All Chapters of เล่ห์รักเพลิงรัญจวน: Chapter 1 - Chapter 10

“พี่จิ๊” เสียงเด็กน้อยนามว่าวิชุตา วัยหกขวบวิ่งเข้าหาจิรดาด้วยความคิดถึง สองสาวต่างวัยกอดหอมกันอย่างแนบแน่น รักใคร่ เด็กน้อยโอบกอดรอบคอของจิรดาเอาไว้ ยึดอย่างเหนียวแน่นไม่ยอมปล่อย เหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยไปคนที่กอดเอาไว้จะหายไป“หนูวิคนเก่งของพี่จิ๊ คิดถึงที่สุดในโลกเลยค่ะ”“หนูวิก็คิดถึงพี่จิ๊ที่สุดในโลกเหมือนกันค่า” เด็กน้อยรีบตอบรับอย่างกระตือรือร้น ซุกใบหน้าถูไถกับแขนกลมกลึงของจิรดาอย่างออดอ้อนซึ่งเป็นภาพที่น่ารักสำหรับผู้ใหญ่ทุกคนที่ได้พบเห็น“เด็กสองคนนี้น่ารักจริงเชียว” นิดายิ้มเอ็นดูก่อนจะเชื้อเชิญแขกเข้าบ้าน“หนูวิดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนนะคะ” จิรดาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน วิชุตาปีนขึ้นไปนั่งบนตักของจิรดาเพราะทั้งสองสนิทสนมกันดี ตั้งแต่ที่วิชญ์พาบุตรสาวมาฝากเพื่อนเอาไว้ชั่วคราว จิรดาก็รับหน้าที่เลี้ยงดูให้เป็นอย่างดี กินนอนด้วยกันเป็นเดือนๆ จนบุตรสาวแทบจะกลายเป็นคนบ้าน ‘ปรีชาเลิศวัฒนา’ ไปเสียแล้ว“ขอบคุณค่ะ” เด็กน้อยยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อมและน่ารัก เพราะถูกสอนมาอย่างดีจากพี่เลี้ยงสูงวัย หยาดทิพย์ที่เคยเลี้ยงดูวิชญ์มาตั้งแต่เด็กและเลี้ยงดูลูกของวิชญ์อีกทอดหนึ่ง แม้นางจะมีลูกเต้าแล้วก็ยัง

อาหารมื้อพิเศษจบลงด้วยความอิ่มเอมใจ จิรดารับหน้าที่ดูแลน้องน้อยด้วยความเอาใจใส่ เพราะเธอเกิดมาเป็นพี่คนโต ต้องดูแลน้องตั้งแต่เด็ก แม้ปู่ย่าและตายายจะช่วยเลี้ยงด้วย แต่ความสัมพันธ์ของเธอกับน้องๆ นั้นแน่นแฟ้นนัก เวลามีปัญหาอะไรเธอจะเป็นผู้รับฟังและช่วยคิดหาวิธีแก้ปัญหา หากหนักหนาสาหัสจึงค่อยปรึกษาบิดามารดา จิรดาจึงมีความคิดเป็นผู้ใหญ่ตั้งแต่เด็ก เธอมีเหตุมีผลและมีน้ำใจต่อคนอื่นเสมอจิรดาจึงเป็นที่รักของคนรอบข้าง ทั้งคนในครอบครัว เพื่อนฝูง ญาติผู้ใหญ่และครูบาอาจารย์...ร่างน้อยที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางดอกไม้ในสวนของบ้านหลังใหญ่ ทำให้วิชญ์ชะงักฝีเท้า เขาลอบมองสาวน้อยด้วยสายตาอ่อนโยนและวาวหวาน ทั้งหลงใหลและปรารถนาเร้นลึกใจพ่อหม้ายลูกหนึ่งอยากจะเข้าไปกักกอดร่างอรชรบอบบางนั้นแนบอกแล้วบดจูบกลีบปากอิ่มสีชมพูระเรื่ออย่างดูดดื่ม หอมแก้มนุ่มๆ ของเธอให้คลายจากความโหยหา รัดรึงเธอเอาไว้ใต้ร่างแล้วสอดประสานลีลารักเร้าใจ ปลุกกระแสสวาทให้เธอครวญครางตอบสนองเขาอย่างถึงใจเขามองอกอิ่มผลิพุ่งที่แอบมองบ่อยครั้งตาปรอย อยากจะขยำแล้วดูดขย้ำให้หนำใจ ไหนจะเอวคอดเล็กนั่นอีก หากเขาได้สัมผัสจะกระชับเอาไว้แล้วดึงเธอใ

“แต่ลูกเราก็เข้ากับลูกนายวิชญ์เป็นปี่เป็นขลุ่ยนะคะ นายวิชญ์ไม่แต่งงานแน่ถ้าผู้หญิงคนนั้นเข้ากับลูกตัวเองไม่ได้ เลยมาทำเนียน” นิดาย่นจมูกในแผนการของเพื่อน“จะให้ลูกเราไปเลี้ยงลูกให้มันน่ะสิ” กีรติทำเสียงขึงขังนิดาหัวเราะสามีเสียงดัง ไม่ค่อยเห็นอารมณ์นี้ของกีรติบ่อยนัก“นิว่านายวิชญ์อาจจะได้ลูกสาวเพิ่มไปอีกคน เอาน่ากี วิชญ์เป็นคนดีคงจะเลี้ยงทั้งลูกเราและลูกตัวเหมือนลูกอีกคน” นิดาพูดติดตลก“ฉวยโอกาสมาก หน็อย... ดันมาหอมแก้มยัยจิ๊ต่อหน้าเรา” กีรติทำเสียงฮึดฮัด“ที่ไหนกันคะ เราไปแอบดูต่างหาก ไม่ใช่ต่อหน้าเราซะหน่อย” นิดาแก้แล้วยิ้มขำสามี“แถมยังแอบย่องเข้าไปในห้องลูกเราอีก” กีรติทำเสียงขึงขัง“ก็หนูวินอนกับลูกเรา พ่อเขาก็เข้าไปดูลูก”“ดึกๆ ดื่นๆ มันไม่เหมาะ”“แล้วแต่ลูกเถอะค่ะกี เราคอยดูก็พอ”“คอยดูอย่างเดียวไม่ได้ นิคนดีของกี คิดแผนหน่อยสิ อยากแกล้งนายวิชญ์นัก ทำเป็นเก๊ก ถ้าบอกเราตรงๆ มันจะตายไหม”“บอกเราน่ะได้ แล้วถ้ายัยจิ๊ไม่เล่นด้วยล่ะ นายวิชญ์คงให้มั่นใจก่อนค่อยบอกเรา”“ตกลงนิเข้าข้างนายวิชญ์เหรอ”“แล้วกีล่ะ อยากได้นายวิชญ์เป็นเขยหรือเปล่า”“หึ! ถ้าหมอนั่นทำให้ยัยจิ๊เสียใจล่ะก็ กีไม่

“นิแบบนั้นละที่รัก”“ที่รักขา...” นิดาร้องครางระงมชอบอารมณ์ที่กำลังปีนป่ายไปถึงจุดหมายพร้อมๆ กับเขา สะโพกผายแอ่นรับ รอให้เขาสวนกลับลงมาอย่างมิดเม้น“โอ้... กี” เสียงครางไม่ได้ศัพท์ประสานกับเสียงคำรามเป็นระยะ สะโพกสอบควบขี่เข้าออกต่อเนื่อง เธอตอดรัด เขาขยับรุก ส่งกายเคลื่อนไหวจ้วงลึกลงในซอกรักที่ร่อนส่าย ก่อเกิดความเสียวซ่านทุกครั้งที่พานพบกัน ทำให้หยาดเหงื่อไหลโซมไปทั่วกายเมื่อใกล้จะถึงฝั่งฝัน จุดหมายปลายทางแห่งความสุขทำให้สองร่างดิ้นรนแนบกายเข้าหากันด้วยความหฤหรรษ์ ความกระสันสุขแตกซ่านไปทั่วร่าง นิดาแหงนหน้าเชิดขึ้น กระตุกเกร็ง ยอดอกแข็งเป็นไต เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า กลีบสวาทคาบคาบีบรัดแก่นกายชายตุบๆ ด้วยความสุขสมอย่างรุนแรงกีรติกดกายสุดลำนำรัก รับรู้ถึงความสุขสุดยอดที่ส่วนปลายของความแข็งแกร่ง การตอดรัดที่รุนแรงของเธอ ทำให้ธารร้อนในตัวเขาหลั่งล้นออกมาเต็มซอกทางสวาทจนหมดสิ้น เสียงหอบหายใจระงมดังประสานกันลั่นเหมือนออกกำลังกายมาอย่างหนัก ก่อนที่ร่างสูงของกีรติจะพลิกกายนอนคว่ำลงด้านล่าง นิดาขยับกายทาบทับแผ่นหลังเปลือยชื้นเหงื่อ เธอวางคางที่ไหล่ของเขาอย่างออดอ้อน ในขณะที่กีรติหลับตา

“อ้าวไอ้วิชญ์ มาถึงเร็วนะแก ไปๆ ไปนั่งคุยกันในบ้านก่อน เด็กๆ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนครับ” กีรติพูดกับลูกๆ รวมถึงวิชุตาด้วยจิรดาจึงขอตัวพาน้องๆ เดินเข้าบ้าน อาบน้ำแต่งตัวและลงมานั่งรับประทานอาหารกันในสนามหน้าบ้านเช่นเคย วันนี้ครอบครัวของกีรติและนิดาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาจึงเฮฮามากกว่าปกติ“ขอบใจมากนะเพื่อน ซื้ออะไรมาเยอะแยะก็ไม่รู้” กีรติตบบ่าเพื่อนทุกครั้งที่วิชญ์มาจากปักษ์ใต้ มักจะมีของติดไม้ติดมือมาด้วยมากมายเสมอ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นอาหารทะเล ทั้งปลา ปลาหมึก กุ้ง กะปิและอีกมากมายที่แปรรูปเรียบร้อยแล้ว หลายครั้งก็เป็นอาหารทะเลสดๆ ที่แช่น้ำแข็งมาอย่างดี“ขอบใจนายกับนิมาก ดูแลหนูวิอย่างดี ดูสิ อ้วนขึ้นเยอะเลย สงสัยคงกินจุน่าดู” วิชญ์มองบุตรสาวตัวน้อยที่ออดอ้อนพ่อปีนขึ้นมานั่งบนตัก ให้ป้อนอาหารให้อย่างเอร็ดอร่อยวิชุตาเป็นเด็กรับประทานง่ายและเข้ากับคนอื่นได้ดี ทำให้เป็นที่รักของคนรอบข้าง“หนูวิเปล่ากินจุนะคะ” เด็กน้อยตอบบิดา แต่ปากยังกินไม่หยุด ทำให้ทุกคนหัวเราะตาม“ลูกนายก็เหมือนลูกฉัน อีกอย่างเราสองคนไม่ได้ดูแลหนูวิเท่าไหร่หรอก ส่วนใหญ่จะเป็นยัยจิ๊น่ะ เอาน่า... ถือว่าช่วยๆ กัน ต่อไปยั