All Chapters of สามีสุดสวาท: Chapter 11 - Chapter 20

กายบอบบางที่ไม่เคยถูกชายใดสัมผัสอ่อนพลิ้วไปตามแรงเสน่หาที่ถูกชักจูงนิ่มอนงค์เผลอแยกเรียวขาออกจากกันด้วยความรัญจวน ลิ้นหนาสากร้อนจ้วงลึกเข้าไปในซอกฉ่ำอันแสนคับแคบ รสชาติของเธอหวานติดลิ้น กลิ่นกายนั้นหอมสะอาด เสียงครางแสนไพเราะเสนาะหู อยากให้เธอครวญครางอยู่ใต้ร่างเขาเหลือเกิน“พี่พฤกษ์ไม่เอา อย่าทำอย่างนี้” นิ่มอนงค์ครางเสียงสะท้าน ขาเธอสั่นแทบยืนไม่อยู่เพราะความเสียวซ่านที่ได้รับ ร่างกายผลิตหยาดน้ำหวานออกมาอย่างท่วมท้นลิ้นหนุ่มเชยชิมเสียจนไม่ลืมหูลืมตา“พี่พฤกษ์ ตรงนั้นอย่าค่ะ” เธอพูดไม่เป็นภาษา เสียงกระเส่ากระตุ้นให้เขาจ้วงลิ้นกับปุ่มกระสันถี่ระรัวยิ่งขึ้น นิ่มอนงค์เกร็งค้างหวีดร้องสุดเสียง รู้สึกตัวเบาสุขสมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“เรา... จะอาบน้ำกันครับ” เสียงของเขาดูขรึมจนเธอนึกแปลกใจ พฤกษ์เก็บกั้นอารมณ์ที่จะไม่พากายแข็งแกร่งกระแทกเข้าในร่างสาวตอนนี้ เขาอยากให้คืนเข้าหอเป็นบนเตียงแสนหวานที่หอมกรุ่นไปด้วยกลีบดอกไม้ และความประทับใจของกันและกันมากกว่าในห้องน้ำที่ไม่เอื้ออำนวยต่อครั้งแรกเช่นนี้น้ำอุ่นๆ ที่รดมาตามเนื้อตัวทำให้เธอสะดุ้งในคราแรก ก่อนจะรู้สึกผ่อนคลายเพราะความเหนื่อยล้าจากง

ให้เธอได้ทำในสิ่งที่อยากทำโดยไม่เคอะเขินเขาเร่งจังหวะสะโพก โหมกายใส่เธอหนักหน่วง นิ่มอนงค์หวีดร้องตอดรัดกายชายที่หลอมรวมเข้ามาเป็นหนึ่ง สมองเธอแตกพร่าไปด้วยความสุข ก้อนเนื้อด้านซ้ายเต้นกระหน่ำแทบโลดออกมาจากอก“เหนื่อยไหมคะ นอนตะแคงดีกว่าจะได้สบาย” พฤกษ์กระซิบบอกภรรยา เขาให้เธอเปลี่ยนจากท่านอนหงายเป็นตะแคงนิ่มอนงค์ถอนใจหนักหน่วง เธอรู้สึกสบายตัวจนอยากนอน แต่ต้องร้องอุทานเมื่อเขาแยกขาเธอออกแล้วสอดเสียบเข้ามาในกายฉ่ำ“พี่พฤกษ์ อย่าค่ะ”“ไม่อย่าค่ะ อีกหลายๆ ท่าจะได้ตัวเบากว่านี้”..ดูเขาพูดสิ เธออายนะคนบ้า จะต่อว่าก็ไม่ทันเสียแล้ว ได้แต่เม้มปากรับการฝังกายของเขาที่ขับเคลื่อนเข้ามาอย่างเนิบนาบ รู้สึกซ่านลึกจนต้องผ่อนลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง มันเสียวซ่านสบายแปลกๆ และเธอก็อยากให้เขาเร่งขยับมากกว่าอยู่นิ่งๆ แบบนี้“สัมผัสดูสิคะ นิ่มพร้อมสำหรับพี่เสมอ” พฤกษ์จับนิ้วเล็กๆ น่ารักของเธอบดบี้ถูไถกับเกสรดอกไม้แสนหวานเธอร้องครางอืออาในลำคอรับการสัมผัสสุดกระสันนั้นอย่างซ่านเสียว“ตรงนี้ของพี่อยู่ในกายนิ่ม เราสองคนเป็นคนคนเดียวกันแล้วนะคะ” พฤกษ์จับมือเธอให้สัมผัสกับแก่นกายที่วิ่งเข้าวิ่งออกในซอกทา

“พอใจแล้วหรือยัง ถ้ายังคงต้องไปอาบน้ำกินข้าวก่อนจะได้มีแรง แล้วค่อยมาฟัดพี่ต่อ”“อย่าคิดนะว่าจะได้ทรัพย์สมบัติของฉัน คนโลภอย่างคุณ จะต้องไม่ได้อะไรสักอย่าง” นิ่มอนงค์กรีดร้องอย่างโมโหที่เขาไม่ยอมตอบโต้เธอเลยสักนิด“เธอไม่โลภหรือไงนิ่มอนงค์” พฤกษ์ถามเสียงเย็น เขาจับมือของเธอที่ทำท่าจะประทุษร้ายเขาอีกเอาไว้แน่น เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อเขาจับเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“คุณหมายความว่ายังไง” เธอถามเสียงหอบ สภาพตอนนี้คือผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าหงิกงอ“มานี่สิ มายืนหน้ากระจก” พฤกษ์กระชากร่างของเธอมายืนหน้ากระจก“ลากฉันมาที่นี่ทำไม ฉันมองไม่เห็น อ้อ... หรือคุณจะเยาะเย้ยฉัน” เธอดิ้นรนเต็มที่“เปล่า... พี่จะบอกว่าเธอส่องกระจกแล้วเป็นยังไง ตอนนี้หน้าเธอหงิกงอ มันทำให้เธอดูแก่ไปเป็นสิบๆ ปี คิ้วขมวดเข้าหากันเหมือนแม่มดร้ายในเทพนิยาย ปากบิดเบี้ยวน่ารังเกียจ เสียงของเธอแหลมเสียจนแก้วหูพี่แทบแตก”“กรี๊ดดดดดดดดดดด กล้าดียังไงมาวิจารณ์ฉันแบบนี้” นิ่มอนงค์หันมาทุบกำปั้นฟาดฟันคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเธอเต็มแรง เธอควานมือสะเปะสะปะ เขาบอกว่าเธอยืนอยู่หน้ากระจก มันต้องมีอุปกรณ์อะไรสักอย่างที่จะฟาดให้เขาเลิกปากเสีย

แต่เขาก็ยังนิ่งเฉย วางตัวอย่างดีไม่เปลี่ยน เขาชาชินกับสายตาเช่นนี้ของนงนภัสเสียแล้ว จะดีหน่อยตรงที่ปรีชาวัฒน์เป็นผู้ใหญ่พอไม่มีกิริยาดังเช่นภรรยาของเขาส่วนยศวินและแพรพิลาศนั้นไม่ได้กลับไปด้วย นงนภัสเองก็อยากให้สองคนนั่นอยู่เป็นเพื่อนนิ่มอนงค์ ถ้ามีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน เบาใจลงไปได้มากเมื่อทั้งสองบอกว่าจะช่วยดูแลนิ่มอนงค์ให้เมื่อวานเห็นแพรพิลาศช่วยงานจนเหนื่อยอ่อน นางเลยไม่อยากปลุกหรือรบกวนให้ต้องมาคอยยืนส่ง เพราะได้คุยเรื่องสำคัญเพื่อฝากฝังนิ่มอนงค์ไปแล้ว“น้องเป็นไงบ้างพฤกษ์ ไม่สบายหรือเปล่าถึงต้องให้คนเอาข้าวปลาขึ้นไปบนห้อง แม่อยากขึ้นไปดูน้อง” ศิริวรรณเอ่ยถามลูกชายด้วยความเป็นห่วงในตัวสะใภ้จากใจจริง“ไม่เป็นไรมากครับ ให้น้องนอนต่อเถอะ”“น้องแผลงฤทธิ์หรือเปล่า” ศิริวรรณเอ่ยถามเพราะพอจะรู้จักนิสัยของนิ่มอนงค์ดี ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะการเลี้ยงดูของนงนภัส นางคิดแบบนั้น“นิดหน่อยครับแม่ แต่ผมเอาอยู่”“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีคุณนงก็ไม่เคยมองแม่ในแง่ดีเลย” ศิริวรรณรู้สึกหดหู่ใจนักกับเรื่องของนงนภัส“อย่าคิดมากเลยครับแม่ เค้าก็เป็นของเค้าแบบนั้น การจะเปลี่ยนความคิดของคนเรามันยากนัก นอกเสียจาก

“ลามก ไม่ใช่สักหน่อย” เธอค้อนให้ ได้ยินเขาหัวเราะลั่นอย่างบันเทิงใจก็หน้างอ“นี่ตู้เสื้อผ้าของเรา นี่เป็นลิ้นชัก” พฤกษ์จับมือภรรยาไปสัมผัสกับสิ่งของภายใน“อะไรคะ”“ชุดชั้นในค่ะ นี่กางเกงใน นี่เสื้อชั้นใน”“สาวใช้มาพับให้เหรอคะ”“เปล่า พี่พับเอง”“คะ” นิ่มอนงค์อุทานเหมือนไม่เชื่อ“พี่จะวางไว้แบบนี้ตลอด นิ่มจะได้ไม่สับสน”“พี่พฤกษ์ใส่ให้นิ่มไม่ได้เหรอคะ พานิ่มมาจับๆ แบบนี้จะให้นิ่มใส่เองเหรอ” ถามแล้วอดหน้าแดงไม่ได้“ถ้านิ่มอยากให้พี่ใส่ให้พี่ก็จะใส่ให้ ไม่ทิ้งไปไหนหรอก ไม่ต้องกลัว นิ่มจะมีพี่อยู่ใกล้ๆ เสมอๆ”“ถ้านิ่มไม่อยากให้พี่พฤกษ์ใส่ให้ล่ะคะ” เธออมยิ้มแล้วถามน่ารักนักในสายตาของเขา จนอดจะลูบแก้มนวลเสียไม่ได้“พี่ก็จะใส่ให้ หรือไม่ก็ไม่ต้องใส่เลย”“บ้า! จะให้นิ่มแก้ผ้าเหรอคะ” เธอสนุกที่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับเขา“แก้ผ้าก็ดีสิคะ แก้ผ้าแล้วก็อยู่บนเตียงกับพี่ ปั๊มลูกกันทุกวัน”“อันนี้ลามกค่ะ ทำแต่เรื่องอย่างว่าเดี๋ยวก็ตายด้านหรอกค่ะ ไม่ก็หัวใจวายตายกันพอดี” เธอค้อนให้แก้มแดงเรื่อ“พี่ยังไม่แก่ หัวใจไม่วายหรอกค่ะ สุขภาพแข็งแรงไม่เป็นโรคอะไรสักอย่าง ไม่ดีหรือไงเราจะได้ตัวติดกันทั้งวันทั้งคื