All Chapters of ปาหนัน: Chapter 81 - Chapter 90

“เอ๊ะ! นี่หมายความว่ายังไงจ๊ะ ทุกคนรู้จักกันแล้วเหรอ” ดาราเอ่ยถามมองหน้าคนโน้นทีคนนั้นทีอย่างสงสัยและต้องการคำตอบ“นี่แสดงว่าตากันต์ยังไม่บอกเรื่องนี้กับพ่อแม่เหรอจ๊ะ” น้ำเสียงของอาจารย์วัยสี่สิบดูคาดคั้นอยู่ในที เธอเองไม่ได้ไปงานเลี้ยงต้อนรับหลานสาว เพราะไปดูงานต่างประเทศ จึงไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด“ยังเลยครับ ผมยังไม่มีโอกาสเลยครับ”“เรื่องอะไรกันจ๊ะ ไหนบอกแม่มาซิตากันต์” ดาราหันมาเอ่ยถามบุตรชาย ก่อนจะหันไปมองบุตรสาว ปาหนันก้มหน้างุด ปล่อยให้กันต์เป็นคนเล่าเรื่องราวทุกอย่าง“ตายแล้ว มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริงๆ เหรอ” ดาราอุทานยกมือขึ้นทาบอก กันต์เล่าให้ฟังบางส่วน เพื่อไม่ให้มารดาตกใจนัก เขาไม่ได้เล่าว่าหลังจากนั้นพาปาหนันมาอยู่ด้วยกัน สายตาคมเหลือบมองหน้าอาสาวที่ไม่ได้คัดค้านอะไร คงเห็นด้วยกับเขา ไม่อยากให้พี่สะใภ้ช็อกไปมากกว่านี้“เฮ้อ... ยังไงเรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว อย่างน้อยก็โชคดีที่เจอตากันต์ ถ้าเจอคนอื่น แม่ไม่อยากจะคิดเลย” ดาราลูบศีรษะบุตรสาว รู้สึกตกใจไม่หาย แต่พอมาคิดๆ ดู เธอก็ต้องทำใจยอมรับให้ได้ และโชคดีที่กันต์มาช่วยเอาไว้ เพราะนางเลี้ยงกันต์มากับมือ รู้ดีว่าบุตรชายเป็นคนด

พ่อเป็นแค่ตำรวจเล็กๆ จะไปสู้อะไรกับอิทธิพลได้ จริงๆ แล้วแม่ดาราของลูกไม่รู้ว่าพ่อทราบมาโดยตลอดว่าเธอเป็นใคร”“พ่อทราบ” กันต์เผลอตัวเรียกรุ่งโรจน์ว่าพ่อด้วยจิตสำนึกของหัวใจที่เขารักและเทิดทูนอีกฝ่ายเสมอมา รุ่งโรจน์เป็นวีรบุรุษของเขาเสมอ“เรื่องราวมันซับซ้อนซ่อนเงื่อนเพราะเกษมมันฉลาด มันให้คนตามฆ่าคันสรแล้วบอกว่าพ่อนี่แหละเป็นคนสั่ง คันสรหนีตายพเนจรไปเรื่อย กลายเป็นคนจรจัดอำพรางตัว ทำงานก่อสร้าง รับจ้างทั่วไป ปิดบังตัวเองจนรอดชีวิตมาได้ทุกวันนี้ พ่อก็ให้คนออกตามหาคันสร แต่ไร้ร่องรอย”“ส่วนแม่ดาราของลูกกำลังมีคนตามฆ่า ดวงดาวกับสมภพมีอิทธิพลมาก เขาทำได้ทุกอย่าง พ่อเลยปิดปากเงียบทำเป็นไม่รู้ว่าดาราเป็นใคร และแม่ดาราของลูกก็ไม่อยากบอกใคร อยากจะฝังอดีตกลบทิ้งมันไปเสีย ไม่อยากให้ใครขุดคุ้ย”“พ่อค้ายากับมันจริงเหรอ พ่อให้ผมไปตามสืบเรื่องเสี่ยขาวเพื่อกำจัดคู่แข่งเพราะคนละเครือข่ายกัน”“พ่อเพียงแค่เอาหูไปนาเอาตาไปไร่เท่านั้น เพราะพ่อขออยู่อย่างสงบ เกษมมันเห็นว่าพ่อมีประโยชน์ มันก็เลยผลักดันพ่อขึ้นมาให้มียศ มันมีอำนาจเงินล้นฟ้า พ่อเพียงแค่หุ่นเชิด แม้ไม่ได้ทำตรงๆ แต่พ่อก็รู้สึกผิด... รู้สึกผิดมาต

สาวน้อยวางมือกุมสะโพกสอบเอาไว้แน่นเพื่อหาที่ยึด เธอสัมผัสได้ถึงความแข็งกร้าวที่ผงาดขึ้นมาอีกครั้งเพียงแค่ถูกเล้าโลม ร่างบางถูกดึงขึ้นมาบดจูบอย่างดูดดื่มมือหนาซอกซอนเข้าสัมผัสกับเนื้อกายสาว เสื้อนักศึกษาขนาดพอดีตัวถูกถอดดึงออกทางแขนกลมกลึง เขาโยนมันทิ้งอย่างไม่ไยดี มือหนาปลดตะขอบราอย่างรวดเร็วจนทรวงสาวหลุดพ้นจากการรัดรึง“อุ๊ย!” สาวน้อยอุทานกอบกุมทรวงอกอิ่มเอาไว้ เขาดึงมือนิ่มออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะฝังใบหน้าหล่อเหลาแนบชิดกับทรวงสาวอย่างกระหาย ตวัดลิ้นพัวพันกับยอดถันเป็นเกลียวคลื่นสวาทที่หลอมรวมเป็นกองไฟเล็กๆ แห่งความเสน่หา“อื้อ...” ปาหนันครวญคราง มือบางจิกลงบนผมของเขา ก้มหน้ามองกันต์ที่กำลังลามเลียดูดดื่มกับทรวงอกอิ่มด้วยความกระหาย ภาพนั้นทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านกระสันไปทั่วกาย ยิ่งแก่นกายแข็งร้อนสัมผัสกับซอกฉ่ำเพียงแค่ปากทางสวรรค์ยิ่งรัญจวนจับจิตจับใจเขากดคลึงหลอมรวมกับเธอเป็นหนึ่งเดียวหลังจากสวมเครื่องป้องกันแล้ว ความคับแน่นตอดรัดเรือนกายแกร่งเอาไว้รอบทิศ ซอกทางรักตอบรับการสอดประสานที่ลงตัว สะโพกงอนงามแอ่นหยัดขึ้นรอรับการโจนจ้วงที่แสนหวาม กันต์ลูบมือไปตามผิวเนื้อขาวผ่อง ไม่ว่าจะส

เกิดจากพ่อแม่ไม่มีเวลาให้ ไม่เคยฟังปัญหาของลูก สนใจแต่งาน เงินและตัวเอง แม้แต่กอดลูกยังไม่เคย เขาคิดเสมอว่าถ้ามีลูก จะหาเวลาสอนการบ้านลูกเองจะดีกว่า จะได้เชื่อมสายใยในครอบครัวอย่างที่บิดามารดาทำกับเขามาตลอด แม้รุ่งโรจน์จะไม่ได้ดีที่สุด แต่ท่านเป็นพ่อที่ดีที่สุดของเขาตลอดมา ท่านรักแม่ดาราจริงๆ และรักครอบครัว“อ้าว... นึกว่าจะให้หนันไปช่วยพี่กันต์ทำงานที่บริษัทเสียอีก เห็นให้หนันไปฝึกงานอยู่บ่อยๆ”“ใครบอกจะให้ไปทำล่ะ ที่ให้ไปฝึกงานเพราะจะได้อยู่ในสายตาพี่ แล้วก็ที่สำคัญ คุณตากับคุณแม่จะได้เบาใจไงว่าหนันก็สนใจบริษัทของท่าน”“เจ้าเล่ห์นะคะ ให้หนันไปฝึกงานที่แท้ก็จะกักหนันเอาไว้ไม่ให้ไปไหนนี่เอง” เธอย่นจมูกใส่คนขี้หวง“ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ หนันจะได้รู้ว่าบริษัทของเราเป็นยังไงบ้าง เด็กอะไรก็ไม่รู้ ตั้งใจทำงานอย่างขะมักเขม้นเลย” เขาบีบจมูกเล็กๆ ด้วยความเอ็นดู“แต่หนันอยากช่วยงานพี่กันต์นี่คะ อยากแบ่งเบาภาระ”“พี่ให้ช่วยแน่นอน แต่ไม่ประจำนะ อยากให้หนันมีเวลาเตรียมตัวมีลูกเล็กๆ ให้พี่สักสี่ห้าคน”“พี่กันต์ขา หนันไม่ใช่แม่พันธุ์นะคะ มีลูกทีหลายๆ คน”“ก็มีไปเรื่อยๆ พี่ขยันออกจะตาย รับรองว่าอีกไม่ก

ภาคินถอดเสื้อออกทางศีรษะจนท่อนบนเปลือยเปล่า ผิวของเขาขาวตามมารดา สาวน้อยแอบมองก่อนจะก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย ลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกหวั่นไหววูบวาบมือหนาเลื่อนมาจับชายเสื้อยืดเนื้อดีของสาวน้อยทำท่าจะถอด เธอกดเอาไว้ไม่ยินยอมเพราะความขัดเขิน ภาคินยิ้มปลอบกระซิบเสียงอ่อนโยนเช่นเคย“ถอดนะครับคนดีจะได้เสมอกันไง” เขาดึงรั้งอีกครั้ง เธอยังขัดขืนแต่ไม่มากพอทำให้เขาถอดได้สำเร็จ สาวน้อยก้มหน้างุดยกมือขึ้นปกปิดทรวงอกอิ่มที่ยังห่อหุ้มด้วยบราเซียร์สีชมพูสดใสเอาไว้เขาปัดผมยาวสลวยที่ปกปิดข้างกายและทรวงอกไปด้านหลัง เธอยังยกมือปิดบังอกอิ่มเอาไว้เช่นเดิม เขาส่ายหน้าไปมาก่อนจะดึงมือเธอออกแล้วกดร่างบางลงบนพื้นเตียงนุ่ม ซุกใบหน้าซบที่ร่องอกสวยเพื่อสูดดมกลิ่นอ่อนหวานที่โชยมาเตะจมูกมือหนากอบกุมบงกชงามเอาไว้ เขาเลื่อนมือไปปลดตะขอด้านหลัง มินตราสะท้านกอดอกเอาไว้ แต่เขาก็สามารถใช้แรงที่มากกว่าดึงออกไปได้อย่างง่ายดาย เพราะจริงๆ แล้วเธอแทบไม่มีแรงเลยสักนิดบงกชดอกสวยชูช่อล่อตาล่อใจให้ภมรหนุ่มลุ่มหลง ภาคินกลืนน้ำลายลงสู่ลำคอที่แห้งผากเมื่อได้พิศมองยอดอกสวยขนาดเหมาะมือที่ตั้งชันอิ่มอวบรับการสัมผัสเขากด