All Chapters of ปาหนัน: Chapter 41 - Chapter 50

จึงไม่เคยสนใจว่าสามีทำธุรกิจอะไรบ้าง ขอแค่มีเงินใช้เป็นพอแล้ว บางทีเธอช่วยเอาเอกสารหรือของที่เขาลืมเอาไว้ไปส่งให้ลูกค้าของเขาก็ได้เงินแล้ว จึงไม่เคยเซ้าซี้ให้มากความ สมภพเองก็ชอบนิสัยของภรรยาที่ไม่เคยก้าวก่ายเรื่องงานของเขา จึงตามใจเธอทุกอย่างไม่ว่าอีกฝ่ายอยากได้อะไรกันต์และลูกน้อง ทั้งดาบไก่ จ่าปู และหมู่แมวได้แฝงตัวเข้ามาเป็นพนักงานเสิร์ฟและพนักงานล้างจานของที่นี่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว คอยถ่ายภาพและรายละเอียดปลีกย่อยที่คนนอกไม่สามารถสังเกตได้ จึงถูกบันทึกเอาไว้อย่างเรียบร้อย ส่วนภาคินเองก็เร่งสืบเรื่องการค้ามนุษย์ที่ได้เบาะแสมาเยอะพอควร สองหนุ่มเพื่อนรักรู้ดีว่าเสี่ยใหญ่พัวพันทั้งเรื่องยาเสพติดและค้าผู้หญิงข้ามชาติ ดังนั้นจึงต้องเร่งหาหลักฐานมัดตัวให้แน่นหนา จับให้ได้คาหนังคาเขามันถึงจะดิ้นไม่หลุดแม้กันต์และภาคินจะพอรู้ว่าเสี่ยขาวกับสมภพทำธุรกิจผิดกฎหมายมากมาย แต่ทั้งสองก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าผู้มีอิทธิพลที่หนุนหลังเป็นใครกันแน่ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ อีกทั้งถ้าบุ่มบ่ามจับโดยที่หลักฐานไม่รัดกุมพอ ก็จะจับได้เฉพาะปลาตัวเล็ก แต่ปลาตัวใหญ่ยังไม่ทันงับเบ็ดก็หนีเตลิดไปเสียก่อน“เร็วๆ นี

“ไม่ต้องห่วงพี่หรอก มีงานให้ทำเยอแยะ แล้วหนันล่ะ เรียนจบอะไรมา” เขาเอ่ยถามเธอบ้าง“หนันเรียนจบ ปวช. มาค่ะ พ่อกับแม่ไม่มีเงินส่งเรียนต่อก็เลยออกมาทำงานช่วยท่าน”“น่าเสียดายที่หนันไม่ได้เรียนต่อ พี่ส่งเรียนเอาไหม” เขาเอ่ยถาม“พี่กันต์จะทำตัวเป็นพ่อบุญทุ่มหรืออาเสี่ยส่งหนันเรียนเหรอคะ ไหนบอกว่ายังไม่มีงานทำไงคะ” เธอตะแคงหน้ามองเขาเต็มๆ ตา กิริยาน่ารักนั้นทำให้กันต์ดึงเธอมาหอมแก้มฟอดใหญ่ ปาหนันหลับตารับสัมผัสอ่อนโยนอย่างเต็มใจ“กะแค่จะส่งภรรยาเรียนหนังสือต่อ ถ้าภรรยาพี่ต้องการ ใครจะมีปัญหาอะไรคร๊าบผม” เขาพูดล้อเลียน แต่สายตาจริงจังมองสบมาอย่างลึกซึ้ง ปาหนันเองที่สู้แรงตาเขาไม่ไหวจนต้องหลบ“หนันอยากเรียนต่อมากๆ แต่ไม่ได้เรียน ต้องช่วยแม่ทำงาน หนันมีน้องอีกสองคนต้องส่งเรียน เลยไม่อยากเป็นภาระพ่อแม่ จริงๆ หนันคิดว่าจะเรียนต่อมหา’ลัยเปิดค่ะ ทำงานไปเรียนไป ค่อยไปสอบเอา แบบนั้นมีเวลาช่วยงานแม่ด้วย” เธอยอมเปิดเผยให้เขาฟังในที่สุด พูดออกไปแล้วก็นึกแปลกใจที่ตัวเองไว้ใจยอมบอกเขาแบบนี้กันต์นึกทึ่งในความคิดของสาวน้อยตรงหน้า เธอเป็นคนคิดดี ใฝ่ดี และจะต้องได้ดีอย่างแน่นอนกันต์เคยเห็นนักศึกษาหลายคนไม่

“เพิ่งรู้ว่าเมียหูผิดปกติ ฟังอะไรเข้าใจยาก งั้นจะพูดใหม่นะครับ ให้ได้ยินชัดๆ อีกรอบ” เขาดึงหูเธออย่างหยอกเย้า ก่อนจะก้มลงชิดที่ริมหูเล็กๆ นั้น ปาหนันแข็งทื่อเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะครื้นเครงของเขาแทนประโยคคำพูดที่เธออดใจเต้นแรงเพราะอยากฟังเสียไม่ได้“คนเจ้าเล่ห์ หัวเราะอะไรบอกมาเดี๋ยวนี้นะ” เธอทุบอกเขาหลายครั้งคาดคั้นให้เขาตอบให้จงได้“หัวเราะคนอยากรู้อยากเห็น นอนนิ่งเชียว” กันต์พูดจบก็ขบเม้มใบหูเล็กๆ นั้นกันต์ยิ่งเห็นคนในอ้อมแขนหน้างอก็อดเอ็นดูเสียไม่ได้ เขายกเธอขึ้นทาบทับตัวเขาเอาไว้แล้วล็อกเอาไว้ไม่ให้เธอดิ้นหนี“พี่กันต์ อย่ามาแกล้งหนันนะ จะบอกอะไรหนัน รีบพูดมาเดี๋ยวนี้เลย” เธอคาดคั้นเอาคำตอบ ก็เขาก้มลงมาแต่ไม่ยอมพูดอะไรนี่นา“ว่าอะไรนะครับคุณเมีย” กันต์เห็นสีหน้าอยากรู้อยากเห็นของเธอก็ยิ่งอยากยั่ว คนอะไรขนาดแสดงอาการโกรธยังน่ารัก น่าจับฟัดเสียจริง“ว่าไงน่ะเหรอคะ” เธอลากเสียงยียวนกลับบ้าง กันต์ยังไม่ทันตั้งตัวเขาก็ต้องร้องโอดโอยเสียงลั่นห้อง“โอ๊ย!!!” ชายหนุ่มร้องเสียงหลงเมื่อโดนกัดเข้าให้“สมน้ำหน้า”“หูกระผมขาดแล้วนะครับคุณเมีย พิการไปจะทำยังไงนี่” กันต์ลูบหูป้อยๆ คาดโทษเธอเอาไ

ริมฝีปากร้อนตามติดลงไปยังกลีบเสน่หาอันหอมหวานยั่วยวนใจ เพียงแค่ความร้อนชื้นแตะต้องสัมผัส สาวน้อยก็ถึงกับครวญครางแทบไม่เป็นภาษา เธอเลื่อนมือไปจิกกับผ้าปูที่นอนเอาไว้ด้วยความกระสันซ่าน กันต์บุกรุกเข้ากลืนกินดูดเม้มยอดเกสรนารีสีอ่อนหวานนิ้วร้ายเคลื่อนขยับเข้าสะกิดยอดรักที่ถูกลิ้นร้อนรุกราน ปาหนันหอบหายใจสะท้านสลับกับการทอดถอนใจรุนแรงทุกครั้งที่เขาละห่าง เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็กลับมาใหม่ คลุกเคล้าดื่มกินหยาดน้ำหวานจากยอดเกสรจนอิ่มหนำสำราญ ไม่ปล่อยให้บุปผชาติที่หอมจรุงได้รอดปากร้อนร้ายไปได้แม้แต่น้อย“น้องหนันแยกขาให้พี่กันต์หน่อยสิครับ หนีบไว้แบบนั้นพี่จะเข้าไปได้ยังไง” เขาพูดกลั้วหัวเราะเย้าแหย่คนหน้าแดงให้ยิ่งหน้าแดงยิ่งขึ้น“พี่กันต์บ้า พูดอะไรก็ไม่รู้” สาวน้อยเขินอาย เปลี่ยนจากหญิงสาวกล้าแกร่งเป็นขี้อาย ไม่ว่าเขาจะสัมผัสแนบชิด เย้าแหย่หรือทำเช่นไร เธอก็เอาแต่อายม้วนจนวางไม้วางมือไม่ถูก“จริงๆ นี่ครับ น้องหนันหนีบขาเอาไว้ไม่พอ แทบจะหนีบหัวพี่เข้าไปด้วย”“ไม่พูดด้วยแล้ว คนบ้า!” ปาหนันทำท่าจะพลิกกายหนี แต่ถูกมือหนารั้งสะโพกเอาไว้“จะหนีไปไหนครับ ต้องรับผิดชอบพี่ก่อน ไม่งั้นจะทำโทษหนักๆ ส

“พี่ก็ไม่ไหวแล้ว” กันต์ขยับสะโพกสอบอัดกระแทกเข้าหาโพรงเนื้อสาว เขากอดร่างน้อยเต็มอ้อมแขน หยาดเหงื่อผุดพรายไปทั่วใบหน้า เขาดึงปลายคางสาวมาแลกจุมพิตดูดดื่ม ลมหายใจหอบถี่กระชั้นประสานกันระงม “พี่กันต์ หนักค่ะ” ปาหนันพูดอย่างเอียงอายเมื่อเขายังเคล้าคลออยู่กับเรือนกายของเธอไม่ยอมละห่างกันต์เคลื่อนกายออกจากร่างสาวน้อยอย่างแสนเสียดาย แต่เขายังกักกอดเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ริมฝีปากเฝ้าจุมพิตใบหน้าเนียนอย่างอ่อนหวานละมุนละไม“พอแล้วค่ะ”“คุณเมียครับ ขอหอมแก้มหน่อยก็ไม่ได้” เขาแกล้งพ้อเสียงสั่นพร่าเมื่อเธอใช้มือดันใบหน้าเขาออกห่าง“ไม่ให้หอมแล้วค่ะ แก้มช้ำหมดแล้ว” เธอเบี่ยงหลบ เขาก็ตามติดรุกไล่ต้อนจนเธออ่อนใจ“จะไม่ยอมบอกแม่จริงๆ เหรอ จะได้ไปขอ”“เดี๋ยวแม่ตีตาย หนันอายุยังน้อย ใครๆ จะหาว่าอยากมีสามีจนตัวสั่น” เธอพูดอย่างเป็นกังวล แต่เรื่องที่เป็นกังวลมากที่สุดก็คือกลัวโดนแม่ด่าเสียมากกว่า“มีลูกตั้งแต่อายุน้อยๆ ดีออกจ้ะ จะได้ปั๊มลูกทันใช้ไง”“บ้า”“นี่ยอมรับแล้วเหรอว่าเป็นเมียพี่” เขาเอ่ยถามยิ้มๆ จ้องตาคู่สวยอย่างมีความหมาย“ไม่ใช่เสียหน่อย ใครจะไปยอมรับ” สาวน้อยปากแข็งเมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอไผล