All Chapters of ปาหนัน: Chapter 11 - Chapter 20

บิดามารดาและญาติพี่น้องของเธอคงไม่ยอมรับเขาง่ายๆ เขาเชื่อเช่นนั้น แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนเห็นให้จงได้ เขาอยากปกป้องเธอไม่ให้ใครทำร้ายเธออีกแล้ววันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ดารายังไม่กล้ากลับไปหาบิดามารดาอยู่ดี เพราะเธอไม่เคยขัดใจท่านเลยสักครั้ง และครั้งนี้เธอก็ทำให้ท่านต้องอับอายขายหน้าและเสียผู้ใหญ่ เพราะทั้งสองฝ่ายได้ตกลงหมั้นหมายเธอและบุตรชายของเพื่อนรักของท่านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนเรื่องโดนทำร้ายเธอเองก็ไม่แจ้งความเพราะผ่านมาหลายเดือน คนร้ายก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร เธอกลัวจะทำให้บิดามารดายิ่งอับอายขายหน้าเรื่องคดีความ เธอจึงตัดใจไม่เอาเรื่องเอาราวอะไรให้ปวดหัวอีก กล้าเองตามใจภรรยา แถมยังรู้สึกผิดที่เขาไม่ได้แจ้งความตั้งแต่คราวแรกที่เธอโดนทำร้ายแม้ในห้วงความเศร้าเสียใจของดาราอันเนื่องมาจากเรื่องที่เธอขัดใจบิดามารดาทำให้ท่านต้องเป็นทุกข์ แต่เธอก็รู้สึกดีใจที่ได้เจอผู้ชายดีๆ อย่างกล้า เขาดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดีจนหญิงสาวยอมรับว่ารักผู้ชายซื่อๆ คนนี้สุดหัวใจชายหนุ่มคอยเป็นกำลังใจให้ภรรยาอยู่เสมอ เขารอเวลาให้เธอพร้อมและเขาก็พร้อมทั้งกายและใจที

หัวใจของคนเป็นแม่แทบแตกสลาย เมื่อรุ่งโรจน์เองก็เป็นตำรวจ เขาเองพยายามช่วยตามหาเช่นกัน แต่ก็ไร้วี่แววในความเสียใจก็คือความน้อยใจ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าบิดาจะถึงขั้นโกรธจัดจนจะฆ่าจะแกงกันได้ลงคอ เธออ่อนแอเกินไปที่จะกลับไปที่ธำรงกุล ได้แต่คิดน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองอยู่เงียบๆ คนเดียว ไม่เคยร้องไห้ฟูมฟายหรือคิดจะฆ่าตัวตายเลยสักครั้งเสียงรถที่แล่นเข้ามาจอดทำให้ภวังค์ความคิดของดาราหยุดลง หญิงสาวรีบเดินมารับเจ้าของบ้านที่มีบุญคุณกับเธอ ให้ที่อยู่ที่กิน และจ้างให้เธอดูแลบ้าน โดยที่เธอไม่ต้องออกไปหางานที่ไหนให้ลำบาก เพราะตนเองยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตต่อไป สาวน้อยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีในกรอบประเพณี อับจนหนทางจริงๆ เมื่อออกมาจากบ้าน ครานั้นที่เธอทำตามคำยุยงของพี่สาวเพราะอีกฝ่ายบอกว่าจะให้ที่พักพิงซึ่งเป็นบ้านญาติของสมภพ ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่กล้าทำอะไรแบบนี้ แต่เมื่อทำแล้วก็รู้สึกผิดเต็มหัวใจ เพราะตลอดมาเธอไม่เคยต้องทำอะไรให้บิดามารดาเสียใจขนาดนี้มาก่อน คนไม่เคยทำความผิด พอกระทำแล้วก็หวาดกลัวไปต่างๆ นานาเธอยังจำได้ดีในตอนนั้นที่ติดต่อพี่สาวกลับไป ดวงดาวเล่าว่าบิดาโกรธมากถึงขนาดตัดเป็นตัดตายแ

เธอเห็นเด็กหญิงวัยไล่เลี่ยกับเธอกำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่กระท่อมเก่าๆ หลังคามุงจางที่มีรอยรั่วมากมาย เป็นที่ที่เธอมักมาหลบภัยเป็นประจำเมื่อถูกมารดาและป้าๆ หาเรื่องทุบตี“เธอๆ มานั่งร้องไห้ทำไมตรงนี้” ปาหนันถามเสียงสะอื้นไม่ต่างกัน“โดนแม่เลี้ยงตีน่ะ เค้าหาว่าเราทำของเค้าแตก พ่อก็เชื่อ ตีจนเลือดไหลไปทั้งตัวเลย ฮึกๆ ฮือๆๆๆ” รติรส เด็กหญิงวัยสิบขวบเล่าให้ฟังอย่างไม่ปิดบัง“แม่กับป้าก็ตีเรา หาว่าเราขโมยของ แถมยังไล่เราออกจากบ้านอีกด้วย เราไม่ได้ขโมยสักหน่อย เค้าใส่ความเรา” ปาหนันเล่าความทุกข์ของตัวเองบ้าง“จริงเหรอ แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ”“ชื่อปาหนัน เธอล่ะชื่ออะไร ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”“ฉันชื่อรส ชื่อจริงรติรส พ่อเพิ่งพาแม่เลี้ยง น้องสาวแล้วก็ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่น่ะ”“งั้นเราเป็นเพื่อนกันนะ” ปาหนันยกนิ้วก้อยขึ้นให้เพื่อนใหม่จับ เพราะเห็นอีกฝ่ายยิ้มกลับมาอย่างเป็นมิตร“ได้สิ เราเองก็ยังไม่มีเพื่อนเลย” รติรสยิ้มรับก่อนจะเกี่ยวนิ้วก้อยของอีกฝ่าย “ท้องเธอร้องเหรอหนัน หิวหรือไง” รติรสเอ่ยถามเมื่อได้ยินเสียงท้องของเพื่อนร้อง“ใช่ ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า” ปาหนันตอบเสียงเศร้า ลูบท้องไปมาเก้อๆ เธอ

“ไอ้ลูกเวรนี่ แทนที่จะลงมาขอดีๆ ยกมือไหว้เป็นกิจจะลักษณะ ไม่เคยเลยนะแก”แม้นางดวงใจจะบ่นแต่ก็ไม่จริงจังนัก รีบควักเงินส่งให้บุตรชายเพราะต้องรีบขายของ เนื่องจากลูกค้ายังเยอะอยู่ ปาหนันรู้ดีว่ามารดาเป็นคนปากร้าย แต่นางกลับรักน้องๆ ของเธอมาก เธอยังนึกน้อยใจเสียหลายครั้งที่มารดามักเข้าข้างน้องๆ ดุด่าเธออย่างไร้เหตุผลอยู่เป็นประจำ ทุกครั้งท่านก็ลำเอียงอย่างเห็นได้ชัด ข้าวของอะไรท่านจะให้น้องๆ ของเธอก่อน ตั้งแต่เล็กจนโตเธอเลยไม่มีของใช้อะไรดีๆ กับใครเขา แม้จะหาซื้อมาเองด้วยน้ำพักน้ำแรง แต่ถ้าน้องอยากได้ เธอต้องเสียสละ เพราะมารดาพูดกรอกหูตลอดว่าเป็นพี่ต้องเสียสละให้น้อง“ไปแล้วแม่ ไปแล้วพี่หนัน” ปราชญ์ยัดเงินใส่ลงกระเป๋าพร้อมกับบิดคันเร่งรถที่เสียงดังอย่างกับท่อแตกเพราะรถโดนดัดแปลงหลายอย่างมุ่งไปข้างหน้าทันที เสียงสรรเสริญแต่เป็นคำด่าไล่หลังตามไปติดๆ จนนางดวงใจและปาหนันถึงกับส่ายหน้าไปมาด้วยความระอา“แม่ ฉันยังไม่เห็นน้องพรเลยวันนี้ น้องไม่ไปเรียนหรือไงจ๊ะ” ปาหนันเปลี่ยนเรื่องหันไปสนทนากับแม่เมื่อนึกถึงน้องสาว เพราะอีกฝ่ายไม่ได้มาขอเงินหรือมาเอาข้าวเหนียวไก่ทอดเพื่อนำไปกินที่โรงเรียนเหมือนเค

“กรี๊ดดด ปล่อยนะไอ้แก่ บอกให้ปล่อยไง” ดวงดาวกรีดร้องเสียงดังเมื่อโดนมือหยาบของบิดาดึงผมจนแทบขาดกระจุย“บอกให้ปล่อยไง ไอ้แก่ อยากตายมากนักหรือไง” ดวงดาวหยิบเหยือกน้ำฟาดบิดาอย่างแรง ก่อนจะพาตัวเองออกห่างมาได้สำเร็จ “ไอ้แก่ ฤทธิ์มากนักนะ วันนี้แกไม่ต้องกินอะไร” ดวงดาวกระชากเสียงเหมือนคนบ้า พร้อมพงศ์ร้องโหยหวนลั่นห้อง ก่อนที่จะได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน“ค่ะคุณภพ กำลังจะออกจากบ้านแล้วค่ะ... ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ” ดวงดาวรับคำสามีเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะทำตาลุกวาบใส่คนที่นอนดิ้นรนอยู่บนเตียงแต่ขยับไม่ได้ซีกหนึ่งจากอาการอ่อนแรง แต่อีกซีกจิกหนังหัวเธอแทบหลุด“ดาวต้องไปแล้วนะคะพ่อ พอดีมีนัดกับคุณภพ เราจะไปเที่ยวกัน ขอให้คุณพ่อนอนให้สบายนะคะ แล้วอย่าคิดอาละวาดอีกล่ะ ไม่อย่างนั้นคนที่นี่จะไม่มีใครกล้าขึ้นมา คุณพ่อก็จะได้นอนจมกองขี้กองเยี่ยวอยู่แบบนี้แหละ... หึ!”ดวงดาวเหยียดยิ้มก่อนสะบัดหน้าเดินฉับๆ ออกจากห้องไป เธอมีนัดกับสามี จึงต้องเดินทางไกลไปปักษ์ใต้ เพราะเขาบอกว่าต้องเอาของสำคัญไปส่งให้ลูกค้า ของอะไรนั้นเธอไม่เคยสนใจ ดังนั้นเธอจึงต้องนั่งรถไปแทนเครื่อง เพราะเ