All Chapters of เล่ห์รักเพลิงรัญจวน: Chapter 41 - Chapter 50

“อื้อ... อาวิชญ์” จิรดาแยกขาชันเข่าขึ้นให้เขาแทรกศีรษะเข้ามากลางกาย ความรู้สึกกระสันแล่นพล่านไปทั่วเมื่อลิ้นร้อนสัมผัสกลีบกายสาวของเธอแนบชิด ตวัดโลมไล้เลียระรัว ลิ้นสากแตะปุ่มสวาทที่ไวต่อความรู้สึก สาวน้อยบิดกายเร่าๆ จิกมือกับผมของเขาอย่างสุดจะหักห้ามใจ“หวานที่สุด สาวน้อยของอา” เสียงแหบพร่าของเขากระทบหู สมองของเธอพร่าเบลอ รับรู้เพียงความซ่านเสียวที่ได้รับอย่างต่อเนื่อง แล้วปากร้อนก็ลากสัมผัสไปตามขาขาวผ่องด้านใน เขากดย้ำริมฝีปากกับเข่าเล็กๆ ลูบปลีน่องสวยจนเธอสยิวขนลุกชัน ร้องครางผสมกับเสียงหอบจิรดาแตะปลายลิ้นกับริมฝีปากแห้งผากลามเลียแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดซ้ำๆ เธอผวากายเมื่อแก่นร้อนสัมผัสกับความฉ่ำเยิ้มของซอกกายสาว“จิ๊ โอ้...” วิชญ์ครางเมื่อเธอหยัดสะโพกขึ้นมารับการสอดประสานของเขา สะโพกสอบจึงกดแทรกลึกล้ำ มือหนากระชับขาแยกออกกว้างให้เขารองรับเธอได้เต็มเหนี่ยว“อื้อ...” จิรดาหยัดกายร้องครางทันทีที่เขาเข้ามาจนสุดเส้นทางสายปรารถนา ใบหน้าของเธอกระตุกด้วยความเสียวซ่าน คิ้วขมวดเข้าหากัน เผลอกัดริมฝีปากย้ำด้วยความกระสันวิชญ์เคลื่อนกายขยับเข้าออกในซอกกายสาว เขามองสาวน้อยใต้ร่างอย่างเสน่หา กระแ

“อื้อ...” เขาเอามือปิดปากเธอเอาไว้ เธอทำท่าจะร้องเพราะคงตกใจที่โดนปลุกกลางดึกด้วยวิธีแสนวาบหวามเพียงนี้“จุ๊ๆ อย่าเสียงดังสิจิ๊ เดี๋ยวลูกตื่น” เขาทำตัวเป็นสามีที่แอบสะกิดภรรยาตอนกลางดึกเพื่อชวนไปทำกิจกรรมรักโดยไม่ให้ลูกรู้ เธอหน้าแดงเมื่อคิดมาถึงตรงนี้“อาวิชญ์มีอะไรคะ” เธอถามเขาเสียงเบาๆ แทบเป็นเสียงกระซิบ แกล้งไขสือไม่รู้ไม่ชี้เสียบ้าง อยากทำหื่นกับเธอดีนัก“อาอยากจะกอดจิ๊แล้วก็... รักจิ๊” เขากระซิบข้างหู จิรดาหน้าแดง คนอะไรหน้ามึนจริงๆ ตอบมาได้โต้งๆ เธอก็อายนะ“เดี๋ยวลูกตื่นค่ะ” เล่นตัวเสียบ้าง เดี๋ยวจะได้ใจ“ไม่หรอก หนูวิหลับปุ๋ยไปแล้ว”“ถ้าตื่นมาไม่เห็นเรา หนูวิอาจจะงอแงนะคะ”“ไม่หรอกครับ อาสั่งเอาไว้แล้วว่าห้ามงอแง ดูสิกอดหมอนข้างหลับสบายเชียว” เขาชี้ชวน เธอมองตามแล้วเห็นวิชญ์นำหมอนข้างมาวางที่ที่เขานอนอยู่คราแรก ก่อนจะลุกข้ามเตียงมาหาเธออีกด้าน“อาวิชญ์ไม่เอาค่ะ จะรังแกจิ๊อีกแล้ว ตลอดเลย”“อาป้องกันตามที่จิ๊ว่าแล้วนี่ครับ อีกอย่างเราก็เป็นสามีภรรยากันนะ” เขาออดอ้อนซุกใบหน้าอยู่กับแขนของเธอ จิรดาร้อนผ่าว รู้สึกถึงความต้องการของตัวเองเช่นกัน“นะครับคนดี ไม่งั้นอานอนไม่หลับ” เขาออ

“คุณพ่อเป็นอะไรคะ หน้าเครียดจัง” เด็กน้อยเอ่ยถามก่อนจะปีนขึ้นมานั่งบนตักของบิดาด้วยความเคยชิน“เย็นนี้คุณแม่ออกเที่ยวกับเพื่อนๆ ครับ” เขาก้มหน้าลงหอมแก้มยุ้ยๆ ของบุตรสาว ก่อนจะบอกคนในอ้อมแขน“คุณแม่หนีเที่ยวเหรอคะ” เสียงเล็กถามอย่างสงสัย“ใช่ครับ ข้างนอกน่ะอันตรายรอบด้าน โดยเฉพาะกลางคืน”“หนูวิเป็นห่วงคุณแม่จังเลยค่ะ”“คุณพ่อก็เป็นห่วงคุณแม่เหมือนกันครับ” วิชญ์เริ่มคิดขึ้นมาได้ว่าเขาจะทำยังไง“เราจะทำยังไงกันดีคะ ไม่ให้คุณแม่หนีเที่ยวกลางคืน” เด็กน้อยถามอย่างไร้เดียงสา“หนูวิว่าทำยังไงดีครับ” วิชญ์อดจะขำคนหวงและห่วงแม่ไม่ได้ วิชุตาไม่เคยสัมผัสกับคนเป็นแม่จริงๆ และเมื่อทั้งรักทั้งอยากให้จิรดามาเป็นแม่ก็ย่อมหวงเป็นธรรมดา เมื่อบิดาเอ่ยปรึกษาเด็กน้อยจึงคิดตรึกตรอง ก่อนพูดเสียงเจื้อยแจ้วตามที่คิด“เราเรียกคุณแม่กลับดีไหมคะ”“ถ้าทำแบบนั้นคุณแม่อาจจะงอนได้นะครับ”“จริงด้วย แล้วถ้าเราเรียกคุณแม่มาตำหนิหรืออบรมสั่งสอน คุณแม่ก็จะงอนอีกใช่ไหมคะ”“ถูกต้องแล้วครับ” วิชญ์แทบหลุดขำคำว่า ‘เรา’ ของบุตรสาว พูดยังกะตัวเองเป็นผู้ใหญ่“แล้วทำยังไงดีคะ”“เราปล่อยคุณแม่ไปบ้างก็ดีนะครับ ให้คุณแม่ได้เที่ยวเปิ

“ถ้าอาวิชญ์หายแล้ว จิ๊จะลุกแล้วนะคะ อุ๊ย!” เธอไม่ตอบเพราะอยากแกล้งคนเพิ่งหายป่วยบ้าง“ไม่ให้ลุกครับ ต้องบอกมาก่อนว่าทำแบบนี้ทำไม ยอมลงทุนแก้ผ้ามานอนกอดให้อาอุ่นเพราะอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นห่วงอา”“ก็เป็นห่วงน่ะสิคะ รู้แล้วอาวิชญ์ก็ถอยไปหน่อยสิคะ จิ๊จะลุก” เธอผลักเขาออกเล็กน้อย แต่คนเคยป่วยกลับแรงเยอะแทบไม่ขยับเขยื้อน“ไม่ให้ลุกครับ ฟังเข้าใจไหมเด็กดื้อ” เขาบีบจมูกเล็กๆ อย่างเอ็นดู“เอ๊ะ! อาวิชญ์นี่ยังไงคะ พอหาป่วยแล้วก็งอแงเชียวนะคะ” เธอย่นจมูกใส่“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ไม่ต้องเสียเวลาถอดเสื้อผ้า อาว่าเราเมคเลิฟกันดีกว่า อานอนเต็มอิ่มแล้ว ไม่ง่วงเลยสักนิด พรุ่งนี้ก็วันหยุดจิ๊นี่ครับ เรานอนตื่นสายได้”“อาวิชญ์ อื้อ...” ริมฝีปากร้อนบดจูบลงมาอย่างดูดดื่มวิชญ์คลุกลิ้นร้อนกับลิ้นเล็กๆ ของสาวน้อย จิรดาอ่อนใจจนยอมจูบตอบเขาไป ยินยอมให้เขามาแนบชิด เปลี่ยนจากมือที่ผลักไส โอบกอดรอบคอหนาของเขาเอาไว้แทนที่“อยากรักจิ๊จัง” คำขอตรงๆ ของเขาทำให้จิรดาหน้าร้อน แต่รู้ตัวเองดีว่าไม่มีทางต่อต้านเขาได้ เพราะใจเธอเองก็โอนอ่อนไปกับเขาเสียทุกครั้ง“อื้อ... อาวิชญ์” จิรดาร้องครางไม่เป็นภาษาเมื่อปลายลิ้นของเขาตวัดย

“อ๊า... ซี้ด...” จิรดาร้องครางเสียงสั่น กระตุกร่างส่ายไปมาด้วยความเสียวซ่านเมื่อถึงจุดหมายปลายทางอย่างรุนแรง หน้าอกอวบอิ่มกระเด้งขึ้นลงตามแรงหอบหายใจที่รุนแรง เนินสาวตอดรัดนิ้วแกร่งตุ๊บๆ เป็นระยะ น้ำหวานไหลซึมเอ่อล้นออกมาจนฉ่ำชุ่ม เธอปีนป่ายขึ้นถึงจุดหมายปลายทางอย่างสุดเสียว หอบหายใจจนตัวโยนวิชญ์ก้มลงบดปากขยี้ริมฝีปากอิ่มดูดดื่ม เธอเกี่ยวรัดคอเขาเอาไว้แน่น แลกลิ้นสีชมพูนุ่มตวัดแลกลิ้นสากร้อนกับเขาอย่างถึงใจ ริมฝีปากของหนุ่มสาวเคลื่อนเข้าหากันบดคลึงเคล้าอยู่นานกว่าที่หญิงสาวจะหายจากความเกร็งเสียวซ่านที่ได้รับสายตาทรงเสน่ห์มองร่างงดงามในวงแขน ตอนนี้จิรดายังหอบหายใจระรวย ร่างกายเปลือยเปล่าโซมไปด้วยหยาดเหงื่อ ผมเผ้าของเธอดูยุ่งเล็กน้อย แต่แสนจะเซ็กซี่ในความรู้สึก ใบหน้าแดงก่ำโดยเฉพาะแก้มแดงเนียนระเรื่อจนวิชญ์อดใจไม่ไหวก้มลงหอมแก้มนวลฟอดๆชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกมาอีกครั้งก็มองเห็นปากแดงเจ่อเผยอยั่วยวน มือของวิชญ์ยังคงประคองร่างเธอเอาไว้บนตัก ลูบไล้เบาๆ ที่ต้นขาอันอ่อนนุ่ม“หายหนาวหรือยังครับจิ๊”“ยังจะมาถามอีกนะคะ” เมื่อถูกหยอกเย้าเธอก็ก้มหน้างุดอายหน้าแดงก่ำ ทุบอกเขาปึงๆ เพราะไม่รู้จะระบ