All Chapters of ปาหนัน: Chapter 51 - Chapter 60

“พี่ขอทดสอบความหวานหน่อยนะ”กันต์กระซิบเสียงสั่นเบาแหบสะท้าน ก่อนจะใช้นิ้วถ่างกลีบน้อยบอบบางออกจากกันจนกว้าง ชิ้นส่วนของดอกไม้แสนหวานแดงฉ่ำหยาดเยิ้มด้วยน้ำหวานหอมสะอาดเป็นประกายเร้าใจให้เขาซุกริมฝีปากลงไปดูดกลืนด้วยความกระสันอยากลิ้นของเขาฉกกลืนติ่งเกสรแดงฉ่ำ ปาหนันครวญครางเสียงกระเส่า เธอเสียวซ่านแทบขาดใจ หน้าท้องเกร็งไปหมด นิ้วเท้าจิกบนแผ่นหลังของเขาอย่างเผลอไผล เขาตวัดลิ้นรัวเร็วจนสาวน้อยหอบหายใจสะท้านกรีดร้องลั่นห้องน้ำด้วยความรู้สึกเหมือนร่างกายแตกกระจาย ความสุขสมโอบล้อมเธอเอาไว้จนร่างอ่อนแรง กันต์รวบร่างเธอไปอาบน้ำฟอกสบู่อย่างอ่อนโยน ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูผืนสะอาดพันกายสาวน้อยเอาไว้และพาออกไปยังเตียงกว้าง“พี่เช็ดตัวให้นะ”กันต์เช็ดตัวให้สาวน้อย เขามองรอยแผลที่ยังไม่หายดีของเธอที่ยังเขียวช้ำอยู่อย่างห่วงใย หลังจากเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้แล้ว เขาจึงหายามาทาให้ ปาหนันเลิกต่อต้าน เพราะอย่างไรก็ปฏิเสธไม่ได้ แถมเธอยังรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด จึงไม่อยากขัดอารมณ์ของทั้งเขาและตัวเอง“พี่ทายาให้นะ”เขาทำอะไรว่องไวมากจนเธอตามไม่ทัน ปาหนันถอนใจ ไม่ได้เป็นทุกข์หรืออะไร แต่ถอนใจเพราะรู้สึกดี เธออยา

“คุณจะทำอะไรคะ” รติรสตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอหวังให้ฟีร่าเป็นที่พึ่ง แต่เขาก็เจ้าเล่ห์ร้ายกาจนัก“ฉันจะลงโทษเด็กดื้อ บอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าฉันไม่อนุญาตห้ามติดต่อใคร เธอก็รับปากแล้ว แถมยังบอกด้วยว่าถ้าเธอผิดคำพูดจะยอมให้ฉันทำอะไรก็ได้”เขาย่างกรายเข้าหาร่างบาง รติรสถอยไปด้านหลัง มองสบตาร้อนแรงของเขาอย่างหวาดหวั่น แม้จะเคยร่วมเสน่หากันหลายครั้งหลายครา แต่ครานี้ดูเขาโกรธเธอมากๆ ที่ขัดคำสั่ง คนเผด็จการเช่นเขาคงไม่ชอบให้ใครขัดใจ และไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เธอคงหมดแรงตัวสั่นอยู่บนเตียงอีกเช่นเคย“คุณเดล รสไม่ติดต่อใครแล้วก็ได้” รติรสถอยหนีไปด้านหลัง ก่อนที่เธอจะสะดุดล้มตึงลงไปกับเตียง ฟาเดลเข้าซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ชายหนุ่มกดริมฝีปากปิดเสียงร้องครางของเธอเอาไว้เสียสิ้น เพียงแค่เขาสัมผัสแนบชิดปลุกเร้า สาวน้อยก็หมดแรงจะต้านทาน“ครั้งก่อนก็พูดแบบนี้” เขาทำเสียงเหมือนไม่เชื่อเธออีกแล้ว“อื้อ...” รติรสร้องครางอืออาในลำคอ แต่สุดจะต้านทานแรงปรารถนาของเขาได้ เขามองหุ่นสะท้านใจของเธอที่ประดับอยู่บนเรือนร่างบอบบางไม่สมตัว ความต้องการมากมายก็ปะทุขึ้นมาจนยากจะต้านทาน มือหนาเลื่อนไปกอบกุมทรวงอกอวบอิ่มฟอนเฟ้น

“ถ้าอยากเป็นแม่ของลูกฉันก็ต้องรีบปั๊มลูกตั้งแต่ตอนนี้เลยนะ ฟีร่าจะได้มีน้อง” หลังจากประโยคนั้น รติรสก็ไม่ได้ลงจากเตียงอีกเลย แต่เธอยินดีมอบความสุขให้เขา อยู่ในอ้อมแขนเขา โอบกอดเขาอย่างเต็มอกเต็มใจ รับความสุขที่เขามอบให้อย่างอิ่มเอมใจ‘ผู้ชายคนนี้ รสขอนะคะ’เธอกระซิบบอกสรรพสิ่งรอบกายด้วยน้ำเสียงสุขใจ คนเราถ้ามีความทุกข์ให้คิดถึงความสุขที่กำลังจะตามมา ถ้ามีสุขก็ให้คิดถึงความทุกข์ที่กำลังจะตามมาเช่นกัน ชีวิตมนุษย์มีสุขมีทุกข์ ไม่มีใครสุขตลอดหรือทุกข์ตลอด แม้แต่คนยากจนข้นแค้นหาเช้ากินค่ำ บางทีแค่ได้เจอหน้าเมียหน้าลูกหลังกลับจากทำงานด้วยความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ก็ยังสุขใจที่ได้เห็นรอยยิ้มของคนที่รอคอยอยู่ที่บ้านถ้ามีโอกาสอะไรในชีวิต จึงควรรีบคว้าเอาไว้ อย่าปล่อยให้มันหลุดมือไป เพราะโอกาสไม่ได้มีให้เราเสมอไป...รติรสรับรู้ถึงความสุขเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในหัวใจ เธอมีครอบครัวที่อบอุ่นแล้ว สาวน้อยบอกตัวเอง หลังจากวันนั้นเธอได้ดูแลคนที่รักถึงสองคน ฟีร่าเป็นเด็กน่ารัก แม้จะเอาแต่ใจไปบ้าง ใครก็เอาไม่อยู่ แต่กลับเชื่อฟังฟาเดลและเธอ ส่วนฟาเดลแม้เขาจะดูเอาแต่ใจแค่ไหน เขาก็ปฏิบัติกับเธออย่างให้เกียรติ

หากสายตาคมกริบกวาดมองและช่างสังเกตยิ่งกว่าอะไร เขาจับจ้องมองดูทุกการเคลื่อนไหวตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว กันต์มาที่นี่หลายครั้ง แฝงตัวมาเป็นนักท่องเที่ยว เขาได้ข้อมูลหลายอย่าง แต่สิ่งนั้นต้องแลกกับเงินที่จะเสียไป“อย่ากอดแน่นสิพี่กันต์ อุ๊บ!” ปาหนันพูดไม่ทันขาดคำก็ถูกจุ๊บเข้าให้คาเฟ่ของเสี่ยขาวดูธรรมดามากหากมองแค่ผิวเผิน ลูกค้าทั้งชายหญิงมาใช้บริการกันอย่างเนืองแน่นมากกว่าคาเฟ่ธรรมดาทั่วไปที่เน้นการร้องเต้นธรรมดาๆสาวๆ ในคาเฟ่ที่เป็นพนักงานเสิร์ฟส่วนใหญ่จะแต่งตัวด้วยชุดสุดเซ็กซี่ กางเกงขาสั้นที่สั้นมากเสียจนเหมือนกางเกงในกับเสื้อเกาะอกสีสันสดใส มองทีไรผู้ชายต่างน้ำลายหก เพราะร่องอกที่โผล่พ้นออกมา ครั้งแรกที่กันต์เห็นเธอแต่งชุดนี้ เขาแทบอยากจะลุกไปกระชากร่างเธอมาทำโทษเสียให้หลาบจำ แต่เพราะสถานการณ์เช่นนี้ เขาทำอะไรวู่วามไม่ได้“เมื่อก่อนเธอมาทำหน้าที่อะไร” น้ำเสียงเรียบๆ นั้นเอ่ยถาม บ่งบอกถึงความหวงที่แสนพลุ่งพล่าน“คะ” ปาหนันหันมามองสบตาด้วยความงุนงงกับคำถาม“พี่ถามว่าเมื่อก่อนเธอมาทำหน้าที่อะไร” เขาย้ำอีกครั้งเมื่อเหน็นสีหน้างุนงงของคนในอ้อมแขน“เป็นคนล้างจาน เก็บโต๊ะ” ปาหนันประชดแล้วปา

“ยังเลย พี่จะให้หนันเรียนรู้ว่าพี่ยังต้องการมันอีก” กันต์ไล้หลังมือไปกับพวงแก้มหอม เขาจุมพิตทั่วใบหน้าจนเธอหัวหมุน ก่อนจะถอดถอนกายออกเพียงครู่แล้วจับเธอคุกเข่าแอ่นสะโพกรับการสอดประสานของเขา“อื้อ... พี่กันต์”ปาหนันร้องครวญเมื่อโดนเขาหวดสะโพกเข้าให้ กันต์กวาดสายตามองเรือนร่างขาวผ่องไปทั่วตัว เขานึกสงสัยในความแปลกแยกของเธอนัก สาวน้อยหน้าตาไม่เหมือนบิดามารดาและพี่น้องของเธอเลยจริงๆ ถ้าบอกว่าเด็กเก็บมาเลี้ยงเขาคงเชื่อ เพราะครอบครัวของเธอผิวออกจะเป็นสีแทนไม่ได้ขาวจัดเหมือนเธอเลยสักคนเดียว“ยกสะโพกหน่อยสาวน้อย” กันต์บอกเสียงนุ่มทุ้มลึก รสสวาทซาบซ่านในทรวงอบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งความเสน่หา อีกทั้งหัวใจสองดวงที่เต้นโลดแรงด้วยความปรารถนาและความรู้สึกอันแสนอบอุ่นอ่อนหวานละมุนละไม ความต้องการที่มาพร้อมกับความรู้สึกผูกพันกันและกันอย่างไม่น่าเชื่อ“ปาหนัน” น้ำเสียงเรียกของกันต์ซ่านพร่าทำให้สาวน้อยสะท้านในอก เธอขานรับซ่านสะท้านไม่ต่างกัน เธอรู้สึกผูกพัน รู้สึกดีๆ กับเขา นี่เรียกว่าความรักหรือเปล่านะ สาวน้อยถามตัวเองอย่างสับสน เพราะไม่เคยมีความรักฉันหนุ่มสาวมาก่อน“ขา... พี่กันต์”“พี่รู้สึกดีจัง เราเ