All Chapters of ปาหนัน: Chapter 21 - Chapter 30

“พ่อไปติดหนี้เสี่ยขาวน่ะสิ รสเลยต้องไปทำงานใช้หนี้ ตอนแรกน้านิดบังคับให้รสไปทำ แต่รสไม่ไป คนของเสี่ยขาวจะมาฆ่าพ่อ บอกว่าพ่อไปเป็นหนี้ตั้งเยอะ รสเลยไปทำ”“ตั้งแต่เมื่อไหร่” ปาหนันถามด้วยน้ำเสียงตกใจ รู้สึกเป็นห่วงเพื่อนรักอย่างยิ่งยวด“เมื่อคืนเอง หนัน... รสไม่อยากทำนะ ที่คาเฟ่ของเสี่ยขาวให้รสแต่งตัวโป๊ๆ ไปเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ลูกค้า ลูกค้าก็ชีกอลามก จับโน่นจับนี่ กว่ารสจะเอาตัวรอดได้แทบตาย คืนนี้ไม่รู้จะเจออะไรอีก” รติรสหวาดกลัว ปาหนันได้ฟังก็ถึงกับหน้าเครียด รติรสทันใครเสียที่ไหน เธอคิดว่าเพื่อนสาวอาจจะไม่รอดปากเหยี่ยวปากกาได้นาน ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นกังวล“ก็ไม่ต้องไปทำเลยรส คืนนี้ไม่ต้องไปทำ”“แต่หนี้ของพ่อรสล่ะ”“ใครทำก็ให้คนนั้นใช้สิ ทำไมต้องมาให้รสใช้ล่ะ”“ไม่ได้หรอกหนัน รสต้องทำ เพราะนั่นพ่อของรสทั้งคน รสกลัวเสี่ยขาวจะส่งคนไปฆ่าพ่อ” รติรสพูดเสียงเศร้า“ก็บอกว่าป่วยไม่สบายก็ได้ คืนนี้ไม่ต้องไป เดี๋ยวหนันจะคิดหาวิธีช่วยรสเอง” ปาหนันจับมือเพื่อนกระชับมั่นให้กำลังใจ“จริงนะหนัน”“จริงสิ คืนนี้รสแกล้งป่วยไปเลยนะ เดี๋ยวหนันหาวิธีช่วยรสเอง”“ขอบใจมากนะหนัน รสเองก็ไม่รู้จะทำยังไง แต่หนี้สิน

“ผิวเธอก็สวย นุ่มมือ” เขาปลดเสื้อผ้าของเธอออกโดยง่าย รติรสเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนสวมเพียงเสื้อผ้าหลวมๆ บางเบา เขาดึงไม่กี่ครั้งร่างกายของเธอก็เปลือยเปล่า“อุ๊ย! ว้าย!” สาวน้อยยกมือขึ้นปกปิดเรือนกาย นี่ร่างกายของเธอไร้อาภรณ์ชิ้นน้อยสองชิ้นบนล่างด้วยเหรอนี่ ใครเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ แล้วใครเป็นคนพาเธอมาที่นี่“ไม่นะ” รติรสมัวแต่ตกใจกลัว รู้ตัวอีกทีใบหน้าของเขาก็ก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอม เธอพยายามปัดป้อง แต่เขากดมือของเธอแนบไปกับที่นอนกว้าง ก่อนจะเกลี่ยลิ้นร้อนดูดเม้มยอดอกสีชมพูสดอย่างหิวกระหาย“อื้อ... คุณคะ คุยกันก่อน อย่าทำแบบนี้ อ๊า... อี๋...” รติรสพยายามห้ามปรามเรียกร้องให้เขาฟังเธอก่อน แต่ชายหนุ่มไม่สนใจ เขาจูบเธอไปทั่วร่างเปลือยเปล่า มือหนาเกลี่ยไปที่กลีบกายสาวที่ไร้เส้นขนให้ต้องรำคาญตารติรสตาโตอีกครั้งเมื่อได้มองร่างกายของเธอเอง นี่ใครโกนขนตรงนั้นให้เธอนะ แล้วร่างกายของเธอทำไมเป็นแบบนี้ เธอรู้สึกว่ามันเกลี้ยงเกลาเหมือนมีคนมาทำความสะอาดให้“ตรงนั้นไม่ได้ค่ะ” รติรสได้สติอีกครั้ง ละความสงสัยเอาไว้ชั่วคราว เมื่อเขาเกลี่ยใบหน้าหล่อเหลาลงไปที่หน้าท้องแบนราบ“อื้อ...” สาวน้อยดิ้นพล่านด้วยคว

“เย้... ดีใจจังเลยค่า คุณพ่อน่ะใจร้าย ชอบแยกแม่ๆ ของฟีร่าไปจากฟีร่าเรื่อยเลย ฟีร่าโป้งคุณพ่อแล้วด้วยค่า” เด็กน้อยทำปากยื่นแสนงอนใส่บิดา ฟาเดลได้แต่กุมขมับในคำพูดของบุตรสาว เหลือบมองใบหน้าหวานของสาวน้อยแล้วอยากขย้ำนัก แต่ติดตรงที่มีมารคอหอยที่กำลังพูดเจื้อยแจ้วอยู่บนเตียงนี่ล่ะ แถมมารคอหอยก็มีสิทธิ์ขาดและใหญ่ที่สุดในบ้าน เขาเองยังไม่กล้าขัดใจรติรสหลบสายตาคมกริบคู่นั้น เอาเด็กน้อยเป็นเกราะกำบัง ฟีร่ารักและเห่อเธอมาก แถมยังเกาะติดไม่ยอมห่างกาย ตั้งแต่ตื่นนอน อาบน้ำ เธอจึงรอดพ้นจากการโดนฟาเดลรังแกบนเตียงมาได้อย่างหวุดหวิด แม้หน้าเคร่งๆ ดุๆ นั้นจะแสดงความไม่พอใจ แต่เธอสัมผัสได้ว่าเขารักบุตรสาวมากและตามใจพอสมควร จึงไม่อยากขัดใจเด็กหญิงตัวน้อยแสนซนที่กำลังนั่งเล่นอยู่บนตักเธอนัก เธอจึงรอดมาได้หนึ่งวันเต็มๆ“ฟีร่ามีแม่หลายคนเหรอคะ”“ใช่ค่า คุณพ่อมีคุณแม่เยอะมากเลยค่ะ เซ็กซี่ สวย อวบ แล้วก็น่ารักค่ะ แต่คุณพ่อพามาบ้านไม่กี่ครั้งก็ไม่พามาค่ะ ฟีร่าเหงา อยากมีแม่ แต่คุณพ่อไม่ยอมหาให้จริงจังสักที คุณพ่อไม่มีความสามารถค่า คุณแม่เลยหนีไปหมดเลย”รติรสได้ฟังก็อดยิ้มขำคำพูดใสซื่อของเด็กน้อยไม่ได้ แถมยั

ก่อนจะกระแทกกายเข้าออกในร่องสวรรค์อันฉ่ำเยิ้ม เสียงเนื้อกายกระทบกันอย่างเร่าร้อน เขาขยับกายด้วยลีลารักสอดประสานอย่างเหนือชั้น ทำสาวน้อยร้องครางไม่ขาดปากรติรสรู้ดีว่าบทรักของเขาไม่ได้จบอยู่เพียงเท่านี้ เขาจับจูงเธอไปสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า ให้เธอพลิกคว่ำพลิกหงายเอาตามอารมณ์และนิสัยคนเอาแต่ใจ แม้เธอจะเป็นได้เพียงผู้ตามที่อ่อนเดียงสา แต่ความสุขที่เขามอบให้ก็ไม่ได้ลดน้อยถอยลงไป ยิ่งจะเพิ่มพูนมากขึ้นเมื่อกายชายกระแทกลงมาอย่างร้อนแรงเร้าอารมณ์จนเธอหวีดร้องเกร็งตัวบีบรัดตัวตนของเขาด้วยความกระสันซ่าน“สาวน้อย เธอน่ารักเหลือเกิน รับฉันได้ทุกท่าเลย” เขาเอ่ยชมจนสาวน้อยหน้าแดงจัด“ยกสะโพกสิ ส่ายด้วย” เขากระซิบบอกเมื่อให้เธอคลานเข่าบนเตียงนุ่ม รติรสร้องด้วยความเสียวซ่านเมื่อเขาสอดเสียบกายมาทางเบื้องหลัง ส่ายสะโพกรับการเชื่อมประสานของเขาอย่างเต็มอกเต็มใจเสียงแหบห้าวถึงกับครางเมื่อเขาสามารถฝังกายในร่องรักได้อย่างล้ำลึก มือหนากุมสะโพกดึงให้เธอสวนกระแทกกับแก่นกายของเขาที่จ้วงลึกลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า เขาฟาดก้นหนั่นแน่นของเธอด้วยความมันเขี้ยว ก้มลงกัดแผ่นหลังขาวผ่องของเธอด้วยความกระหาย เธอเสียวซ่านต

ต่างคนก็ต่างสะบักสะบอมไปตามๆ กัน ชายหนุ่มและหญิงสาวที่ถูกรุมก็ไม่ต่างกันนัก ได้รอยฟกช้ำดำเขียวไปตามๆ กัน“หยุดเดี๋ยวนี้ บอกให้หยุดยังไงเล่า” เสียงตวาดเข้มของจ่าสมหมายไม่ได้ทำให้การวิวาทหยุดลงเลยแม้แต่น้อย“ปี๊ดดดดดดดดด!!!” จ่าสมหมายเป่านกหวีดเสียงดังจนทุกคนชะงัก“คุมตัวคนอาละวาดไปโรงพักเดี๋ยวนี้” จ่าวัยดึกบอกลูกน้องที่กรูกันเข้ามาจับตัวพวกของทินกรเอาไว้ รวมถึงปาหนันกับกันต์ด้วย กันต์มองสบตากับจ่าสมหมายแวบหนึ่ง แต่ไม่มีใครพูดอะไรกัน จ่าสมหมายจึงปิดปากเงียบ ในเมื่อกันต์มาสืบราชการลับๆ ต้องไม่ให้ใครรู้ว่าเขาเป็นตำรวจ“เธอเป็นอะไรหรือเปล่า” กันต์เอ่ยถามหญิงสาวอย่างนึกห่วงใย“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ คุณล่ะคะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า ฉันขอบคุณมากนะคะ” ปาหนันบอกอย่างซึ้งใจ เขามาช่วยเธอเอาไว้ถึงสองครั้ง แม้ครั้งแรกจะนึกตำหนิเขาอยู่บ้างที่ปล่อยให้ชัยวุฒิหนีไปได้ก็ตามที“ผมโอเค” กันต์ยิ้มให้สาวน้อยที่เขารู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นพอขึ้นโรงพักได้ ตำรวจที่นั่นก็ถึงกับส่ายหน้าไปมา เพราะคู่กรณีทั้งสองเคยมีเรื่องกันแล้ว“จ่าหมายไม่น่ามาเลย หนันอยากจะเอาหมาในปากไอ้ทินออกพร้อมกับเลาะฟันมันให้หมดปาก” ปาหนันฮึดฮ