All Chapters of เล่ห์รักเพลิงรัญจวน: Chapter 51 - Chapter 60

“หนูวิรู้ดีครับว่าต้องทำยังไง หนูวิโตแล้วนะครับ” วิชญ์งึมงำที่ซอกคอหอม มือหนาฟอนเฟ้นหนักเบาอย่างเร้าใจ“อาวิชญ์ อ๊า...” จิรดาร้องครางเสียงสะท้าน เธออ่อนอกอ่อนใจให้เขาอีกครั้งเมื่อถูกเล้าโลมแนบเนื้อเช่นนี้วิชญ์ล้วงมือลงไปในกระโปรงลายลูกไม้สั้นแค่เข่าของสาวน้อย สอดมือเข้าในแพนตี้สีหวานลูบไล้พูเนื้ออวบอูมที่เขาหวงแหน“ต้องการอาหรือเปล่า” เมื่อมือทั้งสองสัมผัสกับทั้งอกอิ่มและเนินบุปผาชาติรุกเร้าอารมณ์ให้สาวน้อย“อาวิชญ์อย่าแกล้งสิคะ” เธอประท้วงเมื่อเขาหยุดมือ หันมาซุกไซ้ดูดดึงใบหูเล็กของเธอเล่นบ้าง“ทรมานหรือเปล่าคนดี” เขาสอดนิ้วแกร่งเข้าในโพรงฉ่ำขยับไปมาซ้ายขวาสัมผัสกับผนังกลีบสาวทั้งสองข้างจิรดาเสียวซ่านจนร้องครางไม่ขาดปาก ยิ่งเขาขยับเชื่องช้าแบบนี้ เธอยิ่งทรมานจนจะร้องไห้ ความรู้สึกบรรยายเป็นคำพูดไม่ถูก ทั้งอยากให้เขาทำเร็วๆ ทั้งอยากให้เขาสอดแทรกเข้าไปเสียที“ทะ... ทรมานสิคะ อะ... อาวิชญ์แกล้งจิ๊ อีกแล้ว” เธอพิงศีรษะไปกับอกแกร่งของเขา เผยอริมฝีปากร้องครางอย่างต่อเนื่อง“คราวนี้รู้หรือยังว่าเมื่อเช้าทำให้อาทรมานยังไง”“อาวิชญ์จะเอาคืนจิ๊เหรอคะ อื้อ...” พูดแล้วต้องร้องครางเมื่อเขาสอดนิ

“ดีมากครับ หิวกันหรือยังครับสาวๆ ไปอาบน้ำหาอะไรกินกันดีกว่า ว่ายน้ำเสียเหนื่อยเลย” วิชญ์ฉุดสองสาวต่างวัยให้ลุกขึ้น“หิวแล้วค่ะ” สองสาวพูดพร้อมกัน วิชญ์อุ้มบุตรสาวขึ้นขี่คอ ก่อนจะจูงมือนิ่มของสาวน้อยจิรดาตามไปด้วย ทั้งสองสบตากันอย่างลึกซึ้ง โดยมีกามเทพตัวน้อยหัวเราะคิกคักชอบใจที่เห็นอาการของผู้ใหญ่ทั้งสอง“คุณพ่ออย่าจี้เอวหนู คิกๆ” วิชุตาหัวเราะคิกคักเมื่อโดนจี้เอว วิชญ์อุ้มลูกสาวตัวน้อยโยกตัวไปมา เขาทำแบบนี้กับลูกตั้งแต่เด็ก ก่อนจะหอมแก้มยุ้ยๆ หอมๆ นั้นอย่างแสนรักจิรดาช่วยชายหนุ่มอาบน้ำให้บุตรสาว เขาเองก็ไม่พลาดโอกาสที่จะอาบน้ำให้สาวน้อยของเขาด้วยเช่นกัน มือหนาเลื่อนไปลูบไล้อย่างแนบเนียน มองสัดส่วนยวนตาด้วยความหวงแหนและเสน่หา“อาวิชญ์พอแล้ว” จิรดาปรามชายหนุ่มเมื่อเขาเลื่อนมือมาสัมผัสเรือนร่างของเธอ ในขณะที่บุตรสาวกำลังเล่นซนอยู่กับลูกเป็ดน้อยในอ่างอาบน้ำ“ฝากไว้ก่อนนะครับจิ๊ หลังจากนี้ไม่รอดแน่” เขากัดปาก ทำท่าจะกลืนกิน จิรดาใจสั่น อายหน้าแดง หันไปสนใจวิชุตาแทน ทั้งสามอาบน้ำกันเสร็จเรียบร้อย แต่งตัวก็มานั่งรับประทานอาหารกันที่ริมหาด บรรยากาศในยามนี้ดูอบอุ่นอ่อนหวาน ลมเย็นจากทะเลพัดมา

“เข้าไปในบ้านกันไหม” วิชญ์กระซิบที่ริมหูสาวน้อยเมื่อเห็นเธอไหวไหล่สะท้าน“ไม่เป็นไรหรอกค่ะอาวิชญ์” จิรดายกใบหน้าขึ้นกระซิบริมหูของเขา “ก็อาวิชญ์บอกเองว่าจะทำให้จิ๊หายหนาว” นั่นเป็นประโยคยั่วเย้าที่ทำให้กายหนุ่มสั่นกระสันต้องการเธออย่างที่สุด“เดี๋ยวนี้หัดยั่วอานะจิ๊ ใครสั่งใครสอน”“อาวิชญ์ไง” เธอหัวเราะคิกเมื่อเขาซุกไซ้ใบหน้าที่ซอกคอหอม มือบางเริ่มต้นสำรวจเขาบ้างด้วยความเคยชินวิชญ์เองที่เป็นคนจับมือนิ่มๆ ของเธอไปสัมผัสลูบไล้แก่นกายของเขาที่อยู่ในกางเกงนอนเนื้อดี“อ๊า... ซนจริงเชียว” เพราะเขาจับมือเธอไปสัมผัสลูบคลึงไปมา แต่จิรดากลับกำส่วนนั้นแล้วมองเขาอย่างท้าทาย“อาวิชญ์จับมือจิ๊ไปเองนะคะ” เธอย่นจมูกใส่ กายร้อนของเขาทำให้เธออุ่นขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ แค่เพียงคิดว่า หากสลัดเสื้อผ้าอาภรณ์พวกนี้ออกจากกายแล้วแนบชิดกันอย่างลึกซึ้งจะให้ความรู้สึกแบบไหนนะเธอยิ่งตื่นเต้นเพราะที่นี่เป็นที่โล่งแจ้ง แม้เขาจะบอกว่าไม่มีใครมายุ่ง แต่ความรู้สึกว่าอาจจะมีใครโผล่มาก็ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นระคนต้องการเขามากขึ้นจิรดาร้องครางเมื่อเขาก้มลงมากอดจูบลูบไล้ สูดดมความหอมหวานจากเรือนร่างสาว มือทั้งสองแยกเสื้อค

จิรดาหายใจหอบเหนื่อยด้วยความเสียวกระสันสุดจิตสุดใจ ร่องรักยังตอดรัดเขาไว้ทุกทิศทาง สัมผัสได้ถึงความร้อนที่เสียบคาอยู่กับกายสาววิชญ์อุ้มร่างน้อยที่สะท้านขึ้นสู่อ้อมแขนก่อนจะนำไปวางบนเตียงในห้องนอนกว้าง เขาเพ่งมองสัดส่วนยวนใจของเธออย่างเสน่หา มือหนาเลื่อนไปปลุกเร้าอารมณ์สาวให้ตื่นเพริดสาวน้อยนอนหายใจหอบระรวย มองชายหนุ่มที่กำลังสอดส่ายสายตาสำรวจเธอไปทั้งเรือนร่างเปลือยเปล่าด้วยความกระสัน“อาวิชญ์...” เธอเรียกเขาเสียงแผ่ว แต่เหมือนเป็นการเชื้อเชิญโดยไม่ได้ตั้งใจวิชญ์คลานเข่าเข้าหา เขาแยกขาสาวน้อยออกจากกันจนสุดเหยียด เธอร้องครางหน้าแดงก่ำด้วยความอาย แต่ยอมปล่อยให้เขาเข้ามาตักตวงความสุขอย่างไม่คิดต้านทาน ความแข็งแกร่งของเขายังโลดร้อนไม่ได้ลดความร้อนแรงลงไปแม้แต่น้อยร่างสูงนั่งชันเข่าลงบนเตียงกว้าง มองกลีบผกาสวยที่เขาเพิ่งฝากฝังแก่นกายร้อนเข้าไปหาอย่างหลงใหล แล้วสาวน้อยก็ต้องร้องครวญครางไม่เป็นภาษาอีกครั้งเมื่อความเป็นชายสอดแทรกเข้ามาอีกครั้งในซอกรักของเธอ“อื้อ... อาวิชญ์” จิรดาร้องครางด้วยความเสียวซ่านความฟิตแน่นที่ยังเหมือนเดิมจากร่องหลืบผกากรองหอมกรุ่นตอดรัดเขาอย่างรุนแรงไปจนถึงแก่น

จิรดาตะครุบมือเอาไว้ หัวเราะคิกๆ ด้วยความจั๊กจี้ แต่ยังแข็งใจปรามเขาเอาไว้เพราะสายมากแล้ว“พอแล้วค่ะอาวิชญ์ สายแล้วนะคะ”“สายก็ไม่เห็นแปลกนี่ครับ วันนี้วันหยุด”“แต่หนูวิ”“หนูวิเหรอครับ มีคนดูแลแล้ว” เขาไม่ได้บอกว่าอดีตพ่อตามารับไปเล่นที่บ้านเพราะตายายคิดถึงหลานสาว“หือ... เจ้าเล่ห์” เธอเบี่ยงหลบแต่ไม่พ้น เนื่องจากโดนกักเอาไว้ใต้ร่าง“อาหิว” เขากระซิบอ้อนที่ริมหู“จิ๊ก็หิวเหมือนกันค่ะอาวิชญ์ งั้นต้องลุกได้แล้วค่ะ จะได้ไปทำอาหารกินกัน” เธอรีบหาทางเอาตัวรอด แต่สายตาวิบวับนั้นทำให้จิรดาเข่าอ่อน แทบหนีลงจากเตียงไม่ไหว“อากินจิ๊ จิ๊กินอา เราจะได้อิ่มเสมอกัน”“หือ... ไม่เอาแล้วค่ะ เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว” เธอส่ายหน้าไปมาจนผมยุ่ง แต่ในสายตาของเขาช่างแสนเซ็กซี่นัก“งั้นไปอาบน้ำกันครับที่รัก จะได้หายเหนื่อย กลับมากระปรี้กระเปร่าอีกรอบ”“ก็ดีค่ะ งั้นจิ๊ขออาบก่อนนะคะ”“อาบพร้อมกันดีกว่าครับจิ๊ จะได้ประหยัดเวลา”“อือ... อาวิชญ์เจ้าเล่ห์อีกแล้ว ถ้าอาบน้ำพร้อมกันไม่ใช่จะประหยัดเวลาน่ะสิคะ จะยิ่งเสียเวลา”“คิดอะไรอยู่นี่เด็กหื่น อายังไม่ทันได้ทำอะไร ก็คิดไปไกลซะแล้ว เอ... เราจะทำอะไรกันดี”“หือ... ไม่