All Chapters of สามีสุดสวาท: Chapter 1 - Chapter 10

ภาณุ พงศ์ไพบูลย์วิทยา พ่อเลี้ยงหนุ่ยวัยสามสิบห้า กำลังครุ่นคิดอย่างหนักขณะฟังคำพูดของอดีตน้องภรรยากำลังขอร้องแกมอ้อนวอนอยู่ตรงหน้า ใช่จะไม่รู้ว่านงนภัสนั้นรักและเอ็นดูบุตรสาวอยู่มาก แต่การจะปล่อยให้ลูกน้อยห่างอกไปอยู่ไกลหูไกลตา คนเป็นพ่ออย่างเขาย่อมจะคิดมากเป็นธรรมดา“นงรู้ดีว่าพี่ณุรักหนูนิ่มมาก นงก็รักหลานนะคะ หลานไปอยู่กับนิ่มที่กรุงเทพฯ จะได้เรียนหนังสือโรงเรียนดีๆ นงสัญญาว่าจะดูแลหลานอย่างดีแน่นอนค่ะพี่ณุ คุณวัฒน์เอ็นดูหนูนิ่มเหมือนลูก เราสองคนมีลูกไม่ได้ อย่างไรเสียจะรักลูกของพี่เหมือนลูกแท้ๆ ของตัวเอง เลี้ยงดูแกอย่างดี พี่ณุไม่ต้องห่วงนะคะ”นงนภัสพูดเสียยืดยาว เธอพยายามหว่านล้อมพี่เขยอยู่นาน ยิ่งเห็นอาการลังเลของอีกฝ่ายก็ยิ่งพูดโน้มน้าวต่อไป นงนภัสเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ภาณุเองรู้จักนิสัยส่วนนี้ของน้องภรรยาดี เรื่องที่ว่าอีกฝ่ายจะไม่รักนิ่มอนงค์นั้นไม่ได้เป็นปัญหาให้ต้องกังวลใจ ที่เขากังวลเพราะลูกน้อยต้องห่างจากอกคนเป็นพ่ออย่างเขา“พี่ณุมีภรรยาใหม่แล้ว เดี๋ยวต้องมีลูกด้วยกันอีกหลายคน อย่าว่าอย่างโน้นอย่างนี้เลยนะคะ นงกลัวหลานจะกลายเป็นเด็กมีปัญหา ไม่ใช่กลัวพี่ณุจะเลี้ยงลูกไม่ดี ห

เรื่องนี้จึงเกิดขึ้น เขายอมรับว่ามันคือความผิดพลาด แต่เขาก็ไม่ยอมสลัดเธอออกไป ด้วยเหตุผลอะไรเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งๆ ที่นิ่มอนงค์ก็ดีพร้อมทุกอย่าง“ยกสะโพกหน่อยน้องแพร หยัดขึ้นมาหาพี่”ยศวินกระซิบบอก แพรพิลาศหน้าแดงจัด เธอเขินอายกับคำพูดตรงไปตรงมาของเขา ชายหนุ่มสุภาพอ่อนโยนเธอจึงตกหลุมรักเขาหมดใจ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขามีเจ้าของอยู่แล้ว แต่เพราะสุดจะหักห้ามใจ เพียงแค่ถูกเล้าโลมเล็กน้อย อารมณ์กลับเพริดตามจนกู่ไม่กลับ“อื้อ...” แพรพิลาศครวญคราง หัวหมุนด้วยแรงพิศวาสอันเสียวซ่านที่เขามอบให้ใบหน้าหล่อเหลาขาวจัดและริมฝีปากเข้มอย่างคนสุขภาพดีทำให้เธอหลงใหล ทั้งรูปลักษณ์ภายนอกและน้ำคำแสนหวานสั่นคลอนหัวใจเธอตั้งแต่แรกเห็น“แพรรักพี่ยศนะคะ” เธอเพ้อเสียงสะท้าน หยัดสะโพกให้เขาสอดรักลงมาอย่างถนัดถนี่“พี่ก็รักแพรนะครับ” ยศวินโต้ตอบเสียงหวาน ลูบไล้เรือนกายผุดผ่องอย่างเสน่หา“แพรกลัวคุณนิ่มจะรู้”แพรพิลาศพูดอย่างเป็นกังวล เธอแอบลักลอบได้เสียกับยศวินเพราะความไม่ตั้งใจ เขารุกหนักจนเธอตกเป็นของเขาเมื่อหลายเดือนก่อน เธอไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเขาเพราะเธอยอมเขาเอง แม้แต่ความกังวลกลัวนิ่มอนงค์จะรู

นิ่มอนงค์พูดอย่างตัดพ้อบิดา ดวงตาแดงก่ำอย่างน้อยใจ“พี่เขาเป็นคนดีนะยัยหนู เขาช่วยพ่อดูแลไร่ไพรวัลย์มาตั้งหลายปี ถ้าหนูได้แต่งงานกับเขา พ่อก็จะยกให้เขาดูแลไร่นี้ต่อไป พ่อไม่อยากให้ไร่ตกไปอยู่ในมือคนอื่น” ภาณุให้เหตุผลเสียงแห้งแล้ง ยิ่งเห็นอาการของนิ่มอนงค์ เขายิ่งใจไม่ดี กลัวว่าอีกฝ่ายจะโกรธหนีกลับกรุงเทพฯ ไปเสียเดี๋ยวนี้“หนูไม่เข้าใจค่ะคุณพ่อ ไร่จะตกไปอยู่ในมือของคนอื่นได้ยังไง ถ้าคุณพ่อยกให้หนู อ้อ... หรือคุณพ่อคิดจะแบ่งไร่ให้เขา ไม่ใช่สิ หนูพูดผิดอีกแล้ว คุณพ่อจะยกให้เขาทั้งหมดต่างหาก โดยที่หนูไม่มีส่วนได้ส่วนเสียเลยสักนิด ถ้าไม่แต่งงานกับเขา” เธอพูดอย่างเสียใจ มองบิดาอย่างผิดหวัง กำหมัดเข้าหากันแน่นด้วยความน้อยใจ“พ่อให้หนูตัดสินใจอีกที ค่อยมาให้คำตอบพ่อก็ได้ ถ้าหนูไม่อยากให้ไร่ไพรวัลย์ตกเป็นของคนอื่น หนูต้องแต่งงานกับพี่พฤกษ์เท่านั้น”“คุณพ่อ” นิ่มอนงค์ส่ายหน้าไปมา ผิดหวังอย่างที่สุดเมื่อบิดายื่นคำขาด เธอผลุนผันออกจากห้องด้วยความรู้สึกเกลียดชังสองแม่ลูกนั่นจับใจภาณุมองประตูห้องที่ปิดลงไม่เบานักก่อนจะถอนใจหนักหน่วง‘พ่อรักหนูที่สุดนิ่มอนงค์ สักวันหนูจะต้องเข้าใจว่าทำไมพ่อถึงทำแบ

“คิดได้แค่นี้เองเหรอ เรียนหนังสือเสียสูง นึกว่าจะคิดอะไรได้ดีกว่านี้” เขาตำหนิตรงๆนิ่มอนงค์แทบเต้น แต่พยายามระงับอารมณ์เอาไว้“แล้วคุณจะเอายังไง” นิ่มอนงค์ถามเป็นคำถามสุดท้าย เธอเดาอารมณ์ความรู้สึกหรือแม้แต่ความคิดเขาไม่ออกจริงๆ สีหน้าและแววตาของเขาอ่านยาก ถ้าจะเผยออกมาบ้างก็เอาแต่ตำหนิ เหมือนผู้ใหญ่เห็นเด็กไม่เอาไหนคนหนึ่ง“ทำตามที่คุณพ่อต้องการ” เขาตอบเสียงเรียบเช่นเดิม ยกมือขึ้นกอดอกมองตรงมาที่เธอ“คุณควรจะรับข้อเสนอของฉัน” นิ่มอนงค์สูดลมหายใจเข้าปอดแรงลึก สะกดกลั้นอารมณ์ที่แทบจะระเบิดเอาไว้เต็มที่“พี่ขอปฏิเสธข้อเสนอของนิ่มทั้งหมด” เขาตอบด้วยน้ำเสียงหมางเมิน“คนละโมบโลภมาก อยากได้ทรัพย์สมบัติของคนอื่น ผู้ชายไร้ศักดิ์ศรีอยากจะเกาะชายกระโปรงผู้หญิงกิน คุณกับแม่คงคิดมาดีแล้วสินะ ถึงบีบฉันด้วยวิธีนี้ ว้ายย!!!” นิ่มอนงค์ร้องอย่างตกใจเมื่อเขาลุกจากโซฟาก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็กระชากตัวเธอไปปะทะกับอกกว้าง“พี่บอกว่าอย่าก้าวร้าวแม่ของพี่ เพราะท่านไม่ใช่คนแบบนั้น น้องนิ่มคงไม่มีใครสั่งสอน ต่อไปพี่จะสั่งสอนเอง จะได้ไม่ก้าวร้าวผู้ใหญ่อีก” พฤกษ์บดจูบริมฝีปากอิ่มอย่างลงทัณฑ์เมื่อพูดจบประโยค เป็นจ

พฤกษ์กอดอกมองเจ้าสาวยิ้มๆ เขากวาดสายตามองสำรวจเรือนร่างอรชรภายใต้ชุดแต่งงานแสนสวย ถ้าเป็นเวลาปกติเธอคงหาอะไรทิ่มตาเขาเสีย แต่เวลานี้เธอมองไม่เห็นเป็นโอกาสให้เขาได้มองเต็มๆ ตาภายใต้รูปร่างอรชรนั้นเขารู้ดีว่าเธอมีสัดส่วนอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือ เขาเผลอไผลสัมผัสเสียหลายครั้งโดยไม่ให้เธอรู้ตัวขณะโอบประคองดูแลเธอไม่ห่าง แฟนของเธอมองตาเป็นมัน เขาดูแวบเดียวก็รู้ว่าหมอนั่นไม่จริงใจเท่าไหร่ แถมไม่ใช่คนดีนัก แต่อาศัยว่ารูปหล่อป้อเก่ง ทำตัวแสนสุภาพ ทุกคนเลยหลงรูปกายภายนอก แม้กระทั่งเจ้าสาวคนสวยของเขา“คนอื่นก็ได้ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่คุณ”“ทุกคนเค้าเหนื่อยกับงาน หัดเกรงใจเขาบ้างเถอะ อีกอย่างเจ้าสาวกับเจ้าบ่าวอยู่ในหอแบบนี้ ไม่มีใครกล้าเข้ามากวนหรอก” เขาพูดเสียงเนิบนาบก่อนจะเดินไปทรุดนั่งใกล้ๆ กับเจ้าหล่อน “ให้พี่แกะให้นะคะ” พฤกษ์อ้อนเสียงหวาน กระซิบที่ริมหูเสียงนุ่ม“เอ๊ะ!” ที่เธอทำเสียงในลำคอเพราะคำลงท้ายประโยคของเขา ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายที่ดูนิ่งๆ เฉยๆ จะพูดไพเราะอ่อนโยนเช่นนี้ แต่เธอกลับติดตาบุคลิกของคนเฉยๆ ไม่สนใจอะไรนอกจากความคิดตัวเองเป็นใหญ่เสียมากกว่า“เราอยู่กันแค่สองคนจะให้ใครแกะให้ น้องนิ่มม