Alle Kapitel von ปาหนัน: Kapitel 1 – Kapitel 10

“ทำอะไรกันน่ะ เฮ้ย! ตำรวจมา ตำรวจมา!!!” กล้า ใจซื่อ ชายหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปีร้องตะโกนโหวกเหวกเมื่อเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์จำนวนหนึ่งกำลังทำอะไรสักอย่างลับๆ ล่อๆ ในบริเวณที่เขาวางเบ็ดตกปลา เพราะเป็นกลางคืน เขาจึงเห็นหน้าพวกมันไม่ชัด พอได้ยินเสียงตะโกนว่าตำรวจมา พวกมันก็วิ่งหนีไม่คิดชีวิต แสดงว่าพวกมันคงกำลังทำเรื่องผิดกฎหมายเป็นแน่“ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันที ปวดหัว... ปวดหัวเหลือเกิน”เสียงครางที่ลอยมากระทบหูทำให้กล้าหยุดกึก เขาส่องไฟมองหาที่มาของเสียง เพราะไม่ใช่คนกลัวผีสางนางไม้ที่ไหน เขาคิดว่าคนดีผีคุ้ม ทำดีซะอย่างไม่ต้องกลัวอะไร“เฮ้ย! คนนี่หว่า น้องๆ... เป็นยังไงบ้าง” กล้ามองเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนอนครางอยู่บนพื้นดินใกล้ๆ กับหนองน้ำ รอบข้างมีจอบวางอยู่และถูกใช้งานโดยการขุดดินไปแล้วบางส่วน“ไอ้พวกนั้นคิดจะฝังคนเป็นๆ เลยเหรอนี่” กล้าตกใจเมื่อเริ่มลำดับเหตุการณ์ เขามองคนในอ้อมแขนที่ตัวอ่อนปวกเปียก เลือดไหลซึมจนแห้งกรังบนศีรษะ สภาพเหมือนโดนทำร้ายจนสลบ นึกแล้วทั้งเวทนาและสงสารจับใจ“น้องไม่เป็นอะไรนะ พี่จะพาน้องไปหาหมอ ทำใจดีๆ เอาไว้” กล้าบอกคนในอ้อมแขน ก่อนจะอุ้มพาร่างอ่อนแรงไปโรงพยาบาลที่

กล้าเห็นอาการเก้ๆ กังๆ ของเธอก็รีบอธิบายวิธีการนุ่งผ้าถุง จนเขายังอยากเข้าไปนุ่งให้เธอเอง แต่ติดตรงเขาไม่อยากล่วงเกินเธอให้ต้องเสื่อมเสีย“อุ๊ย!” เพราะคนไม่เคยนุ่งผ้าถุงมาก่อน ทำให้พอนุ่งแล้วเดินไปได้นิดเดียวก็เกือบสะดุดล้ม แถมปมผ้าก็หลุดลงมาจนได้“เฮ้ย!” กล้าหันมามองก่อนจะอ้าปากค้าง เมื่อเห็นเรือนร่างขาวนวลผุดผ่องลออตาของคนตรงหน้า แก้มสาวแดงปลั่ง รีบดึงผ้าถุงขึ้นมาปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าและวิ่งเข้าห้องน้ำในทันที ชายหนุ่มมองตามไปด้วยใบหน้าแดงก่ำไม่แพ้หญิงสาว เขารู้สึกร้อนรุ่มในกายอย่างไม่ทราบสาเหตุ ทั้งๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับสาวคนไหนมาก่อน“บ้าสิไอ้กล้า อย่าเลยนะแก เค้าไม่ใช่เมียแกจริงๆ เสียหน่อย จะไปทำหื่นกามใส่เขาไม่ได้นะ”กล้าด่าตัวเองที่ดันคิดอะไรทะลึ่งกับสาวน้อยที่วิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปแล้ว แม้เขาจะอ้างว่าตัวเองเป็นสามี แต่เช่นไรก็ไม่อยากล่วงเกินเธอ เขาอยากให้เธอยินยอมพร้อมใจและรักเขาเสียก่อน เขาไม่อยากเห็นแก่ตัวซ้ำซ้อน เพราะแค่อ้างว่าเธอเป็นเมีย แทนที่จะตามหาครอบครัวเธอจริงๆ เขาก็ผิดมากพอแล้วชายหนุ่มรีบเดินลงไปสงบสติอารมณ์และหาอะไรทำด้านล่าง นอกจากปลูกผักปลูกหญ้า เขายังเลี้ยงปลา

ปลาช่อนก็นำมาทำทอดพริก ตำพวกขมิ้น พริก กะปิ เกลือ หอมกระเทียมคลุกก่อนทอดจนเหลืองกรอบ กลิ่นหอมของเครื่องเทศกระจายไปทั่วครัว ผักก็นำมาล้างให้สะอาดไว้กินกับน้ำพริก ส่วนเห็ดนำมาชุบแป้งทอด เป็นเมนูที่หญิงสาวคิดขึ้นมาเป็นเมนูสุดท้าย ตามด้วยน้ำจิ้มรสเด็ดโดยที่กล้าอยากแสดงฝีมือให้หญิงสาวได้ทานบ้างกับข้าวทำเอาไว้อุ่นทานต่อได้อีกในมื้อกลางวัน จึงไม่ต้องยุ่งยากมากมาย จะเปลี่ยนกับข้าวใหม่อีกทีก็มื้อเย็น เพื่อไม่ให้ซ้ำซากจำเจ“แก้วนอนเล่นอยู่บ้านนะ พี่จะเข้าสวนหน่อย” กล้าบอกหญิงสาวหลังจากทานอาหารและเก็บกวาดล้างจานเรียบร้อยแล้ว“ให้แก้วไปช่วยด้วยสิคะ”“อย่าเลย อากาศมันร้อน เดี๋ยวผิวแก้วจะเสียหมด แก้วนอนเล่นให้สบายอยู่บ้านดีกว่า” กล้ารีบห้ามปรามกลัวเธอจะลำบาก“แต่แก้วเป็นภรรยาของพี่นะจ๊ะ แก้วไม่ควรนิ่งดูดาย ให้แก้วช่วยงานพี่บ้างเถอะจ้ะ อยู่บ้านคนเดียวมันก็เหงา ไม่มีอะไรทำ” เธอรีบบอกเพราะอยากช่วยเขาจริงๆ“แก้วเป็นภรรยามีหน้าที่หุงหาอาหาร ดูแลบ้านแค่นี้ พี่ก็ดีใจมากแล้วจ้ะ พี่ไม่อยากให้แก้วเหนื่อย” กล้ายกมือหญิงสาวขึ้นกุมเอาไว้อย่างอ่อนโยน“แก้วไม่สงสัยเลยจ้ะว่าทำไมเมื่อก่อนจึงตัดสินใจเลือกพี่ เพราะพ

วันนี้ชายหนุ่มทำข้าวต้มหมูร้อนๆ ให้เธอ กลิ่นหอมกรุ่นด้วยรสมือที่คุ้นเคยเพราะได้ทานอาหารฝีมือเขามาหลายวันทำให้สาวน้อยอมยิ้ม การได้นั่งรับประทานอาหารพร้อมกันทุกวันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เริ่มพยายามซึมซับสถานะความเป็นสามีภรรยาตามที่เขาบอกเข้าไปทุกเมื่อเชื่อวันหลังจากอาการป่วยของหญิงสาวหายดีแล้ว กล้าก็ไม่ให้เธอออกไปตากแดดตากลมทำอะไรอีก แต่มิวายที่สาวน้อยจะนำขนมและน้ำดื่มเย็นๆ ตามติดไปให้ชายหนุ่มที่คิดว่าเป็นสามีเสมอๆ หลังจากทำงานบ้านเสร็จสิ้น แล้วก็พาตัวเองไปอยู่ใต้ร่มไม้เพื่อไม่ให้เขาคอยห่วงหน้าพะวงหลังทำงานได้อย่างเต็มที่ แล้วจูงมือกลับบ้านพร้อมกันในทุกๆ วันกล้ารู้สึกมีความสุขมากเมื่อมีหญิงสาวอยู่ใกล้ๆ เวลาเหนื่อยเธอคอยซับเหงื่อให้ ตื่นเช้าขึ้นมาได้รับรอยยิ้มสดใสอ่อนหวานเป็นอาหารตา ตกเย็นได้นั่งดูดาวและเป่าขลุ่ยให้เธอฟังก่อนนอนทุกค่ำคืน“พี่กล้าเก่งจังค่ะ แก้วอยากทำเป็นบ้างจัง” สาวน้อยนั่งลงใกล้ๆ กับสามีมองเขาขะมักเขม้นกับการจักสานเครื่องใช้ต่างๆ อย่างเพลินตา“หลับตาก่อนสิแก้ว พี่มีอะไรจะให้” กล้าบอกด้วยรอยยิ้มอบอุ่น สาวน้อยรีบหลับตาลงทันที “ลืมตาได้แล้ว”ดาราลืมตาก็เจอกับโมบายรูปป

ชายหนุ่มใช้ข้อศอกยันกายเอาไว้เพื่อนอนตะแคงมองสาวน้อยเต็มๆ ตา อกอิ่มสะท้อนขึ้นลงตามแรงหายใจ แม้เธอจะตัวเล็ก แต่กลับมีทรวดทรงองเอวอวบอิ่มอย่างที่ผู้หญิงควรมี เอวก็เล็กคอดนิดเดียวจนเขาแทบกำรอบ สะโพกผายงอนรับกับช่วงขาเพรียวสวยผุดผ่องผิวของเธอขาวละเอียดเนียนนุ่มน่าสัมผัส อีกทั้งรอยยิ้มหวานหยด ริมฝีปากชมพูระเรื่อน่าจุมพิตบดคลึงเคล้า นิ้วเล็กๆ บอบบางเด้งสวยยิ่งกว่านางรำ เท้าน้อยช่างบอบบางน่าดูดเม้มเหมือนเท้าเด็กๆ ทั้งน่ารักทั้งน่าทะนุถนอมกล้าลูบผมสลวยอย่างเบามือ เขานำไปเกี่ยวทัดกับใบหูเล็กๆ อันแสนน่ารัก ก่อนจะประทับจุมพิตลงบนกลีบปากอิ่มฉ่ำหวานที่เผยอริมฝีปากตอบรับเขาอย่างเดียงสาลิ้นหนุ่มรุกต้อนเข้าในโพรงปากละมุน สัมผัสกับลิ้นเล็กๆ ที่คอยจะหลบหลีกอย่างหวาดหวั่น เขาถอนปากออก ก่อนจะกดลงไปใหม่เพื่อดูดลิ้นเล็กๆ แล้วรวบปล่อยหยอกล้อให้เธอคลายจากความเกร็ง สาวน้อยสะเทิ้นอาย แก้มแดงปลั่ง มือนิ่มจับที่แขนแข็งแรงของเขาเอาไว้ด้วยความรัญจวนชายหนุ่มผละออกห่างเพื่อมองสบตาฉ่ำหวาน เธอเอียงอายไม่สู้สบหลบสายตาเป็นพัลวัน เขาจุมพิตไปทั่วใบหน้า ตั้งแต่หน้าผาก เปลือกตา จมูกเล็กๆ แก้มเนียน ปลายคาง ก่อนจะวกขึ้นมา