All Chapters of ปาหนัน: Chapter 31 - Chapter 40

ชายหนุ่มคิดในใจ ก่อนจะเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม เขายังมีงานต้องทำอีกมากมาย และการเรียกประชุมลูกน้องเป็นเรื่องแรกที่เขาต้องทำ“ผู้กองครับ ทายากันด้วยนะครับ มองกันตาเยิ้มเชียว” ดาบไก่เอ่ยแซว เพราะเขาเป็นคนหาหยูกยาและเครื่องมือให้กันต์ก่อนหน้านี้เพื่อช่วยสาวน้อยปาหนัน“ทายาไม่ให้มองหน้าแล้วมองอะไรล่ะดาบ”“คิกๆ ไม่ใช่ดาบเสียหน่อย มองแต่ก้นผู้หญิง”“จ่าปู ผมเป็นผู้ชายก็ต้องมองก้นผู้หญิงสิ ไม่ก็มองนม”“หยาบคาย เดี๋ยวเอาปืนกรอกปากเลย”“สองคนนี้พอได้แล้ว ผมล่ะเซ็งจริงๆ เลย อย่าเอาเรื่องในครอบครัวมาคุยในเวลางานสิ” กันต์รีบเอ่ยเสียงขรึม“ผู้กอง ไม่ใช่เสียหน่อย” จ่าปูหน้าแดง เพราะเธอกับดาบไก่ไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย จ่าคนสวยสะบัดหน้าใส่ ดาบหนุ่มมองอย่างหมายมาด เดี๋ยวเถอะ ให้เสร็จภารกิจก่อน จะจัดการปราบพยศเสียให้เข็ด...“หมอนั่นเป็นลูกน้องของเสี่ยขาว ทำตัวกร่าง หาเรื่องคนอื่นไปทั่ว” ภาคินพูดเสียงติดจะขรึม เขากับกันต์ร่วมมือกันสืบคดีครั้งนี้ ซึ่งน่าจะยาวนานหลายเดือนผู้ใต้บังคับบัญชาเรียงตามลำดับยศที่แตกต่างกันค่อยๆ อ่านประวัติของแต่ละคนที่จำต้องตามติดเพื่อหาหลักฐานมัดตัว“ส่วนเสี่ยขาวมีลูกชายหนึ่งคน

“หลีกไปเลยนะ” ปาหนันกัดฟันพูด มองสายตากะลิ้มกะเหลี่ยของอีกฝ่ายอย่างรังเกียจเดียดฉันท์ ไม่คิดเลยว่าจะเจอชัยวุฒิที่นี่ แล้วงานที่มันบอกทุกคนว่าหาได้แล้วก็เงินดีคืองานที่นี่น่ะเหรอ เธอคิดว่าเหมาะสมกันดีกับคนอย่างชัยวุฒิ ที่จะทำงานในที่แบบนี้ คงไม่มีคนดีที่ไหนรับชัยวุฒิเข้าทำงาน ไม่อย่างนั้นคงซวยหน้าดู“เฮ้ย! พวกเรา ได้ยินหรือเปล่าวะ น้องหนันบอกว่า หลีกไปน่ะ” ชัยวุฒิทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอขณะพูดด้วยสีหน้ากวนโมโหสุดฤทธิ์ปาหนันพยายามนับหนึ่งถึงสิบเพื่อระงับอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ เธอรู้ดีว่าความโกรธหรืออารมณ์โมโหของตัวเองไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมา ที่นี่ก็ไม่ใช่ถิ่นของเธอที่จะมาแข็งข้อกับใครๆ ได้ ถ้าเขาจะทำอะไรเธอขึ้นมา เธอเองนั่นแหละที่จะไม่รอด ผู้หญิงต้องหัดใช้มารยาหญิงอ่อนหวานออดอ้อนเข้าไว้ ผู้ชายร้อยทั้งร้อยก็ไปไหนไม่รอด“พี่ชัยอย่าขู่มากสิ หนันกลัวนะคะ”น้ำคำอ่อนหวานและรอยยิ้มจากใบหน้างดงามทำให้ชัยวุฒิชะงัก พนักงานคนอื่นๆ ต่างก็มองหน้ากันเหลอหลา เพราะไม่คิดว่าจะได้ยินเสียงอ่อนเสียงหวานจากหญิงสาวสุดห้าวที่สวยอย่างกับนางฟ้า ผู้ชายทุกคนที่เห็นปาหนัน ยอมรับว่าหญิงสาวสวยถูกใจ ไม่มีชายใดปฏิเสธได้เลย

“กำลังจะช่วยอยู่นี่ไง ใจเย็นๆ สิ” เขาปลอบไปตามประสา รู้ดีว่าเธอไม่ได้เข้าใจ พูดไปก็ไม่เข้าสมองเธอแน่นอนริมฝีปากร้อนวกลงมาเคล้าคลึงกับยอดอกสีหวาน ผิวของเธอเรียบตึง ไม่มีไขมันให้รกตาหรืออ้วนเผละจนน่าเกลียด อกตึงเต่งใต้ฝ่ามือเหมือนไม่เคยถูกสัมผัสด้วยมือชายมาก่อนกันต์เลื่อนฝ่ามือร้อนหนาลงมายังสะโพกหนั่นแน่น เขาแยกกลีบสาวฉ่ำเยิ้มออกจากกัน เพราะยาปลุกอารมณ์ทำให้หยาดน้ำหวานภายในรินไหลออกมาต้อนรับเขาอย่างไม่ต้องเล้าโลม ชายหนุ่มยื่นมือหนาไปหยิบของในลิ้นชักหัวเตียง ก่อนจะใช้ปากช่วยฉีกซองเครื่องป้องกันอย่างรวดเร็วและสวมใส่คล่องแคล่ว เพราะเขาพรั่งพร้อมแล้วนั่นเอง“ช่วยด้วย อื้อ... ทรมานเหลือเกิน”“เดี๋ยวจะหายทรมานแล้วสาวน้อย” กันต์กระตุกยิ้มทรงเสน่ห์ เขาแหวกกลีบสาวออกจากกัน ผิวเนื้ออ่อนละมุนภายในเป็นสีแดงเรื่อ กลีบกายปิดสนิทเหมือนไม่เคยถูกล่วงล้ำ เส้นไหมอ่อนนุ่มเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย กระตุ้นให้ความกำหนัดในกายร้อนฉ่ารอการปลดปล่อย“อื้อ... โอ๊ะ! เจ็บ อ๊า...”หญิงสาวถดถอยสะโพกหนีห่าง แม้จะต้องการอะไรบางอย่างมาเติมเต็มความกระสันซ่านที่เกิดขึ้น แต่ความรู้สึกปวดตึงคับแน่นแสนอึดอัดและความเจ

อาจเป็นเพราะความเหนื่อยหรืออะไรหลายอย่างทำให้เขายอมแก้มัดให้เธอแต่โดยดี ปาหนันรีบดึงผ้าห่มมาคลุมร่างตัวเองเอาไว้ มองเขาอย่างเอาเรื่องจนกันต์ต้องกระโดดถอยไปยืนข้างเตียง เพราะถึงเธอจะดูอ่อนแรง แต่ท่าจะยังไม่สิ้นฤทธิ์“ห้ามทำอะไรพี่เด็ดขาด ไม่งั้นพี่ฟัดเธออีกรอบแน่... ปาหนัน” เขาขู่ก่อนจะนึกขำเมื่อเห็นเธอเม้มปากแดงๆ นั้นเหมือนเด็กดื้อถูกขัดใจ“เอาล่ะ เธอต้องการให้พี่ทำยังไงก็ว่ามา”“ถามมาได้ พี่ก็ต้องรับผิดชอบหนันสิ” เธอไม่ใช่นางเอกนิยายน้ำเน่าที่เสียตัวไปแล้วจะปัดความรับผิดชอบจากเขา ทำตัวเหมือนเข้มแข็งแล้วไปแอบร้องไห้หรอกนะ ไม่มีทางเสียหรอก เขาทำก็ต้องรับผิดชอบเธอ เขาบอกเองว่ากล้าทำกล้ารับยังไงเล่า“โอเค พี่จะรับผิดชอบเธอ เพราะถึงแม้ว่าพี่จะช่วยเธอจากพวกที่วางยาก็จริง แต่พี่ก็ล่วงเกินเธอไปแล้ว” คำพูดของเขาเหมือนบอกให้เธอรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาไม่ได้ตั้งใจแต่เธอเสนอเอง แต่ใครจะสน เขาพูดคำไหนต้องเป็นคำนั้นสิ ปาหนันเถียงในใจ“แล้วเธอจะให้พี่รับผิดชอบยังไง” กันต์หยั่งเชิงถามนั่นสิ! ปาหนันเองเมื่อได้ยินประโยคคำถามของเขา เธอเองต้องมานั่งคิดว่าจะให้เขารับผิดชอบยังไง“พี่รู้ว่าเธอคงกำลัง

นางสาได้ทีพูดอย่างมันปาก เบะปากอย่างน่าชัง ก่อนจะหันไปซุบซิบนินทากับเพื่อนบ้านสนุกปาก“นังลูกไม่รักดี เห็นไหมว่างามหน้าขนาดไหน เดี๋ยวเค้าคงลือกันให้แซ่ดว่าแกแรดไปทำงานที่คาเฟ่บ้านั่น ผู้หญิงที่นั่นก็ขายกันทั้งนั้นแหละ ใส่เสื้อในกางเกงในไปเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ลูกค้าผู้ชายมันควักมันล้วง อีกนังลูกเวร มันน่าตีให้ตายนัก”ดวงใจยิ่งพูดยิ่งอารมณ์ขึ้นคว้าไม้ใกล้มือมาฟาดปาหนันไม่ยั้ง ดวงพรยืนมองไม่ห้าม ส่วนชัยวุฒิถึงกับสะดุ้ง ไม่คิดว่าคนเป็นป้าจะรุนแรงขนาดนี้“แม่... หนันไม่ได้ไปเป็นพนักงานเสิร์ฟนะ หนันไปเก็บกวาดล้างจาน” ปาหนันพยายามอธิบาย แต่นางดวงใจไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น“ป้าดวงพอเถอะ” ชัยวุฒิเข้าไปห้าม เขาแค่เจ็บใจที่เมื่อคืนเธอหนีหายไปกับผู้ชายคนไหนก็ไม่รู้หลังจากโดนวางยาเลยหาเรื่องซะเลย แต่พอมาคิดดูอีกที มันกลับเป็นข้อเสียของเขา เพราะปาหนันยิ่งโกรธ แบบนี้เขาก็อดเขมือบเธอน่ะสิ“แม่อย่าไปฟัง พี่หนันทำมาเป็นอ้างโน่นอ้างนี่ ที่นั่นก็ซ่องดีๆ นี่เอง ทำมาขายเครื่องดื่มบังหน้า เห็นเค้าพูดกันน่ะแม่” ดวงพรรีบเสริม นั่นยิ่งทำให้คนอารมณ์ร้อนอย่างดวงใจโมโหจนเลือดขึ้นหน้า“ป้าดวง อย่าตีมัน พอเถอะ เดี๋ยวมั