All Chapters of เล่ห์รักเพลิงรัญจวน: Chapter 31 - Chapter 40

“จิ๊พูดเองนะครับ ถ้าไม่ขัดขืนอาจะจับกินเหมือนคืนก่อน” เขาไล่ต้อนสาวน้อยด้วยคำพูดเจ้าเล่ห์“อาวิชญ์บ้า ถ้าทำแบบนั้นอีก จิ๊ก็ป่วยอีกสิคะ ไม่ได้หลับไม่ได้นอน” เธอเบี่ยงหลบเขินอายเมื่อคิดถึงการกระทำของเขา อยากจะทุบเขาให้น่วมเลย แต่เธอไม่ใช่คนชอบใช้ความรุนแรง เลยได้แต่ค้อนควักๆ“หลังจากนี้ไม่ป่วยอีกแล้ว เชื่ออาสิ” วิชญ์กระซิบลงไปแนบกับใบหน้าหอมกรุ่น ลมหายใจของเขาทำให้จิรดาปั่นป่วนในช่องท้อง“ไม่เชื่อหรอกค่ะ ตอนนี้อาวิชญ์ไม่น่าเชื่อถือ” เธอมุ่ยหน้าใส่“ขอบใจนะ”“คะ” เธอมองอย่างงงๆ เพราะจู่ๆ เขาก็เอ่ยขอบใจเธอออกมา“ขอบใจที่ยอมให้หนูวิเรียกว่าแม่ หนูวิขาดแม่ตั้งแต่เด็ก อยากมีแม่กับคนอื่นๆ เวลาที่โรงเรียนจัดงานวันแม่ หนูวิร้องไห้ทุกที” เขาพูดด้วยความสงสารลูก“แล้วหนูวิไปโรงเรียนไหมคะ พอมีงานที่ต้องมีคุณแม่ไปด้วย” จิรดาฟังแล้วก็นึกสงสารตามไปด้วย“ไปสิ อาไปเป็นแม่ให้หนูวิ” วิชญ์พูดแล้วอดสงสารลูกไม่ได้ จิรดาฟังแล้วก็คิดตาม ก่อนจะรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว ตาแดงๆ คิดว่าถ้าตัวเองเป็นวิชุตาก็คงจะน้อยใจที่ตัวเองไม่มีแม่เหมือนคนอื่น“หนูวิน่ารัก จิ๊เอ็นดูแกมาก สัญญาว่าจะทำให้แกมีความสุข เติมเต็มในสิ่งที่แกขา

“สัญญา” สองสาวคนหนึ่ง หญิงแท้ คนหนึ่งหญิงเทียมยกสองนิ้วขึ้นรับปากเพราะเห็นสีหน้าเพื่อนแล้วคิดว่าต้องมีเรื่องต้องคิดหนักและต้องการคำปรึกษาปัญหา“อาวิชญ์สารภาพรักฉันอ่ะ”“ห๊า!!! พ่อของลูกในอนาคตของแก สารภาพรักแกแล้วเหรอคะ” จีรศักดิ์โพล่งออกไป“จีจี้เบาๆ หน่อยสิ เดี๋ยวตีตาย” จิรดาทำท่าจะตีเพื่อน จีรศักดิ์หลบ หัวเราะคิกคัก“แล้วแกตอบอาวิชญ์ไปว่าไง” นีรนุชเท้าคางมองเพื่อนอย่างรอฟังคำตอบ“ขอเวลาก่อน”“ดีแล้วเพื่อน เป็นผู้หญิงต้องเล่นตัวเอาไว้บ้าง เดี๋ยวฉันจะสอนกลเม็ดเด็ดพรายให้แกเอง” จีรศักดิ์ปิดปากหัวเราะคิก ตบมือฉาดใหญ่อย่างถูกใจ“แกชอบอาวิชญ์หรือเปล่าจิ๊ เอาตรงๆ ไม่อ้อมค้อม พวกเราจะได้ลุ้นหาวิธีช่วยแกให้ความรักสมหวัง” นีรนุชถามอย่างกระตือรือร้นและจริงจังในน้ำเสียง“นี่ยัยหนูนา ฉันว่าหาวิธีช่วยอาวิชญ์ดีกว่า เพราะยัยจิ๊คงยังไม่ตบปากรับคำง่ายๆ จริงไหม” จีรศักดิ์เดาถูกเผง เมื่อจิรดาพยักหน้า“เขาดีกับแกหรือเปล่าจิ๊ นิสัยใจคอเป็นยังไง ไหนเล่ามาให้ละเอียดสิ” นีรนุชซักเพื่อน อยากรู้ว่า ว่าที่เพื่อนเขยจะดีไม่ดียังไง ยังไงพวกเธอก็ไม่อยากให้เพื่อนเจอผู้ชายไม่ดี“อาวิชญ์ก็ดีจ้ะหนูนา เขาเอาใจเก่ง”“

“อาวิชญ์ขา... ตรงนั้น” เธอจับหน้าของเขาดึงขึ้นจากกลีบกายสาวที่ยังมีแพนตี้สีหวานห่อหุ้มเอาไว้ ก่อนจะส่ายหน้าไปมาด้วยความเขินอาย“ไม่เห็นหน้าอายเลยครับ ต่อไปเราก็ต้องทำแบบนี้ ไม่งั้นหนูวิจะมีน้องได้ยังไงกัน”“อาวิชญ์” จิรดาตาโต คิดถึงเรื่องการป้องกันขึ้นมาในทันที แต่แรงราคะอันคึกโลดของเขาก็ทำให้เธอลืมเลือนในเวลาต่อมา ลิ้นร้อนชื้นลามเลียกลีบกายสาวผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนเปียกชุ่ม หยาดน้ำหวานไหลซึมออกมาอย่างน่าอาย จิรดาร้องครางเสียงกระเส่า ยิ่งเมื่อได้ยินประโยคระทึกใจวาบหวามของเขายิ่งทำให้เธออายจนทำอะไรไม่ถูก“ดูสิครับ จิ๊ฉ่ำขนาดนี้ จิ๊ก็ต้องการอาใช่ไหมคนดี”“อาวิชญ์พูดอะไรน่าอาย” เธอตอบโต้หน้าร้อนเห่อ ยิ่งเนื้อตัวนี่ร้อนจนแทบจะลุกไหม้“คนขี้อาย แถมยังปากแข็ง อาจะทำให้จิ๊ครางจนเสียงแห้ง คอยดูสิครับ” เขาพูดอย่างหมายมาด ทำใหจิรดายิ่งร้อนวาบไปทั่วร่างเหมือนจะเป็นไข้“อาวิชญ์” เธอขืนหนีบขาเอาไว้แต่ไม่สำเร็จ เมื่อเขาดึงซับในสีหวานบอบบางออกไปจากปลายเท้า“น้ำหวานของจิ๊หอมนัก ดูสิครับ” เขาไม่พูดเปล่ายกกางเกงในเนื้อบางของเธอขึ้นสูดดม ก่อนจะตวัดลิ้นลามเลียหยาดน้ำหวานที่ติดอยู่อย่างเอร็ดอร่อย“อาวิชญ์”

หลังเลิกงาน จิรดายังไม่ได้คิดจะกลับบ้าน แต่บอกให้เพื่อนๆ ทั้งสองกลับไปก่อน เพราะเธอยังติดงาน วันนี้วิชญ์ไม่โทร. มาถามไถ่อะไรเธอเลย ตามที่เธอขอร้องเอาไว้ ซึ่งนั่นก็ดีแล้ว แต่มันรู้สึกใจหายแปลกๆ เมื่อคิดว่าเขาอาจจะกำลังยุ่งอยู่กับผู้หญิงคนอื่นในเวลาเช่นนี้คนที่เธออยากคุยมากที่สุดคงไม่พ้นมารดา จิรดาเดินออกมาหลบมุมข้างๆ โรงแรม ที่นั่นสงบเงียบมีม้านั่งให้เธอได้คุยโทรศัพท์เป็นส่วนตัว‘สวัสดีจ๊ะจิ๊ ฝึกงานวันแรกเป็นยังไงบ้าง แม่ว่าจะโทร. ไปถาม แต่กลัวหนูกำลังติดพันงานอยู่ เลยไม่อยากกวน’ เสียงของนิดาถามบุตรสาวด้วยความห่วงใยมาตามสาย‘ดีค่ะแม่ พี่ๆ ที่ทำงานใจดีมากค่ะ วันนี้จิ๊ได้ทำอะไรตั้งหลายอย่างค่ะ’‘แต่ทำไมน้ำเสียงลูกเหมือนไม่สบายใจเลยล่ะจ๊ะ’ นิดาเอ่ยถามด้วยความสงสัย‘เอ่อ... จิ๊มีเรื่องต้องคิดนิดหน่อยค่ะแม่’‘เรื่องอะไรลูกรัก ไหนลองเล่าให้แม่ฟังสิคะ ถ้าหนูอยากระบาย’‘เอ่อเรื่องเพื่อนของจิ๊น่ะค่ะ เค้ามาปรึกษาอีกที’ จิรดาปดคำโต เธอไม่กล้าบอกว่านี่คือเรื่องของเธอเอง แม้จะเป็นคนเปิดเผยกับบิดามารดา แต่เรื่องบางเรื่องเธออยากจะหยั่งเชิงดูก่อน‘จิ๊เล่าให้แม่ฟังได้ใช่ไหมคะ’ จิรดาถามอย่างกระตือรือร้

คนมีคู่ก็ไม่ต่างกัน ความคิดด้านบวกคือการมีคนรักคอยดูแล เอาอกเอาใจ มีคนช่วยหาเงิน มีคนคอยปลอบยามทุกข์ ชีวิตตื่นเต้นซู่ซ่า เกิดมาได้ลิ้มลองรสชาติที่สุขสมทางเพศที่แสนจะหอมหวานและน่าปรารถนา มีลูกหลาน ตอนแก่ชรามีคนคอยดูแล ไม่ต้องโดดเดี่ยวว้าเหว่เพียงลำพัง การมีครอบครัวถือว่าชีวิตสมบูรณ์ เป็นการสืบทอดชาติพันธุ์ที่จะดำรงต่อไปอีกหลายร้อยหลายพันปีกลับกัน เหรียญมีสองด้านเสมออย่างที่พูดไปแล้ว มีครอบครัวอาจจะมีภาระเยอะ มีทุกข์ ถ้าได้สามีภรรยาไม่ดีก็ยิ่งทุกข์ เลิกรา ชีวิตเหี่ยวเฉา เป็นยัยเพิ้ง เลี้ยงลูกทำงานบ้าน ทำงานประจำนอกบ้าน หาเงินงกๆ มาให้ลูก ลูกเกเรก็ทุกข์ เครียด อยากกลับไปโสดอีกครั้ง พอลูกโตก็แยกย้ายกันไปทำงาน มีครอบครัวและก็ทิ้งให้พ่อแม่ลำบากแก่ชราอยู่ที่บ้านเพียงลำพัง สะใภ้ไม่ดีก็ทุกข์ เขยไม่ดีก็ทุกข์ กลัวลูกจะไม่มีความสุข บางทีเขยกับสะใภ้ก็ไม่สนใจพ่อแม่ กลายเป็นอกตัญญูอีก ลูกไม่สนใจยามแก่เฒ่าก็ทุกข์ ชีวิตล้วนแล้วแต่มีสุขและทุกข์ปะปนกันไปไม่ว่านิดาจะพูดหรือมีเหตุผลมากมายแค่ไหน จิรดาก็ไม่เข้าใจจนกว่าจะเจอด้วยตัวเอง ถ้าทำใจได้ว่าทุกอย่างบนโลกนี้มีทั้งสุขและทุกข์ ทำให้ดีที่สุด แล้วปล่อยม