Semua Bab เล่ห์รักเพลิงรัญจวน: Bab 11 - Bab 20

“ยัยจิ๊เป็นลูกสาวคนโตของตระกูล ตอนนี้ยังเรียนรู้โลกไม่พอ ไม่มีภูมิต้านทาน ต้องให้รู้จักชีวิตมากกว่านี้ รู้จักความรัก ความผิดหวัง พ่ายแพ้ รู้จักคนหลายประเภท คนขี้โกง คนดี คนไม่ดี คนจริงใจ ไม่จริงใจ ยัยจิ๊ถึงจะประสบความสำเร็จ รักษาทรัพย์สมบัติที่ฉันกับนิจะให้เอาไว้ได้” กีรติพูดบ้าง“ถ้าให้ทรัพย์สมบัติยัยจิ๊ ให้ความสำเร็จที่เราเป็นคนสร้าง ไม่ใช่ยัยจิ๊สร้าง ต่อไปยัยจิ๊ก็ต้องเจ๊งอยู่ดี ไม่ประสบความสำเร็จอยู่ดี คนที่ประสบความสำเร็จ เขาต้องเรียนรู้ชีวิต มีผิดหวังล้มเหลว ไม่มีใครประสบความสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรกหรอก มันต้องลองผิดลองถูก ถ้าเราหาคู่ให้ยัยจิ๊แต่งงาน เลือกคนดี แล้วถ้าเข้ากับยัยจิ๊ไม่ได้ล่ะ คนเราจะอยู่ด้วยกันได้ต้องมีบุญเสมอกัน ให้เค้าเรียนรู้ชีวิตเอง ดีที่สุด” นิดาเสริมความคิดของสามีความคิดของสองสามีภรรยาทำให้ทุกคนตรงนั้นนิ่งอึ้ง เพราะเห็นด้วย มีแค่วิชญ์ที่ยังเถียงข้างๆ คูๆ อยู่ในใจลูกๆ ของทุกคน มีพี่เลี้ยงคอยดูแลอยู่อีกด้าน โดยมีภรรยาสาวน้อยทั้งสามคอยดูอยู่ไม่ห่าง ส่วนวิชุตาเป็นพี่เลี้ยงคอยเลี้ยงน้องอย่างสนุกสนานเพราะใฝ่ฝันว่าอยากมีน้องๆ มานานแล้วพอเจอน้องๆ ลูกๆ ของเพื่อนบิดาจึงล

จิรดาถอนใจพรืด ทำไมเขาช่างเผด็จการนักนะ เธอบอกว่าไม่อยากรบกวนเพราะเกรงใจไม่ใช่รังเกียจ กลับสรุปเออออเสร็จสรรพ อีกทั้งเรื่องฝึกงาน เขาไม่มาเป็นเธอไม่รู้หรอก ขนาดยังไม่ฝึกงานเธอก็โดนเพื่อนๆ ซักไซ้จนตอบไม่ทันเรื่องที่เธอได้อภิสิทธิ์พิเศษกว่าคนอื่น แม้วิชญ์จะเป็นเพื่อนบิดามารดา แต่เธอก็ถูกหาว่าเส้นใหญ่ไปเสียแล้ว“ถอนใจเสียงหนักเชียว ยังไงอาคงไม่ยอมให้จิ๊ไปนอนที่อื่นนอกจากบ้านอาหรอก เพราะกีกับนิฝากให้อาดูแลจิ๊ ถ้าเกิดอะไรขึ้น อาจะมีหน้าไปเจอพ่อแม่เราได้ยังไงกัน” เขาตัดบทและยืนยันคำเดิม“จิ๊โตแล้วนะคะ ดูแลตัวเองได้ ไม่ใช่เด็กเสียหน่อย” จิรดาหน้างอ กอดอกแน่นเหมือนเป็นการประท้วง แต่รู้ว่าทำอะไรไม่ได้“ยิ่งโตเป็นสาวยิ่งน่าเป็นห่วง สังคมเดี๋ยวนี้น่ากลัว”“เอาเถอะค่ะ จิ๊คงขัดอาวิชญ์กับพ่อแม่ไม่ได้ นอนที่ไหนก็ได้ค่ะ” จิรดาตัดบทไม่อยากถกเถียงกับเขาเรื่องนี้ และเธอหมดคำพูดที่จะสนทนากับเขาอีก นั่งหันหน้ามองวิวทิวทัศน์นอกรถอยู่ได้ไม่นาน คิดว่าจะไม่หลับเพราะไม่อยากให้เขาต่อว่าได้ แต่ก็เผลอหลับไปจนได้วิชญ์เหลือบสายตามองสาวน้อยที่นอนหลับคอพับคออ่อนอยู่เบาะข้างๆ เขาใช้มือปัดปอยผมสลวยออกไป ไล้แก้มสาว

“พี่จิ๊ซื้อของมาฝากหนูวิด้วยนะคะ” จิรดาหันมาสนใจเด็กน้อยขี้อ้อนที่ปีนขึ้นมานั่งบนตักแทน เมื่อเจ้าของบ้านปลีกตัวไปแล้ว“ขอบคุณค่ะ ขนมอร่อยๆ ที่หนูวิชอบทั้งนั้นเลย” เด็กหญิงยกมือไหว้จิรดาอย่างอ่อนช้อย นั่นยิ่งทำให้น่ารักน่าเอ็นดูเข้าไปอีกหลังจากนั้นจิรดาก็จัดเก็บข้าวของเข้าตู้ เธอปฏิเสธที่จะให้เด็กรับใช้ช่วยเพราะอยากจัดการด้วยตัวเอง โดยมีเด็กหญิงตัวน้อยคอยช่วยอยู่ใกล้ๆ พูดเสียงเจื้อยแจ้วตามประสาคนชอบพูด“คืนนี้พี่จิ๊นอนกับหนูวินะคะ อยากนอนคุยกับพี่จิ๊ อยากฟังนิทานด้วย” เด็กน้อยออดอ้อนปีนขึ้นมานั่งบนตักอีกครั้งเมื่อเห็นว่าที่คุณแม่ในอนาคตจัดข้าวของเสร็จเรียบร้อยแล้ว“ได้สิคะ เดี๋ยวจะเล่านิทานสนุกๆ ให้ฟังดีไหมเอ่ย”“ดีค่ะ คุณพ่อไม่ค่อยมีเวลาให้หนูวิเลย บอกว่างานยุ่งตลอด” เด็กหญิงหน้าหมองจนจิรดานึกสงสาร“ต่อไปไม่ต้องเหงาอีกแล้วนะ พี่จิ๊จะเล่านิทานให้ฟังทุกคืนเลยดีไหมจ๊ะ”“เย้ๆ ดีค่ะ รักพี่จิ๊ที่สุดเลย” วิชุตากอดคอหอมแก้มฟอดๆ อย่างชอบใจ จิรดาหอมตอบกลิ้งเล่นกันไปมา จี้เอวหัวเราะคิกคักตามประสา เธอเอ็นดูวิชุตามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว และสงสารที่อีกฝ่ายขาดแม่ เมื่อโดนอ้อนอะไรจึงยอมทำให้แทบทุกอย่าง เพ

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” เพราะเผลอจับจานใบเดียวกับเขา จิรดาจึงรีบดึงมือหนี รู้สึกว่าพวงแก้มร้อนแดงอย่างปัจจุบันทันด่วน อาจเพราะนึกไปถึงเรื่องในห้องน้ำเมื่อชั่วโมงก่อนด้วยจึงทำให้เธอขัดเขินเพียงนี้“แบบนี้เค้าเรียกใจตรงกัน” วิชญ์ก้มลงมากระซิบพูด ทิ้งท้ายเอาไว้แบบนั้น ก่อนจะยกจานอาหารเดินไปหาบุตรสาวจิรดาเม้มปากเข้าหากัน เธอยกมือขึ้นลูบแก้มไปมา เหลือบสายตามองร่างสูงสมาร์ตที่เดินจากไปด้วยหัวใจเต้นแรง“บ้าๆๆ ยัยจิ๊บ้าแล้ว คิดอะไรทะลึ่งกับอาวิชญ์อีกแล้ว” เธอสะบัดศีรษะไปมา สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปพร้อมกับนำจานอาหารเดินไปสมทบกับคนทั้งสองเมื่อวิชุตาเรียกเสียงใสอยู่ที่โต๊ะอาหาร“อุ๊ย!” จิรดาอุทานแล้วเงยหน้าขึ้นมองเมื่อมือหนาของวิชญ์ยื่นมาหยิบกุ้งตัวเดียวกับเธอ แถมเขายังวางมือบนหลังมือของเธอไม่ยอมปล่อย ทั้งสองมองสบตากันอย่างเผลอไผล ก่อนที่จิรดาจะรีบดึงมือออกห่างเสไปหยิบปลาหมึกย่างแทน“กุ้งครับ อาปอกเปลือกให้แล้ว ชิมน้ำจิ้มซีฟู๊ดสิจิ๊ อร่อยนะ” วิชญ์วางกุ้งตัวใหญ่ที่แกะเปลือกออกให้เรียบร้อยแล้วก่อนจะตักน้ำจิ้มรสเด็ดให้เธอในจาน“ขอบคุณค่ะ” จิรดากล่าวขอบคุณก่อนจะก้มหน้าก้มตากินด้วยความอาย ในสมองกลับคิดแต่เ

จิรดาลืมตาขึ้นอย่างอับอาย เธอฟุ้งซ่านอีกแล้วที่คิดว่าเขาอยากจะจูบเธอ“ทำไมหน้างอล่ะจิ๊ คิดอะไรอยู่หรือเปล่า”“ปะ... เปล่าค่ะ เปล่า” จิรดาแก้ตัวเป็นพัลวัน..ใครจะกล้าบอกว่าคิดอะไรอยู่กันเล่า อายตายเลย“ทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะ หรืออายที่อาเห็นเรานอนน้ำลายยืดเต็มข้างแก้ม”“อาวิชญ์บ้า จิ๊ไม่ได้นอนน้ำลายยืดซะหน่อย” เธอหน้างอเมื่อโดนล้อ“แล้วทำไมหน้าแดงล่ะ หือ... หรือว่าคิดว่าอาจจะจูบเรา”“ไม่ใช่นะคะ” จิรดาตาโตรีบส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะหลบสายตาวูบเมื่อเขาพูดตรงใจเธอเช่นนี้“ไม่ใช่อะไร ไม่คิดหรือไม่แน่ใจ ใครจะจูบลง ฟันยังไม่แปรง หน้ายังไม่ล้าง”“อาวิชญ์” ถ้าลงไปชักดิ้นชักงอข้างเตียงได้เธอคงทำไปแล้ว คนอะไรชอบแกล้ง เมื่อก่อนเธอไม่เห็นเขาเป็นแบบนี้เลยนี่นา“เห็นหลับตาปี๋เลย ทำเหมือนผู้หญิงรอให้ผู้ชายจูบ”“ไม่ใช่สักหน่อย จิ๊ไม่ได้คิด ไม่อยากให้อาวิชญ์มาจูบด้วย” จิรดาเอาอารมณ์โมโหเข้ามาแทนที่ ทั้งโกรธทั้งอายจริงๆ ที่โดนรู้ทันว่าเธอคิดไม่ซื่อ“คุณพ่อขา... พี่จิ๊ขา... ตื่นแล้วเหรอคะ คุยอะไรกันน่าสนุกจัง เสียงดังเชียว” เสียงเด็กน้อยทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองหยุดการสนทนาไปชั่วคราว“ตื่นแล้วเหรอครับเจ้าหญิงตัวน