Todos os capítulos de ชะตารักบัลลังก์แค้น: Capítulo 101 - Capítulo 110

“ระ…รายงานท่านแม่ทัพ!!”เสียงบ่าวรับใช้หน้าประตูวิ่งกระหืดกระหอบล้มลุกคลุกคลานเข้ามาในโถง ใบหน้าซีดเผือดดุจกระดาษ หอบหายใจจนตัวโยนมู่หรงเซียนยิ้มเหยียดสะใจ รีบลุกขึ้นปัดชายกระโปรง ปรับสีหน้าจองหองเตรียมจะออกไปยืนยิ้มเยาะที่หน้าประตูทันที “มาแล้วรึ! หึ... นังเซี่ยเยี่ยนหลิง! เจ้าเตรียมตัวคุกเข่าคลานเข้ามาหาข้าได้แล้ว!” “เห็นหรือไม่! ข้าบอกแล้วว่านางไม่มีทางไม่กลับ” มู่หรงหรงอู่ที่กำลังจะส่งตราพยัคฆ์ให้บุตรีถึงกับชะงัก“ขบวนของติ้งอ๋องเฟยมาแล้ว” บ่าวรับใช้ลนลานพูดต่อด้วยสีหน้าซีดเผือด“ขบวนเสด็จอันอลังการหรูหราล้นเมืองของติ้งอ๋องและติ้งอ๋องเฟย แต่...ขบวนมิได้หยุดหน้าจวน รถม้าพระราชทานเพียงแล่นผ่านหน้าประตูจวนเราไปขอรับเช่อเฟย ไม่แม้แต่จะสะกิดเท้าหยุดเลยสักนิดเดียว”“ว่าอย่างไรนะ” มู่หรงเซียนตาค้าง ตะลึงงันไปสามเสี้ยวอึดใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงแหลมสูงดังก้องโถง “เจ้าพูดจาเพ้อเจ้ออันใด พิธีหุยเหมิน มันจะไม่แวะได้อย่างไร มันไม่มาจวนแม่ทัพแล้วจะไปที่ใดได้”“ขบวนเสด็จ มะ...มุ่งตรงออกนอกประตูเมืองด้านประจิม คาดว่าน่าจะไปหาแม่นมจางขอรับ!”“กรี๊ดดดด” มู่หรงเซียนกรีดร้องอย่างคลั่งแค้นจนเส้นเลือดที

รถม้าพระราชทานเคลื่อนตัวจนมาถึงผืนนาสีเขียวชอุ่มซึ่งพลิ้วไหวไปตามสายลมอ่อน กลิ่นดินชื้นและรวงข้าวอ่อนลอยแทรกผ่านม่านรถเข้ามาเซี่ยเยี่ยนหลิงค่อย ๆ ยกม่านหน้าต่างขึ้น มองผืนนาสีเขียวขจีที่พลิ้วไหวไปตามแรงลม รวงข้าวเอนไหวตามจังหวะธรรมชาติ นัยน์ตาหงส์ที่เคยเย็นชาฉายรังสีนางพญา ยามนี้กลับผ่อนคลายและอ่อนโยนลงหลายส่วน“นานแล้วที่หม่อมฉันไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลย” เสียงของนางเบาราวสายลมเยล่วี่ซุ่นวางถ้วยชาลงช้า ๆ ก่อนทอดสายตามองเสี้ยวหน้าหวานของสตรีตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ “คิดถึงแม่นมหรือ”เซี่ยเยี่ยนหลิงพยักหน้าเบา ๆ พลางยิ้มบาง “เพคะ... ยามอยู่จวนแม่ทัพ หากมิใช่แม่นมคอยแอบซ่อนของกินไว้ให้ หม่อมฉันคงอดตายไปตั้งแต่เด็กแล้ว”นางหัวเราะเบา ๆ คล้ายกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น “บางวันแม่นมแกล้งบอกว่าตนเองกินอิ่มแล้ว ทั้งที่จริง...นางเก็บไว้ให้หม่อมฉัน”ภายในรถม้าเงียบลง สายตาคมฉายแวววูบไหวไปครู่หนึ่ง “เจ้าจึงเลือกมาที่นี่ก่อน”“เพคะ” เซี่ยเยี่ยนหลิงละสายตาจากทิวทัศน์ภายนอก ปล่อยม่านลงช้า ๆ หันมากระซิบด้วยรอยยิ้มบาง “สำหรับหม่อมฉัน... ที่นี่ต่างหากจึงเรียกว่าบ้าน”เสียงล้อรถบดผ่านสะพานไม้ดังครืดเบา

“เป็นสิ่งที่ข้าควรทำในฐานะสามีของนาง” ประโยคสั้น ๆ ทำให้เซี่ยเยี่ยนหลิงนิ่งไป หัวใจของนางพลันเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผลแม่นมจางเองก็มองบุรุษบนรถเข็นด้วยแววตาซาบซึ้ง ก่อนจะเหลือบมองหลิงเอ๋อร์ของตน ครานี้...นางไม่ต้องถามอีกแล้วว่าชีวิตหลังแต่งงานของคุณหนูเป็นอย่างไรเพราะเพียงแค่สายตาที่เยล่วี่ซุ่นมองเซี่ยเยี่ยนหลิง…นางก็รู้คำตอบทั้งหมดแล้วเยล่วี่ซุ่นกวาดตามองชาวบ้านโดยรอบ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกังวาน“นับจากวันนี้เป็นต้นไป หมู่บ้านแห่งนี้จะอยู่ในความคุ้มครองของจวนติ้งอ๋อง” บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบลงทันตา“ผู้ใดกล้ารังแกแม่นมจาง ป้าหลัน หรือชาวบ้านที่นี่...” ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณ “ก็เท่ากับรังแกข้า... เยล่วี่ซุ่น!”น้ำเสียงไม่ได้ดังทรงพลังจนข่มขวัญ หากแต่หนักแน่นดั่งสายน้ำใหญ่ บรรยากาศรอบด้านเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ชายชราผมขาวผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าจะค่อย ๆ ก้าวออกมา เขาคือผู้ใหญ่บ้านที่ดูแลหมู่บ้านแห่งนี้มานานหลายสิบปีเขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันที “ชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน... ขอบพระคุณท่านอ๋องขอรับ!”สิ้นคำ ชาวบ้านที่อยู่ด้านหลังก็พากันคุกเข่าลงตาม“ขอบ

ค่ำคืนในหมู่บ้านซีซานสงัดเงียบ เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงใบไผ่เสียดสีกันตามแรงลมแผ่วเบา แสงจันทร์สีเงินสาดส่องลงมายังระเบียงไม้เป็นริ้วบาง เซี่ยเยี่ยนหลิงนั่งอยู่เพียงลำพังป้ายหยกสีเลือดแตกร้าวครึ่งซีกในมือของนางสะท้อนประกายวาววับดุจหยดเลือดที่เพิ่งร่วงหล่นนางก้มมองสิ่งหนึ่งในมืออย่างครุ่นคิด ภาพความทรงจำวัยเยาว์ย้อนคืนมา... ตั้งแต่ยังเยาว์วัย มารดาเคยสวมป้ายหยกครึ่งซีกชิ้นนี้ไว้ที่คอของนาง พร้อมกำชับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า ‘อย่าได้ถอดออกเป็นอันขาด’ ทว่าหลังจากมารดาจากไป เมื่อชีวิตของนางระเห็จมาอยู่ชนบท แม่นมจางกลับจำต้องเป็นผู้ถอดมันซ่อนไว้ตามคำสั่งเสียสุดท้าย เวลานั้นนางยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจครืด…ครืด...เสียงล้อรถเข็นบดไปกับพื้นไม้ดังขึ้นเบา ๆ จากเบื้องหลัง เซี่ยเยี่ยนหลิงเอี้ยวตัวหันกลับไปมอง เงาร่างสูงใหญ่ของเยล่วี่ซุ่นเคลื่อนขยับรถเข็นออกจากเงามืดช้าๆ แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด ยิ่งทำให้ดวงตาคู่นั้นดูลึกล้ำกว่าปกติ เขาอยู่ไม่ไกลจากนาง แววตาเขาไม่มีแววง่วงงุนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม…นัยน์ตาคมกริบของพยัคฆ์หนุ่มกลับกำลังจ้องมองขอบป้ายหยกในมือนางด้วยสายต

หลังจากแม่เฒ่าจางและอาหนิงแยกย้ายกลับไป ความเงียบสงัดก็เข้าครอบคลุมห้องบรรทมเล็ก ๆ ในเรือนไม้อีกครั้ง แสงจันทร์รำไรลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ ลมหนาวพัดลอดเข้ามาเป็นระยะ ส่งผลให้เปลวเทียนบนโต๊ะสั่นไหวตามแรงลม ทอดเงาของคนสองคนลงบนพื้นห้องอย่างเลือนรางร่างสูงใหญ่ของเยล่วี่ซุ่นยังคงนั่งอยู่บนรถเข็น เขามองสตรีที่กำลังจัดหมอนและผืนผ้าห่มบนเตียงแคบ ๆ อย่างเงียบเชียบ ก่อนจะหันไปมองตั่งยาวริมหน้าต่าง “ท่านอ๋อง... คืนนี้พระองค์นอนบนเตียงเถิดเพคะ หม่อมฉันจะไปนอนที่ตั่งยาวตรงนั้นเอง” “ตั่งไม้นั่นทั้งแข็งทั้งเย็น” เยล่วี่ซุ่นขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าเป็นสตรี เหตุใดต้องไปลำบากเช่นนั้น ข้าเป็นบุรุษ นอนตรงไหนก็มิผิดแปลก” “ไม่ได้นะเพคะ!” เซี่ยเยี่ยนหลิงสวนขึ้นทันควัน น้ำเสียงจริงจัง “ท่านยายเพิ่งฝังเข็มไป ขาของพระองค์ห้ามกระทบความเย็นยามดึกเด็ดขาด มิเช่นนั้นพิษเหมันต์จะกำเริบหนักขึ้น”“มิเป็นไร เดี๋ยวข้าเพิ่มผ้าห่มให้อุ่นขึ้นก็พอ” เยล่วี่ซุ่นดันกายลุกออกจากรถเข็น ก้าวเดินไปหยิบผืนผ้าห่มด้วยตั้งใจจะมุ่งหน้าไปยังตั่งยาว ทว่าก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ฝีเท้าของเขากลับชะงักงัน มือหนึ่งยกขึ้นแตะขาท่