All Chapters of สามีสุดสวาท: Chapter 41 - Chapter 50

“ว้าย!” แพรพิลาศถูกกระชากจากชายฉกรรจ์กลุ่มดังกล่าวโดยที่ยศวินไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้“อย่ายุ่งกับเธอ” เขาพูดเสียงเข้ม มองหญิงสาวไม่วาง“หวงซะด้วยโว้ยพวกเรา ผิวขาว หุ่นดี แบบนี้ได้ราคาดีแน่นอน ให้ไปอยู่กับเสี่ยไม่กี่วัน ปลดหนี้ได้แล้ว น่าจะทั้งต้นทั้งดอก” ครรชิตหัวเราะร่วน มันรู้ดีว่าผู้เป็นนายชอบแบบไหน หรือถ้าไม่ก็ให้รับแขกที่บ่อนไม่กี่ครั้งก็ถอนทุนคืนได้แล้ว“นี่มันอะไรกันคะพี่ยศ” แพรพิลาศพยายามดิ้นรนเธอหันไปถามชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ“ไม่มีอะไรทั้งนั้น” ยศวินปฏิเสธอย่างละอายใจ“ไม่กล้าบอกหรือไงครับคุณยศ ผมเจอของถูกใจแล้ว จะกลับไปบอกเสี่ยว่าคุณมีปัญญาใช้หนี้แล้ว อย่าลืมไปให้คำตอบเสี่ยพรุ่งนี้นะครับ อย่าให้รอนานต้องตามมาถึงที่อีก”ครรชิตทำท่าเป็นก้มหัวหน้าอย่างล้อเลียนกวนโมโห ก่อนจะพาลูกน้องกลับบ่อน ยศวินถึงกับกุมขมับเมื่อไอ้เสี่ยสุนทรต้องการตัวแพรพิลาศ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาคงไม่คิดมากเพราะโชกโชนกับเรื่องอย่างว่า คงไม่สึกหรอกไปมากกว่านี้อีกแล้ว หรือเผลอๆ อาจจะสนุกกับเซ็กซ์และออดอ้อนขอเงินไอ้เสี่ยบ้าตัณหานั่นได้บ้างแต่นี่เป็นแพรพิลาศ ใช่ว่าเขาจะคิดเรื่องสึกหรอเพราะเธอก็ไม่ใช่สาวบริ

“นี่ยศพูดจริงเหรอ ไม่น่าเชื่อ คนอย่างยศวินมีแต่หลอกคนอื่น แต่สำนึกอยากตอบแทนคนอื่นด้วยเหรอ หรือว่า...”“อะไร” เขาทำเสียงเคร่งหลบตาอดีตคู่ขาคนสวย“รักเขาละสิ”“ไม่ใช่” ตอบกลับเสียงแข็ง รู้สึกหัวใจเต้นแรงจนแทบโลดออกมานอกอก“จริงด้วยแฮะ ทิพย์ทายถูก รักเขาเต็มเปาเลยสิ แต่เด็กนั่นแสนดีขนาดนั้น คบกับยศไม่ต้องการอะไรเลย ไม่เห็นหวังผลอะไรเลย” ทิพย์สุดาพูดยิ้มๆ ตอนที่เธอคบกับยศวินแล้วนอกจากความรักต่อเขา เธออยากได้โน่นได้นี่จากเขาอยู่เหมือนกัน ไม่ได้แสนดีอย่างแพรพิลาศ“รู้ได้ไง” ยศวินเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย“เสี่ยน่ะให้คนตามลูกหนี้ทุกคนละ ใครที่เกี่ยวข้องกับลูกหนี้พอจะขอเงินได้เสี่ยก็ทำทุกวิถีทาง จริงๆ แพรพิลาศก็เข้าตาเสี่ยนะ อยากจะเอาไปขัดหนี้”“อย่ายุ่งกับเธอ”“แต่เธอดันเอาที่ดินไปให้เสี่ยเสียก่อนนี่สิ อ้อยเข้าปากช้างชัดๆ” ทิพย์สุดายักคิ้วให้ยศวินชายหนุ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาคิดว่าจะตัดผู้หญิงคนนั้นออกไป แต่เธอกลับมาพัวพันกับเขาอีก หยาดน้ำตาของเธอเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนยังทำให้เขารู้สึกแย่ขนาดนี้..นี่เขาเป็นบ้าอะไรของเขากันนะ“ทิพย์ไปละนะ เสี่ยบอกว่าถ้ายศอยากจะแก้มือก็ไปได้ทุกเมื่อ แต่ทิพย์ขอ

นิ่มอนงค์หอบแฮกๆ เธอรวบรวมกำลังเบ่งคลอดจนเหงื่อท่วม แม้จะอยู่ในภาวะลุ้นจนตัวโกงแต่หมอและพยาบาลอมยิ้มกับความน่ารักของคู่สามีภรรยาไม่ได้นิ่มอนงค์เบ่งคลอดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่บุตรสาวตัวน้อยจะออกมาลืมตาดูโลก พฤกษ์จุมพิตหน้าผากชื้นเหงื่อของภรรยา มองลูกสาวตัวน้อยที่ถูกอุ้มเอาไว้เพื่อตัดสายสะดือด้วยความรู้สึกประหลาดล้ำ“นิ่มเป็นไงบ้างคะ” พฤกษ์เอ่ยถามภรรยาที่นอนหอบอยู่บนเตียง หมอเย็บแผลที่ช่องคลอดให้เรียบร้อยก่อนจะย้ายเธอไปยังห้องพักฟื้น“นิ่มอยากเห็นลูกค่ะ” นิ่มอนงค์พูดเสียงเบาหวิว เธอรู้สึกอ่อนเพลียไปหมดพฤกษ์กระซิบกล่อมเบาๆ ปล่อยให้ภรรยานอนพักพฤกษ์ยืนมองบุตรสาวตัวน้อยผ่านกระจกบานใส เธอกำลังอยู่ในตู้อบ นอนหลับตาพริ้ม ตัวแดงเถือกจนเขาตกตะลึงพรึงเพริด เค้าบอกว่าเด็กที่คลอดมาตัวแดงๆ โตขึ้นจะขาว เขาอมยิ้มมุมปาก คงจะขาวเหมือนแม่ แต่เขาเองก็ไม่ใช่คนตัวดำ เพราะทำงานกลางแจ้งผิวจึงไม่ขาวจัดแต่ก็เป็นคนขาว“พ่อตั้งชื่อหนูว่าพิมพ์อนงค์ เป็นชื่อพ่อแม่คล้องกัน พอพานกับอออ่าง” พฤกษ์เกาะกระจกแล้วยิ้มอ่อนโยนเขาพูดเบาๆ ผ่านสายลมมองบุตรสาวด้วยความรักสุดหัวใจ เพื่อนๆ ของพฤกษ์ที่ทราบข่าวต่างมาแสดงความยินดี

“มาปั๊มนมกันมาม๊ะ” พฤกษ์กระซิบข้างหู คุณแม่ยังสาวหน้าแดงจัด ก็น้ำเสียงของเขาชวนเสียวซ่านพิลึก ก่อนออกจากบ้านเธอต้องปั๊มนมเตรียมไว้ให้ลูกแล้วนิ่มอนงค์เอนกายอย่างแสนสบายให้เขาจัดการกับเต้าอวบๆ ทั้งสองของเธอ คราแรกเธอแอบคิดว่าเขาจะให้ลำดวนมาช่วยเธอปั๊มนมเสียอีก แต่เขากลับเป็นคนศึกษาและทำเอง เริ่มตั้งแต่เลือกซื้อหาเครื่องปั๊มนมเองกับมือ เธอเคยถามว่าทำไมไม่ให้คนอื่นเป็นคนทำ เขาตอบสั้นๆ ว่าไม่อยากให้ใครเห็นหน้าอกเธอ เขาหวง... แม้แต่ผู้หญิงด้วยกันก็ไม่ได้ถ้าเป็นยามปกติที่เธอไม่ตาบอด เธอสามารถปั๊มเองได้ แต่ในยามนี้มันไม่สะดวกจึงต้องให้คนอื่นทำให้ หลายครั้งเข้า เธอถึงได้เข้าใจว่าเขามีเจตนาแอบแฝงที่แสนเจ้าเล่ห์กับเธอ นอกจากช่วยให้หายคัดนม“เขาบอกว่าต้องปั๊มนมบ่อยๆ ดูดบ่อยๆ บีบบ่อยๆ น้ำนมจะหลั่งออกมาเพียงพอให้ลูก เมื่อกี้ปั๊มไปแล้วก็ต้องดูดนะคะ” เขาจัดการนำน้ำนมจากเครื่องปั๊มออกมาใส่ขวดให้ลูกน้อย ก่อนจะมองเต้าภรรยาตัวอวบตาวาวเหมือนเด็กๆ กำลังจะได้ของกินแสนอร่อย“พี่พฤกษ์เจ้าเล่ห์” นิ่มอนงค์ผลักหน้าเขาออกห่างจากเต้าอวบๆ ของเธอเพราะสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนระอุ“ที่ไหนกันคะ พี่พฤกษ์อยากจะให้น้องนิ

ในเวลานี้นิ่มอนงค์ไม่ได้ต้องการกลับไปคืนดีกับยศวินเลยสักนิด สิ่งที่เธอต้องการคือพิสูจน์ใจของพฤกษ์ ผู้ชายที่เธอยอมรับว่ารักจนหมดใจในช่วงเวลาตลอดหลายเดือน ถ้าจะพูดให้ถูกเธออยู่กับเขาเป็นปีแล้วก็ว่าได้“ค่ะพี่ยศ นิ่มเข้าใจแล้วค่ะ” นิ่มอนงค์พูดกับยศวินไม่กี่คำก็วางสาย เธอจะรอให้พฤกษ์เดินทางไปหาเมียและลูกของเขา ซึ่งยศวินแอบถ่ายรูปมาให้เธอดูพฤกษ์เดินทางไปหาผู้หญิงคนหนึ่งกับเด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสามสี่ขวบจริงๆ แต่นั่นเป็นเพียงรูป เธอต้องการจับให้ได้คาหนังคาเขา อยากจะรู้ว่าเขาจะตอบเธอว่าอย่างไรนิ่มอนงค์ทำตัวเป็นปกติ เธอยังแกล้งตาบอดโดยที่ไม่มีใครจับได้ และวันที่รอคอยก็มาถึง วันที่เธอแอบสะกดรอยตามพฤกษ์เข้าไปในเมือง หัวใจของเธอเต้นแรง มันบีบตัวเข้าหากันแปลกๆ มือเท้าเย็น และหวาดกลัวว่าเรื่องที่ได้รับรู้จากยศวินจะเป็นเรื่องจริงภาพตรงหน้าไม่ต้องบรรยายมากเมื่อเขามีผู้หญิงคนอื่นจริงๆ ถ้าจะพูดให้ถูกผู้หญิงคนนั้นมาก่อนเธอ พวกเค้ามีลูกด้วยกันแถมยังโตขนาดนั้นแล้ว พฤกษ์อุ้มร่างเด็กชายตัวน้อยขึ้นแนบอกหอมแก้มซ้ายขวาประคองร่างของผู้หญิงอีกคนเข้าบ้านทำให้เธอน้ำตาตก“เห็นไหมครับน้องนิ่ม เขามีลูกมีเมียแล้ว