All Chapters of ปาหนัน: Chapter 71 - Chapter 80

ไปบ้านอาจารย์บุญรักษาก็ไม่มีใคร ปาหนันสับสนในหัวใจ อยากจะระบายกับใครสักคน แต่ไม่มีใครให้เธอระบายความอัดอั้นแม้แต่คนเดียว...กันต์อดสงสารมารดาไม่ได้เมื่อได้รับรู้เรื่องราวของท่าน เมื่อก่อนเขาไม่เคยรู้ว่าท่านเป็นใคร เพราะไม่มีใครยอมปริปากพูด ทั้งบิดาและมารดาต่างปิดปากเงียบมาตลอดพอสมภพโดนจับกุมเพราะเชื่อมโยงกับเครือข่ายค้ายาเสพติดข้ามชาติและค้ามนุษย์ ท่านจึงยอมปริปากพูด ส่วนดวงดาวผู้มีศักดิ์เป็นป้าของเขากำลังหลบหนี เพราะเกี่ยวพันกับการค้ายาด้วยเช่นกัน“คุณแม่จะกลับไปหาคุณตาคุณยายตอนไหนครับ”“คุณยายท่านเสียแล้วกันต์ แต่คุณตายังอยู่ เรื่องมันยาว เอาไว้กลับไปที่กรุงเทพก่อนค่อยคุยกัน กันต์... เราจะออกเดินทางกันตอนนี้เลย ไหนๆ ลูกก็ทำภารกิจทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว”กันต์ชะงัก เขาคิดถึงปาหนันขึ้นมาในทันที เพราะตอนที่ออกจากบ้านมาไม่ได้สั่งเสียอะไรเธอเอาไว้ ดังนั้นเขาต้องกลับไปหาเธอก่อน แต่มารดาก็ร้อนใจ เพราะท่านเดินทางมาที่นี่เพียงไม่นานก็รู้ข่าวของสมภพและดวงดาวจึงช็อกไม่น้อยที่นี่เป็นบ้านอีกหลังในตัวเมืองของบิดาที่ท่านซื้อไว้นานแล้ว มันไกลจากบ้านอาของเขาพอควร“ผมขอตัวสักครู่นะครับ” กันต์เอ่ยขอด้

สาวน้อยถึงกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูก“ซวยแล้ว ทำไมซวยแบบนี้นี่” ปาหนันบ่นกับตัวเอง ก่อนจะวิ่งหนีสุดชีวิต แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ถูกจับอยู่ดี“ปล่อยนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด จะจับฉันทำไมนี่”“คนนี้ใช่เลย ตามที่ผู้การให้รายละเอียดเป๊ะ” พวกตำรวจคุยกันอย่างดีใจ ก่อนจะพาหญิงสาวไปที่โรงพัก“บอกให้ปล่อยไง ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ” ปาหนันร้องโวยวายมาตลอดทาง แต่ก็ถูกคุมตัวมาที่โรงพักจนได้“นี่คุณสองคนให้ตำรวจพวกนี้ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้เลยนะ หนูไม่ได้กระชากกระเป๋าของคุณจริงๆ หนูมาตามหาพ่อกับแม่”“ยัยหนูลูกแม่ ยัยหนูของแม่ ยัยหนูชนัญญา” ดาราโผเข้ากอดร่างของคนที่คิดว่าเป็นบุตรสาวเต็มอ้อมแขน ปาหนันหยุดโวยวายดิ้นรน ตกใจแทบช็อกเมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาวที่กอดเธอเอาไว้“คะ... คุณหมายความว่ายังไงคะ พูดอะไรน่ะ” ปาหนันถามด้วยน้ำเสียงตกใจ“หนูเป็นลูกของแม่ใช่ไหม สร้อยเส้นนี้หนูได้มายังไง แล้ว...” ดาราคิดอะไรขึ้นมาได้ ก่อนจะกระซิบกับสามี และพาปาหนันลงจากโรงพัก ปาหนันไม่ได้ขัดขืน เพราะรู้สึกอบอุ่นในอ้อมกอดนั้น“หนูเล่าให้ฉันฟังสิว่าหนูมาตามหาพ่อแม่ที่นี่ทำไม” ดาราเอ่ยถาม ปาหนันเห็นว่าอีกฝ่ายดูไม่ใช่คนร้ายอะไร เธอจึงยอมเปิดปากเ

“วันนี้ภรรยากับลูกสาวผมสวยที่สุดเลย” รุ่งโรจน์เอ่ยชมเมื่อเดินมาสมทบจากอีกด้าน“แล้วตากันต์ล่ะคะคุณ ยังไม่มาอีกเหรอ” คำเรียกขานของมารดาทำให้ปาหนันสะดุ้งเล็กน้อย เธอเดินทางกลับมาที่ธำรงกุลกับมารดาก็ยุ่งหลายเรื่องจนลืมเรื่องของพี่ชายคนเดียวไปเสียสนิท พอท่านเอ่ยถึง เธอเพิ่งนึกขึ้นได้“เดี๋ยวก็มา กำลังเดินทางอยู่”“พี่ชายของเราน่ะเนื้อหอม สาวๆ ติดกันตรึม แม่กับพ่อยังลุ้นๆ อยู่ว่าจะลงเอยกับคนไหน จะได้มีหลานให้อุ้มเสียที เขาเคยผิดหวังเรื่องความรักมาก่อน แฟนเก่าต้องแต่งงานไปกับคนที่แม่หาให้ เลยอกหักไปพักหนึ่ง”“เหรอคะ” ปาหนันรับคำเสียงแผ่ว รู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างประหลาด“หนูหิวหรือยังจ๊ะ หาอะไรรองท้องก่อนไหม” ดาราคอยดูแลบุตรสาวไม่ห่าง“ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ค่ะ พี่มะปรางเอาของกินไปให้บนห้องแล้วค่ะ งั้นหนูขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ”“จ้ะ ให้แม่ไปเป็นเพื่อนไหมจ๊ะ” ดาราเอ่ยถามอย่างห่วงใย“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ คุณแม่อยู่กับคุณพ่อเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณพ่อน้อยใจแย่”ปาหนันเอ่ยแซวยิ้มๆ ไม่อยากให้ท่านเป็นกังวลกับเธอมากนัก เธอพอจะรู้ว่าตรงไหนเป็นตรงไหน ไม่หลงทางแน่นอน ปาหนันทำธุระในห้องน้ำเสร็จก็เดินออกมาเงียบๆ ก่อน

มองสบตากันด้วยสายตาฟาดฟันแบบไม่มีใครยอมใคร ดารารู้สึกอ่อนใจเมื่อเห็นอาการของลูกๆ แต่ก็รู้สึกเอ็นดูไปในที“พี่กันต์ปล่อยเอวคุณแม่นะคะ หนันจะกอดเอวคุณแม่” ปาหนันดึงแขนแกร่งของชายหนุ่มที่กอดเอวบางของมารดาออกไป“พี่จะกอดเอวคุณแม่เหมือนกัน หนันก็กอดส่วนอื่นสิ”กันต์หัวเราะหึๆ ในลำคอที่แกล้งเธอได้ พอเธอขัดใจมากๆ เข้าเมื่อดึงมือเขาไม่ออก อ้อมแขนแกร่งก็โอบพาดข้ามไปโอบเธอด้วยอย่างเนียนๆ จนปาหนันฉุนจัด แต่เห็นสายตาปรามของเขาว่าอย่ารบกวนมารดา ทำให้เธอได้แต่เข่นเขี้ยวที่เห็นความเจ้าเล่ห์ของเขาสาวต่างวัยทั้งสองหลับไปแล้ว แต่ชายหนุ่มเพียงคนเดียวในห้องกลับนอนไม่หลับ กันต์ค่อยๆ ชะโงกหน้ามองสาวน้อยที่นอนกอดแขนมารดาหลับปุ๋ยไปแล้วด้วยความเอ็นดู เขายอมรับว่าหวงและห่วงเธอมาก จนอยากจะเอ่ยปากขอเธอกับบิดามารดา แต่เพราะปาหนันเพิ่งอายุสิบเก้า เขาเองก็ตกอยู่ในฐานะพี่ชายของเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องเก็บพับคำพูดพวกนั้นลงหีบเสีย ทั้งๆ ที่ในใจรุ่มร้อนทุกครั้งที่เห็นชายหนุ่มมากหน้าหลายตาเข้ามาสนใจเธอจนออกนอกหน้า เขาอยากจะเข้าไปต่อยหน้ามันนักที่บังอาจมามองผู้หญิงของเขาด้วยสายตาแทะโลมปนเจ้าชู้เช่นนั้น

“อุ๊ย! คุณพ่อ ดาคุยกับเพื่อนค่ะ” ดาราสะดุ้งหันไปมองบิดาที่นั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีจันทราช่วยเข็นรถให้อยู่ใกล้ๆ“นี่ปาหนันยังไม่กลับอีกเหรอ ออกไปตั้งแต่ตอนสาย”“คงกำลังซื้อของกับตากันต์เพลินค่ะคุณพ่อ เอ่อ... คุณพ่อคะ เดี๋ยวดาขอออกไปทำธุระข้างนอกก่อนนะคะ”“เอาสิ ตามสบายเลยลูก พ่อก็จะพักผ่อนแล้วเหมือนกัน” พร้อมพงศ์โบกไม้โบกมือให้บุตรสาว ก่อนจะพยักหน้าให้จันทราเข็นรถกลับเข้าห้อง ดาราผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินทางออกไปพบกับดวงดาวตามสถานที่ที่อีกฝ่ายบอกเอาไว้“คุณแม่ไปไหนจ๊ะป้าจัน”ปาหนันเอ่ยถามจันทราเมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วไม่เจอมารดา ส่วนกันต์นั้นเขาต้องไปทำธุระด่วน เธอเองไม่ได้ซักไซ้อะไร พอเขาส่งเธอหน้าบ้านก็รีบควบรถออกไปทันที“ออกไปข้างนอกค่ะคุณหนู เพิ่งออกไปก่อนหน้าคุณหนูกลับมาไม่นานนี่เองค่ะ”“เหรอคะ”“คุณหนูขา มีโทรศัพท์ถึงคุณหนูค่ะ” ลิ้นจี่รีบมารายงานเมื่อเห็นปาหนันกลับมาพอดี“ใครกันจ๊ะ” ปาหนันขมวดคิ้วเข้าหากัน ปกติเธอจะคุยกับคนสนิททางมือถือ ไม่เคยคุยกับคนสนิททางโทรศัพท์บ้านเลยสักครั้ง“เขาบอกว่าเพื่อนคุณดาราค่ะ”“เหรอคะ” ปาหนันงุนงงว่าเพื่อนของมารดาจะโทรหาเธอทำไมกัน แต่ก็ยินย