All Chapters of เล่ห์รักเพลิงรัญจวน: Chapter 21 - Chapter 30

แอบอิจฉาบุตรสาวนิดๆ แต่ไม่นานเขาจะได้ซุกอกนิ่มๆ นี้เหมือนกัน“หลับสบายเชียวนะ” เขาอยากจะพูดต่อว่า ทั้งแม่ทั้งลูก แต่พูดไม่ได้เต็มปากเต็มคำ เพราะมันยังไม่ใช่ “คนอะไร ขนาดนอนหลับยังน่ารัก” วิชญ์ก้มมองใบหน้านวลเนียนของสาวน้อย ดึงผ้าห่มมาห่มให้อย่างเบามือ ก่อนจะกดจุมพิตที่แก้มนุ่มๆ ของบุตรสาว วิชุตาขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะซุกกอดจิรดาเช่นเดิมส่วนสาวน้อยจิรดานอนตัวแข็งทื่อเพราะเธอยังไม่ได้หลับ เธอรู้สึกตัวตั้งแต่ที่วิชญ์เปิดประตูเข้ามา แต่แกล้งนอนหลับตานิ่งเพราะคิดว่าเขาคงเข้ามาดูลูกแล้วออกไปวิชญ์อดใจไม่ไหว เขาจรดริมฝีปากสัมผัสกับแก้มหอมกรุ่น ก่อนจะสัมผัสได้ถึงอาการเกร็งของเด็กสาว แสดงว่าเธอยังไม่หลับ หรือไม่เขาก็ทำให้เธอตื่น แต่เธอกลับหลับตานิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นน่าแกล้งเสียให้เข็ด แก้มก็หอม นุ่มก็นุ่ม แบบนี้น่าจับปล้ำชะมัดยาด..วิชญ์คิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกมา อยากรู้นักว่าเธอจะทำยังไงต่อไป ถ้าโดนเขาหอมแก้มซ้ำๆ ถ้าไม่โวยวายก็ถือว่าเธอสมยอม หึหึอาวิชญ์บ้าๆๆ มาแอบขโมยหอมแก้มเค้าทำไมนี่ จะแกล้งทำเป็นตื่น แล้วไม่รู้ไม่ชี้ หรือต่อว่าเขาดี คิดสิคิด ทำไมเวลาแบบนี้ถึงได้คิดไม่ออกนะจิรดาคิดใน

“คุยกันตามสบายนะ” เสียงของวิชญ์เคร่งขรึมกว่าเดิม เขาลุกเดินหนีภาพที่เห็นสาวน้อยหัวเราะกับหนุ่มๆ ทั้งที่อยากจะเข้าไปแทรกกลางแต่เขาก็เลือกที่จะไม่ทำวิชญ์มานั่งคิดอย่างหนักว่าจะทำยังไงดี เมื่อเห็นสองหนุ่มหลานเพื่อนรักรุกเร้าจิรดาอย่างหนัก ไม่ได้การแล้ว เขาคงต้องหาตัวช่วย หาคนช่วยปรึกษา แต่จะปรึกษาภัทรศักดิ์กับกรวิกก็ดูกระไรอยู่ สองคนนั่นส่งหลานมาให้จิรดาดูตัวก็คงวาดหวังจะได้สาวน้อยของเขาไปเป็นหลานสะใภ้ คนที่เขานึกถึงคือเพลิงตะวัน เพราะเพลิงตะวันไม่มีส่วนรู้เห็นใดๆ แถมยังเก็บความลับเก่งสุดๆ แถมยังไม่ค่อยปริปากพูดอะไรกับใครง่ายๆ ไม่เช่นนั้นความลับเรื่องพิมพ์ดาวคงปกปิดพวกเขาไม่ได้หลายปีแบบนี้วิชญ์โทร. หาเพลิงตะวันในทันทีที่คิดได้ แล้วเขาก็ไม่กล้า ได้แต่เอ่ยถามสารทุกข์สุกดิบเพื่อนตามประสา เพราะระหว่างคุยกับเพลิงตะวัน เขาได้คิดแผนการขึ้นมาเสียเอง เขาไม่มีวันปล่อยจิรดาไปแน่นอน ในเมื่อคู่แข่งหนุ่มกว่า โพรไฟล์ดีกว่า เขาไม่ควรชะล่าใจอยากได้ต้องแย่งชิง!!!ในเมื่อเอ่ยปากอนุญาตไปแล้ว วิชญ์ก็ต้องมานั่งกุมขมับอยู่คนเดียวด้วยความเครียด เขาสั่งให้ลูกน้องคนสนิทไปตามติดดูจิรดา ปรากฏว่าลูกน้องรายงานมาอย

“ถ้ารักจริงหวังแต่งก็ปล่อยจิ๊ก่อนนะคะ”“ไม่ปล่อย เดี๋ยวจิ๊ไม่รักอา จิ๊มีหนุ่มๆ ชอบเยอะแยะ เดี๋ยวจิ๊ชอบคนอื่น” เขาเหมือนเด็กเอาแต่ใจ หลังจากเขากักเธอไว้ใต้ร่างไม่ให้เธอหนีไปไหนได้ วิชญ์ก็จัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว แผ่นอกเปลือยเปล่ารวมถึงเรือนร่างที่แนบลงมา ทำให้จิรดาหัวหมุน“อาวิชญ์ อื้อ...” เธอจะร้องประท้วง เขาก็บดขยี้ริมฝีปากลงมา คลุกเคล้าลิ้นร้อนกับโพรงปากอุ่นๆ ของเธอด้วยชั้นเชิงที่เหนือกว่า“หวานเหลือเกินสาวน้อย” เขาถอนปากออกในขณะที่คนใต้ร่างหัวหมุนพร่ำบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“อาวิชญ์ ปล่อยจิ๊ก่อน อ๊า...” จิรดาสะดุ้งผวาอีกครั้งเมื่อเขาก้มลงงับเม็ดทับทิมสีจัด ดูดเข้าปากร้อนเร่าด้วยความกระหาย ลิ้นของเขาโบกสะบัดพลิ้วอยู่กับยอดอกจนเธอต้องแอ่นหยัดขึ้นไปอย่างเผลอไผล“อาวิชญ์ อย่าทำแบบนี้ อื้อ...” แม้ปากจะคัดค้านแต่มือบางสอดเข้ากดศีรษะของเขาแนบลงมา รวมถึงแอ่นอกให้เขาอย่างชวนเชิญ เพราะชั้นเชิงชายที่มากล้น เขาจึงทำให้เธอเพริดตามอารมณ์ที่เขาจุดได้โดยง่าย“หวานที่สุด หวานไปทั้งตัว” วิชญ์พร่ำเพ้อ เขาลากริมฝีปากย้ายข้างกวาดต้อนกลืนกินตั้งแต่ฐานบัวไปจนถึงยอดบัว ก่อนจะกอบกุมเอาไว้อย

“ต่อไปก็ต้องหลงรักหมาป่า”“หลงตัวเอง”“ต่อไปจิ๊ก็ต้องหลง”“มั่นใจจังเลยนะคะ” เธอย่นจมูกใส่เขา รู้สึกคุ้นเคยกับเขามากยิ่งขึ้นเมื่อได้แนบชิดและพูดคุยกันแบบนี้ เมื่อก่อนเธอเคารพเขาในฐานะเพื่อนบิดามารดา แต่ตอนนี้สถานะได้เปลี่ยนไปแล้ว“อาว่าเรามาทำภารกิจสำคัญให้เสร็จกันก่อนดีกว่า” เขาก้มลงกระซิบที่ริมหู แนบใบหน้าลงมาหาแก้มนุ่มบดจุมพิตแนบชิดร้อนรุ่ม “เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน”นั่นปะไร จิรดาก็เริ่มคล้อยตาม“อาวิชญ์ขา... จิ๊เหนื่อยแล้ว” เธอประท้วงเพราะลมหายใจเริ่มหอบสะท้านจนแทบจะขาดใจ“อีกนิดสิ เด็กอะไรยังไม่แก่เหนื่อยซะแล้ว”“ก็อาวิชญ์โลภมาก นี่ครั้งแรกของจิ๊นะคะ” เธอประท้วงอีก ร่างสั่นคลอนไปตามแรงโยกไหวของร่างหนา“อีกนิดครับจิ๊...” วิชญ์กระซิบบอกเสียงหอบไม่ต่างจากเธอ ก่อนที่เขาจะฝังกายร้อนเร่าเข้ามาในโพรงอุ่นฉ่ำในจังหวะถี่ยิบจิรดาครางกระเส่าอยู่ใต้ร่างหนา ก่อนจะได้ยินเสียงคำรามลั่น พร้อมๆ กับเสียงหวีดร้องที่ดังประสานกันบนที่นอนกว้าง คราวนี้คนเอาแต่ใจยอมปล่อยโดยดี ถอดถอนร่างแกร่งออกจากโพรงนุ่มฉ่ำร้อน“อื้อ...” จิรดาร้องครางสะอื้นเมื่อชิ้นเนื้อแกร่งเสียดสีกับผนังอ่อนนุ่มด้านใน เธอทิ้งร่างที่เกร็

“ขอบคุณนะคะ ความจริงจิ๊กินข้าวสวยก็ได้ค่ะ”“ข้าวต้มจะได้กลืนง่าย อาไม่รู้จิ๊อยากกินอะไร เลยทำหลายอย่าง”“จิ๊กินได้ค่ะ จริงๆ ไม่ต้องลำบากก็ได้” เธอบอกอย่างเกรงใจ ความดูแลเอาใจใส่ของเขาทำให้เธอสุขใจอย่างประหลาด“ไม่เห็นจะลำบากเลยนี่ครับ ภรรยาป่วยทั้งที ต้องทำอาหารบำรุงกันหน่อย เพราะอา จิ๊เลยป่วย” ประโยคนิ่มๆ ของเขาทำให้จิรดาหน้าแดง“คุณพ่อทำให้คุณแม่ป่วยเหรอคะ” เด็กน้อยไร้เดียงสาเอ่ยถามอย่างสงสัย “คุณแม่ขา... คุณพ่อรังแกคุณแม่ใช่ไหมคะ” เมื่อยังไม่ได้คำตอบจากบิดา วิชุตาก็หันไปถามจิรดาแทน “หรือว่าคุณพ่อดุคุณแม่ ทำโทษคุณแม่คะ” ยิ่งถามน้ำเสียงยิ่งงอนบิดา เข้าข้างจิรดาอย่างออกนอกหน้า“คืนก่อนที่หนูวิหลับไปแล้ว คุณพ่อกลับดึก ทำท่าจะไม่สบาย คุณแม่มาดูแล เลยติดไข้คุณพ่อน่ะครับ กินข้าวกันได้แล้วคนเก่ง” วิชญ์เปลี่ยนเรื่องเสียทำให้จิรดาเองที่หาคำแก้ตัวไม่ได้ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก“กินปลาหมึกสิจิ๊” เขาตักอาหารให้เธอและบุตรสาวอยู่ตลอดเวลา คอยกำกับดูแลให้บุตรสาวกินอาหารครบถ้วนและเช็ดปากให้อย่างอ่อนโยนจิรดามองการกระทำของเขาเพลิน หลายครั้งก็เผลอสบตาแล้วต้องหลบวูบเมื่อรู้ตัวว่าแอบชื่นชมเขาจนออกนอ