่ถ้วยอันดาตบกระเทียมก่อนจะเจียวกับน้ำมัน ใส่หมูลงไปผัดจนสุก ก่อนจะตักน้ำซุปที่อยู่ในหม้อบนเตาอีกด้านมาใส่ เริ่มใส่ลูกชิ้น เต้าหู้ปลา ยอดคะน้า แคร์รอต ข้าวโพดอ่อน เต้าเจี้ยว

ก่อนกลับมาที่บ้านเขาอีกครั้ง เธอก็แวะไปเอาเสื้อผ้าที่หอ แต่ให้เขารออยู่หน้าคณะ ไม่อยากให้เขาไปรับหน้าหอเพราะกลัวรุ่นพี่ที่หอเห็นเข้า จะเอาไปพูดเสียๆ หายๆ เธอแอบคิดไปไกลเพราะไม่เคยทำตัวเหลวไหลมาก่อนหลังจากทำกับข้าวกินกันจนอิ่ม เขาก็เริ่มติวให้เธออย่างจริงจัง เขาเอาชีตของตัวเองและไม่ได้สนใจชีตของเธออีก“เข้าใจไหมอันดา” เขาเอ่ยถามในขณะที่เธอฟังเขาอย่างเผลอไผล“อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อโดนหอมแก้ม จึงได้สติ“ใจลอยไปไหนอันดา”“ปะ...เปล่า” เธอหน้าแดง มองเขาแล้วใจลอยไปไกล เสียงของเขานิ่มมากอธิบายเข้าใจง่าย“เข้าใจไหมครับข้อนี้ อาจารย์ให้เขียนอธิบาย ก็ตอบแบบนี้นะ”“เข้าใจจ้ะ”“อ่านทำความเข้าใจเยอะๆ จะจำได้ดีกว่าท่องนะ” เขาบิดตัวไปมา พิงร่างไปกับโซฟา“เมื่อยเหรอลม พักก่อนก็ได้” เธอบอกอย่างเกรงใจ“เมื่อย... กำลังหาคนนวดอยู่” เขาตบบ่าตัวเองไปมา มองเธอไม่วางตา“เรานวดไม่เก่ง แต่เดี๋ยวนวดให้” เธอลุกจากโซฟา เดินอ้อมไปด้านหลังและนวดไหล่ให้เขาเบาๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาที่ท้ายทอยและขมับ“นวดเก่งจัง มือเบาด้วย หายเมื่อยแล้วล่ะ อันดาเมื่อยไหมเดี๋ยวนวดให้”“ไม่เมื่อยจ้ะ”“มาสิเดี๋ยวนวดให้” เขาดึงมือให้เธอม

แล้วพี่ปีสองก็ให้คลานมานั่งใกล้ๆ กัน อันดาแอบมองลอดผ้าที่ผูกตาเอาไว้ สยองในใจว่าจะเจออะไรอีกด่านสองคือความขม สิ่งขมๆ โดนป้อนเข้ามาในปาก เธอหลับหูหลับตากลืน เพราะได้ยินเสียงรุ่นพี่บอกว่าถ้าไม่กลืนจะโดนหนัก อาจจะต้องกินสิ่งขมๆ นั้นไปอีกกำมือ หรือดีไม่ดีรีบคายจนตกพื้นได้ก้มลงไปเลียอีกเมื่อเจอของเปรี้ยวกับของขมไปแล้ว ด่านต่อไปก็เจอกับของเค็ม รุ่นพี่ส่งแปรงสีฟันให้แปรงฟันบอกว่าแปรงฟันล้างปากอันดาได้กลิ่นตุๆ จากแปรงสีฟันที่ถืออยู่ เธอก็จำใจแปรงฟัน รับรู้ได้ถึงรสชาติของกะปิเต็มๆในระหว่างทางที่คลานมองอะไรไม่เห็นแบบนั้น ก็โดนรุ่นพี่ในหอป้ายสีจนตัวเลอะไปหมด ผมก็โดนมัดจุกเป็นสิบยี่สิบจุก เธอได้ยินเพื่อนบางคนอ้วก เลยโดนรุ่นพี่ตวาดเป็นอีกครั้งที่อันดารู้สึกเกลียดรุ่นพี่จับใจ จะทำกันเกินไปแล้วนะ แต่สิ่งที่เธอต้องกล้ำกลืนฝืนทนคือต้องอยู่หอนอนที่นี่ให้ได้ครบสี่ปีหลังจากแปรงฟันด้วยกะปิเสร็จสิ้น ก็ต้องบ้วนปาก รุ่นพี่เปิดตาก่อนจะให้รุ่นน้องคนแรกอมไข่ แต่ห้ามกลืน ให้คายลงไปในแก้วและส่งให้คนที่สอง อันดาพะอืดพะอมสุดๆ ทั้งคาวทั้งชวนคลื่นไส้ แต่คนสุดท้ายนี่สิต้องกลืนไข่!อันดาอยากตะโกนก้องออกไปว่าไม