All Chapters of สามีสุดสวาท: Chapter 51 - Chapter 60

นิ่มอนงค์รู้สึกเหมือนน้ำตาพาลจะไหล หัวใจของเธอปวดหนึบ วูบไหวเหมือนจะเป็นลม เธอเซจนยศวินที่ตามลงมาต้องรีบวิ่งเข้ามาประคองเอาไว้“นิ่มอนงค์!!!”เสียงเข้มๆ คุ้นเคยที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใครดังขึ้น นิ่มอนงค์สะดุ้งหันขวับไปมอง เธอเห็นดวงตาเป็นกระกายไฟของเขาที่กำลังมองมาขณะที่ยศวินประคองเธออยู่ คราแรกทำท่าจะผละห่าง แต่พอคิดได้ว่าเขาทำอะไรลงไปบ้างเธอก็ยิ่งเบียดกายเข้าไปหายิศวิน นั่นยิ่งทำให้กรามของพฤกษ์กัดกันจนขึ้นสันนูน รู้ดีว่าเขากำลังโกรธ เธอไม่กลัวเกรงอะไรทั้งนั้น ในเวลานี้คนที่สมควรโกรธคือเธอ นี่ขนาดเธอมาล่วงรู้ความลับของเขาขนาดนี้ เขายังพาลจะมาโกรธเธออีก จริงๆ แล้วเขานั่นแหละควรจะหาคำแก้ตัวหรือรีบงอนง้อไม่ให้เธอโกรธมากกว่า“เธอไม่ได้ตาบอดอย่างนั้นเหรอ”น้ำเสียงของเขาเยียบเย็นนักจนนิ่มอนงค์ลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างไม่รู้ตัว แต่เธอก็ยังเชิดเอาไว้ เขายังหลอกเธอได้ ทำไมเธอจะหลอกเขาไม่ได้บ้าง สิ่งที่เธอหลอกเขาไม่ร้ายแรงอะไรเท่ากับการที่เขาหลอกเธอและซุกลูกเมียเอาไว้ ข้อหาของเขามันร้ายกาจกว่าเยอะ“แล้วมากับหมอนี่ได้ไง อ้อ... ลืมไป เป็นแฟนเก่ากันอย่างนั้นสินะ มารำลึกความหลังกันหรือไง

อารมณ์ดีเวลาอยู่กับครอบครัว บางอารมณ์เขาหยอกล้อเธอกับลูกจนหัวเราะท้องแข็งและนอนหลับไปด้วยกันถ้าเธอหนาวเขาจะห่มผ้าให้ ถ้าเธอร้อนเขาจะอุ้มไปอาบน้ำ ถ้าเธอป่วยเขาจะดูแล นิ่มอนงค์ร้องไห้สะอื้นเบาๆ กล่อมลูกน้อยไปพร้อมกับความหว้าเหว่ในจิตใจ“สงสารคุณนิ่มเหมือนกันนะคะ นี่ละค่ะ เขาว่ามีของดีอยู่แล้วแต่ปล่อยให้หลุดมือไป”สาวใช้วัยรุ่นเอ่ยปากพูดกับลำดวนขณะที่แอบดูนายสาวมีอาการเศร้าสร้อยอย่างสงสาร พวกนางถูกสั่งให้ดูแลนิ่มอนงค์อย่างดี ส่วนคนสั่งก็หนีหายเข้าป่าไปอยู่ไพรพนาเสียไม่ยอมโผล่กลับมาแม้แต่น้อยลำดวนรู้จักพฤกษ์มานานหลายปี นางรู้ดีว่าชายหนุ่มเป็นคนเช่นไร เรื่องราวความบาดหมางที่เกิดขึ้นมันควรจะพูดคุยกันมากกว่าต่างคนต่างหนีปัญหาแบบนี้“เรื่องของเจ้านาย ปล่อยไปเถอะ ให้พวกคุณๆ จัดการเรื่องหัวใจกันเอาเอง บางทีปัญหาอาจเป็นเครื่องพิสูจน์ให้ชีวิตครอบครัวมั่นคงหรือไม่ก็แตกหัก แต่ถ้าคุณพฤกษ์กับคุณนิ่มผ่านพ้นปัญหานี้ไปได้ ฉันเชื่อว่าทั้งสองจะต้องรักกันและเข้าใจเห็นอกเห็นใจกันมากกว่านี้” ลำดวนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากพูดขึ้นอย่างปลงๆ“แต่เค้าสองคนหย่ากันแล้วนะป้า จะมาปรับความเข้าใจอะไรกันอีกล่ะ คุณพฤกษ์

“ไม่หรอกค่ะ ฉันรู้ว่าคุณทำดีที่สุดแล้ว ตลอดระยะเวลาหลายสิบปีคุณเหนื่อยมามาก ทำให้กิจการเจริญรุ่งเรืองกว่าเมื่อก่อน แต่อะไรก็ไม่แน่นอน มันย่อมผิดพลาดกันได้ นงไม่เคยถือโทษโกรธคุณ รู้ว่าคุณเองไม่ต้องการให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น”คำพูดของนงนภัสทำให้ทุกคนซึ้งใจ นิ่มอนงค์กลับนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ถ้าเธอมีสติแบบนงนภัส พฤกษ์คงไม่หย่าขาดจากเธอแบบนี้ ก่อนที่ทุกคนจะพูดอะไรต่อ เสียงทะเลาะกันด้านนอกทำให้ทุกคนวิ่งออกไปดูยศวินกำลังมีปากเสียงกับแพรพิลาศ และเรื่องราวที่ได้ยินได้ฟังทำให้ทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน นิ่มอนงค์ช็อกอีกรอบ เธอไม่เคยระแคะระคายมาก่อนว่าทั้งสองจะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน แต่เรื่องที่ได้ยินทำให้เธอทั้งตกใจทั้งคาดไม่ถึงยศวินมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับแพรพิลาศ แถมยังติดหนี้การพนัน แสดงว่าเงินที่เขาบอกว่าจะเอาไปลงทุนคงต้องการเอาไปใช้หนี้ และเพิ่งรู้ว่าแพรพิลาศนำที่ดินแปลงเดียวจากผู้เป็นยายไปใช้หนี้ให้ยศวินก่อนหน้า เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่ายศวินจะเป็นคนแบบนี้นี่แหละ... ที่เขาบอกว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ บางทีคิดว่ารู้ใจ แต่อาจจะไม่ใช่อย่างที่รู้“แพรขอโทษค่ะคุณนิ่ม”“ไม่เป็นไร นิ่มไม่ได้โกรธแพรเลยนะ พี่

หัวใจที่โหยหาของเธอรู้สึกเต้นไม่เป็นส่ำ เหมือนทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นความห่างเหินของเขาที่ปรากฏชัดในความรู้สึกและสายตาแอบลอบสังเกตชัดๆ อีกครั้ง จึงเห็นว่าเขาผอมลงกว่าแต่ก่อน ไรหนวดเคราขึ้นเต็มใบหน้าเหมือนไม่ได้สนใจดูแล เมื่อมองใกล้ๆ จึงเห็นว่าเขาดูอิดโรยนักตอนที่เธอตาบอด เธอได้แต่นึกจินตนาการถึงตอนที่เจอกันครั้งแรก พฤกษ์เป็นผู้ชายร่างสูงสง่า ใบหน้าของเขาคมสันสะดุดตา กายหนุ่มที่แข็งแรงมีเสน่ห์เย้ายวนมีอิทธิพลต่อความรู้สึกและอารมณ์ทางเพศที่คุกรุ่นรุ่มร้อนอย่างไม่น่าเชื่อ ในยามนี้ใบหน้าของเขาดูไร้ความรู้สึก หมางเมินจนเธอใจเสียการอยู่ในโลกมืดอันแสนหวาดกลัวบางครั้งก็ยังดีกว่าเห็นอะไรๆ แบบนี้ เพราะในตอนนั้นเขาเป็นผู้ชายอบอุ่นและอ่อนโยนเสียจนเธอเผลอรักอย่างไม่น่าเชื่อ“นิ่มพาลูกมาเยี่ยมค่ะ แล้วเอ่อ... นิ่มมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” นิ่มอนงค์พยายามอุ้มลูกเดินไปใกล้ๆ เขา ยอมรับว่าเรียกร้องความสนใจของเขาให้หันมามองลูกบ้าง ถึงเขาจะไม่อยากมองหน้าเธอก็ตามที แต่ไร้ผล เขาเหมือนไม่ใส่ใจ ยิ่งทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก“ไม่เห็นต้องพาลูกมาลำบาก ตากแดดตากลมมาถึงนี่ เดี๋ยวแกจะไม่สบาย ฉันเองก็กำลังจะกลับไปที่ไพรวัล

เธอทำเสียงหึงหวงพฤกษ์หัวเราะชอบใจ นี่แหละคือนิ่มอนงค์เมียเขา มือหนาถอดเสื้อนอนออกทางศีรษะ มัดกล้ามงดงามและกายเปลือยเปล่าปรากฏแก่สายตานิ่มอนงค์ลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย“ทำท่าเหมือนจะกลืนพี่ลงท้อง”สายตาของเธอบ่งบอกอารมณ์ทั้งหมดทั้งมวล“คิดถึงนิ่มบ้างหรือเปล่า”นิ่มอนงค์ลูบมือกับหน้าอกกว้างแข็งแกร่งของเขา ริมฝีปากแนบลงตวัดลิ้นไล้เลีย พฤกษ์หลับตาพริ้ม เขาโดนเธอกดลงบนฟูกนอน สายตาสองคู่สบตากอย่างร้อนแรง มือบางดึงกางเกงของเขาออกจนพ้นกาย เขาไม่ชอบนอนใส่กางเกงในเพราะอึดอัด บางครั้งก็นอนแก้ผ้าเสียส่วนใหญ่“อ๊า...” พฤกษ์ครางเสียงต่ำทุ้มลึกเมื่อมือเล็กๆ นั้นตรงเข้ารูดไล้แก่นชาย เนื้อกายที่หลับไหลค่อยๆ ตื่นตัวเพราะได้รับการปลุกเร้าด้วยมือมากชั้นเชิง“ใครสอนกัน โอ้ว...” พฤกษ์ครางเสียงโหยเมื่อเธอเลื่อนริมฝีปากแตะแก่นปลายแดงเรื่อปริ่มน้ำ เขากระตุกร่างหยัดสะโพกอย่างลืมตัว“พี่พฤกษ์สอนค่ะ” เสียงหวานสั่นพร่าตอบกลับมาอย่างซุกซน ขณะขยับปากครอบขึ้นลงกับตัวตนอันแข็งกร้าวของเขา “อุ๊ย! พี่พฤกษ์” นิ่มอนงค์ดิ้นเร่าๆ เมื่อโดนพลิกร่างลงด้านล่างแล้วมีร่างของเขาขึ้นทาบทับด้านบนพฤกษ์กระตุกริม