บททั้งหมดของ อันดาวายุ: บทที่ 21 - บทที่ 30

“ฮันแน่ โอ๊ยๆๆๆ เพื่อนเรากลับมารอบนี้ดูมีความสุขเสียจริง” เสียงกระเซ้ามาจากทางด้านหลัง ก่อนใบหน้าเปื้อนยิ้มจะยื่นเข้ามาหา กัลยานั่นเอง อันดาถึงกับยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองเมื่อโดนแซว“ยาน่ะ อย่าล้อสิ” เธอตีเพื่อนอย่างเขินอาย“โอ๊ย! อิจฉาตาร้อนผ่าวๆ”“ยาอิจฉาเราเรื่องอะไร” อันดาเอ่ยถาม ทำหน้าตาเหลอหลา“เราไม่ได้อิจฉา แต่ดูโน่นสิ” กัลยาบุ้ยใบ้ไปทางหอนอน มนุษย์หอหญิงหลายคนมองเธอเป็นตาเดียวกัน“ยา...” อันดาครางชื่อเพื่อน “ทำไม”“เข้าหอแล้วจะโดนตบไหมนี่”“ฮ่าๆ ก็เสียวๆ แทนอยู่เหมือนกัน หมายถึงเสียวไส้แทนอันดาน่ะ แต่ละนางมองกันตาเป็นมัน แต่เดี๋ยวนะ เล่ามาซิ อะไร ยังไง ที่ไหน อย่างไร ถึงมาด้วยกันได้” กัลยากระแทกไหล่เพื่อน เอ่ยถามอย่างอยากรู้ คนถูกถามหน้าแดง ยิ้มจนแก้มพอง“ก็... ยังไงดีล่ะ” อันดาเลยเล่าให้ฟังว่าวายุมีลุงกับป้าอยู่แถวบ้านเธอ เขาไปเยี่ยมพวกท่านเลยเจอกับเธอเข้า“ฮันแน่ ยิ้มมีเลศนัยซะด้วย” กัลยาทำหน้าทะเล้น“อะไรกัน ไม่ได้มีเลศนัยอะไรเสียหน่อย” คนปากแข็งปัดมือเพื่อนเบาๆ หลบสายตาเป็นพัลวันอันดานั่งสนทนากับเพื่อนอีกครู่ก่อนจะรีบเข้าหอ คืนนี้มีประชุมหอและรับน้องอย่างต่อเนื่

เมื่อทุกคนมาทำงานในวันใหม่จึงช่วยกันทำแบบไม่เกี่ยงงอน เป็นกุศโลบายอันแยบยลที่เธอนึกชื่นชม เผื่ออนาคตอาจจะมีลูกน้องขี้เกียจ การบ่นปากเปียกปากแฉะคงไม่ดีแน่ ทั้งหงุดหงิดทั้งเหนื่อย แถมยังโดนเกลียดอีกด้วยเฮียกับซ้อ... เป็นสามีภรรยาที่ขยันมากๆ พวกท่านชอบคนขยันและมีน้ำใจ เฮียเป็นคนใจดีชอบทำโน่นทำนี่ เธอไม่ใช่เด็กสาวสนิมสร้อยเรียบร้อย ออกจะลุยๆ เสียด้วยซ้ำ ท่านเลยพาไปซ่อมก๊อก ซ่อมอะไรที่เสียๆ ในบ้าน ซ้อเลยเรียกเธอว่าลูกน้องมือขวาของเฮียวันอาทิตย์เธอได้หยุดงานหนึ่งวัน คืนวันเสาร์เธอรีบซักผ้า พอรุ่งเช้าจึงเดินทางกลับบ้านไปเยี่ยมบิดามารดา เฮียกับซ้อรู้เข้าก็ฝากขนมปี๊บซึ่งมันคือขนมปังสอดไส้ไปให้บิดามารดาของเธอปี๊บใหญ่ด้านในเป็นขนมปังสอดไส้รวมหลายไส้ ไว้รับประทานกับกาแฟหรือโอวัลตินในตอนเช้า หรือไว้กินเล่นในตอนกลางวัน แขกไปใครมา ยกมาเสิร์ฟก็อร่อยหอมหวานถูกปากอันดากล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจเมื่อรับขนมปังปี๊บมากอดเอาไว้ด้วยความสุข มันเป็นของฝากชิ้นสำคัญที่เธอจะนำไปฝากบุพการีบิดามารดาเห็นเธอกลับมาก็ดีใจ เธอเล่าเรื่องการทำงานให้พวกท่านฟังด้วยความสนุกสนาน“เปิดเทอมนี้หนูไม่ต้องรบกวนเงินพ่อแม่

“สวมซะจะได้ไม่ร้อน” เขาหยิบเสื้อแขนยาวสีเข้มมาสวมให้เธอ เพราะขับมอเตอร์ไซค์ออกไปรับประทานอาหารข้างนอกวายุพาเธอมากินอาหารตามสั่งจานละสิบสองบาท เขาเป็นคนง่ายๆ และคงเข้าใจว่าเธอไม่สบายใจหากไปกินร้านแพงๆ แล้วเขาต้องเลี้ยงแม้จะเป็นอาหารจานละสิบสองบาท แต่รสชาติไม่ได้ด้อยเลย กลับอร่อยและสะอาด อาหารจานเดียวมีหลากหลาย“รู้ไหมว่าเจ้าของร้านรวยมาก” จู่ๆ เขาก็พูดขึ้น เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสนใจ“ขายข้าวจานละสิบสองบาทนี่น่ะเหรอรวย”“อย่าดูถูกเงินน้อยสิ” เขายิ้มให้เธอ“อันดาเปล่าดูถูกเงินน้อยนะจ๊ะ แค่สงสัย”“เขาขายจานละสิบสองบาทก็จริง แต่ขายได้เยอะมาก วันหนึ่งมีคนมาสั่งข้าวกล่องบ้าง ขายนักศึกษาในสถาบันบ้าง เขาได้กำไรวันหนึ่งหลายตังค์นะ”“จริงด้วย เคยได้ยินมาเหมือนกัน”“อะไรก็ตามถึงจะมีราคาไม่แพงมากนัก แต่ถ้ามีจำนวนชิ้นมากๆ มันก็มีมูลค่าเหมือนกัน”“อันดาจะจำเอาไว้”“จำเอาไว้ไปทำไม” เขาเลิกคิ้วถาม“เผื่ออนาคตต้องขายของ จะได้ไม่ต้องขายแพงไง คนซื้อเองก็ไม่ต้องคิดมาก อีกอย่างคนบางคนเขาอาจจะไม่มีเงิน เขาจะได้ซื้อในราคาย่อมเยา”“จะของถูกหรือของแพงขอให้มีคุณภาพ เท่านั้นเป็นพอ” เขายิ้มให้เธอ วายุสั่งข้าวห

คนชอบแกล้งยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ พอเธอจะผละก็รีบออกรถทันที เขาไม่อยากให้เธอละมือออกห่างจากเอวของเขา เธอไม่ทันตั้งตัวก็ผวากอดเขาอีกรอบ“ลมอย่าขับรถเร็วสิ”“ครับ” เขารับคำเหมือนเข้าใจ ยึดมือเธอเอาไว้ไม่ยอมให้เธอผละออกห่างจากเอวหนาของเขาถนนเริ่มโล่งเมื่อวายุขับรถออกนอกเมือง เพราะก่อนหน้านี้ผู้คนต่างพากันกลับบ้าน รถเลยหนาตา แต่ตอนนี้ซาลงมากแล้วเขาขับรถอ้อมไปอีกด้าน ผ่านทางวัดที่มีถ้ำและเทือกเขารายล้อม ที่นี่เป็นบ้านเกิดเมืองนอนของมารดา พอแต่งงานท่านก็ย้ายไปอยู่กับบิดาอีกจังหวัดหนึ่ง ตอนเด็กๆ เธอมาเยี่ยมยายบ่อยๆ แต่ตอนนี้ท่านเสียชีวิตไปแล้ว“ลมไม่เคยมาเที่ยววัดนี้เลยอันดา พามาเที่ยวบ้างสิ”“เดี๋ยวจะพามาเที่ยวนะ ที่นี่บ้านเกิดของแม่อันดาเอง แม่พามาหายายตั้งแต่เด็ก” เธอคุยกับเขาไปตลอดทาง เพราะเขาขับรถช้าลง อันดาเองก็ไม่อยากให้ถึงบ้านเร็วๆ เหมือนกัน“ดีสิ ลมจะได้มากราบตายายของอันดาด้วย”“พวกท่านไม่อยู่แล้วค่ะ แต่แม่ก็พามาทำบุญให้พวกท่านทุกปี” เธอพูดเสียงเศร้า ยายของเธอเป็นคนขยันมากๆ เธอไม่สงสัยเลยว่าทำไมมารดาถึงได้ขยันขันแข็งนัก ยายเลี้ยงหลานเยอะมาก เป็นลูกของลุงกับป้า แต่มารดาของเ

การกินง่ายอยู่ง่ายและเป็นกันเองของครอบครัวหญิงสาว ทำให้วายุสนิทกับบิดามารดาของเธออย่างรวดเร็วอาหารเช้าของที่นี่เป็นอาหารหนัก เพราะต้องใช้แรงงานทั้งวัน รับประทานข้าวต้มไม่นานก็เพลีย จึงจัดหนักด้วยข้าวสวยร้อนๆคนส่วนใหญ่จะนิยมรับประทานข้าวยำเพราะเป็นอาหารที่กินง่ายและยังคงคุณค่าของอาหารหลังเคี่ยวน้ำตาลโตนดเสร็จ ซึ่งใช้เวลาประมาณสี่สิบห้านาทีมากน้อยแตกต่างกันไป เพราะในแต่ละครั้งจะใช้เวลาไม่เท่ากัน ความหวานก็ไม่เท่ากันด้วย อยู่ที่ว่าน้ำตาลสดต้นไหนจะหวานกว่ากันในช่วงกลางวันพลชวนเด็กๆ ไปวิดปลาในคูข้างบ้าน การวิดปลานั้นเป็นวิธีการจับปลาแบบคนโบราณ โดยขุดดินใกล้กับคูบริเวณนั้น ถมลงไปในคูที่มีน้ำอยู่ไม่มากนัก ใช้ดินเหนียวในคูก่อขึ้นมาเป็นคันดินเพื่อกั้นน้ำเอาไว้ไม่ให้ไหล ซึ่งทำสองด้านในระยะห่างกันไม่มากและคิดว่าปลาชุม ก่อนจะลงไปในส่วนที่ถูกกั้นเอาไว้แล้วใช้ถังน้ำวิดน้ำออกจนแห้งแล้วค่อยจัดการจับปลาที่อยู่ในนั้นอันดากับวายุหัวเราะเสียงดังอย่างสนุกสนานเมื่อเห็นปลาตัวโตๆ ที่โผล่ให้เห็นหลังจากน้ำแห้งทั้งสองช่วยกันจับปลาใส่ในข้องที่ทำด้วยไม้ไผ่เป็นโครงและสานด้วยหวาย เมื่อใส่ปลาเข้าไปแล้วก็มีฝาป