ชะตารักบัลลังก์แค้น のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

หน้าประตูใหญ่ของตำหนักคุนหนิงอันโอ่อ่า แสงแดดยามเฉินสาดส่องลงมาจับที่หลังคากระเบื้องเคลือบสีเหลืองทองจนดูแสบตา เยล่วี่เฉิง และมู่หรงเซียน เดินนวยนาดออกมาจากห้องโถงด้านในด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลาย ประหนึ่งเดินอยู่ในจวนของตนเอง มู่หรงเซียนหยุดยืนที่หน้าธรณีประตูใหญ่ ทว่าเสียงล้อรถเข็นบดผ่านพื้นหินก็ดังแทรกขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของขบวนองครักษ์เกราะเงินที่เคลื่อนเข้ามาประดุจพยัคฆ์เหยียบเมฆ กลับทำให้ความจองหองนั้นชะงักงัน เซี่ยเยี่ยนหลิงในอาภรณ์สีแดงชาดปักลวดลายหงส์ทะยานฟ้า ยืนตระหง่านเคียงคู่รถเข็นไม้กฤษณาของ เยล่วี่ซุ่น รังสีอำนาจของพญาหงส์และพยัคฆ์พิการข่มขวัญจนเหล่านางกำนัลต้องรีบก้มหัวหมอบกราบประหนึ่งเทพสงครามเสด็จมาเยือน“โอ้... อ๋องติ้งและหลิงเอ๋อร์มาถึงแล้วรึเพคะ” มู่หรงเซียนซึ่งบัดนี้เหงื่อซึมตามไรผม มือไม้เริ่มล้าจากการนวดเฟ้นพระเพลาให้ฮองเฮามาเกือบสองชั่วยาม เอ่ยพลางแย้มยิ้มจอมปลอม พลางขยับสาบเสื้อสีชมพูอ่อนปักลายบุปผาและจัดระเบียบเครื่องประดับบนศีรษะ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ปิ่นมุกหยกที่ได้รับประทานมาอย่างจงใจ“ข้ากับท่านอ๋องหย่งเพิ่งสนทนากับเสด็จแม่จบไปเมื่อครู่ เสด็จแม่ทรง

“ทว่าเจ้ากลับปรากฏตัวขึ้น” สายพระเนตรของฮ่องเต้จับจ้องเซี่ยเยี่ยนหลิงนิ่ง“ตั้งแต่วันที่เจ้าเข้ามาในจวนติ้งอ๋อง โอรสของข้า…ค่อยๆ ฟื้นคืน จากคนที่หลับใหลอยู่ในเงามืด…แววตาของเขากลับมีไฟแห่งชีวิตลุกโชนขึ้นอีกครั้ง”บรรยากาศในห้องพระอักษรเงียบงัน คำพูดนั้น…มิใช่เพียงคำชม แต่คือการรับรองจากจักรพรรดิ“หม่อมฉันมิกล้ารับคำยกย่องเพคะ เพียงทำหน้าที่สตรีผู้หนึ่งที่พึงกระทำเท่านั้น” เซี่ยเยี่ยนหลิงย่อกายลงอย่างแช่มช้า แววตาสั่นไหวภายใต้แพขนตา“มิใช่คำยกย่อง…แต่เจ้าทำไปแล้ว” พระองค์เว้นจังหวะ ก่อนจะเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ“เจ้าช่วยชีวิตเขา และในเมื่อเป็นเช่นนั้น…” สายพระเนตรของฮ่องเต้ลุ่มลึกขึ้น“ย่อมแปลว่า…พวกเจ้ามีวาสนาต่อกัน เจ้ามิใช่เพียงชายาที่สมรสตามโองการ แต่เจ้าคือวาสนาที่สวรรค์ประทานมาเพื่อกอบกู้เขาจากขุมนรก”คำว่าวาสนาตกลงมาเบาๆ แต่หนักแน่นยิ่งกว่าพระราชโองการ เยล่วี่ซุ่นเงียบงัน มือที่วางอยู่บนพนักรถเข็น…กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “วันนี้ เมื่อเห็นว่าโอรสของข้ายังมีชีวิต…และมีเจ้ายืนอยู่ข้างกาย ข้าจึงรู้ว่า…ของชิ้นนี้ มิได้รอเก้อ บัดนี้…ข้าจึงมอบสิ่งนี้ให้เจ้า…ติ้งอ๋องเฟย” กล่องไม้จันทน์นั้นถูก

เมื่อขบวนของติ้งอ๋องมาถึงที่หมาย เซี่ยเยี่ยนหลิงกลับหยุดมือที่เข็นรถเข็น นางก้มลงกระซิบกับเยล่วี่ซุ่นที่นั่งหน้านิ่ง“ท่านอ๋องประทับรออยู่ตรงนี้สักครู่เถิดเพคะ หม่อมฉันจะเข้าไปทักทายฮองเฮาก่อน... ในฐานะสะใภ้ใหญ่ที่เพิ่งได้รับวาสนามา”เยล่วี่ซุ่นขมวดคิ้ว “เจ้าจะรนหาที่ตายรึ เสด็จแม่มิใช่คนที่เจ้าจะใช้ทองร้อยหีบซื้อใจได้”“หม่อมฉันก็มิได้จะไปซื้อใจเพคะ... แต่จะไปซื้อเวลาให้พระองค์ต่างหาก” นางยิ้มพราย ก่อนจะเหยียดกายตรง ก้าวเดินเข้าสู่โถงตำหนักด้วยท่วงท่าดุจพญาหงส์“ติ้งอ๋องเฟย เสด็จ”เสียงขานรับจากขันทีหน้าตำหนักกังวานก้อง ทันทีที่เซี่ยเยี่ยนหลิงพาร่างระหงปรากฏอยู่เบื้องหน้าภายในโถงกว้าง กลิ่นกำยานมงคลที่มู่หรงเซียนบรรจงเลือกสรรไว้ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ฮองเฮาประทับบนตั่งทองด้วยท่วงท่าสง่างามประดุจพญาหงส์ผู้ครองวังหลัง ข้างกายมีมู่หรงเซียนที่กำลังตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จอย่างออกรส ทว่าทันทีที่ผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาในโถง... ทุกบทสนทนาพลันหยุดชะงักลงประดุจถูกขวานจามลงกลางคัน เซี่ยเยี่ยนหลิงก้าวข้ามธรณีประตู สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่นาง…“ถวายพระพรเสด็จแม่เ

“ฝ่าบาทเสด็จ!”เสียงประกาศจากขันทีหน้าตำหนักดังสนั่น ฮองเฮาชะงักค้างไปพริบตาเดียว พระพักตร์ถอดสีเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนกิริยา กลับประทับนั่งบนตั่งทองด้วยความสง่าผ่าเผยดังเดิม ทว่าบรรยากาศภายในโถงกว้างพลันตึงเครียดขึ้นมาทันควัน จนแทบหายใจไม่ออก เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างหน้าซีดตัวสั่น ทรุดกายคุกเข่าลงกับพื้นหินอย่างพร้อมเพรียงโอรสสวรรค์ก้าวเข้ามาภายในตำหนักด้วยสีพระพักตร์เรียบเฉย ฉลองพระองค์มังกรสีเข้มลากยาวผ่านพื้นหินอันเย็นเยียบ สายพระเนตรคมปลาบดุจพญาอินทรีตวัดกวาดมองทั่วโถงเพียงปราดเดียว... ทุกคนในที่นั้นก็รู้แจ้งแก่ใจทันทีว่า พระองค์ทรงเห็นงิ้วฉากใหญ่นี้หมดแล้ว“ถวายพระพรฝ่าบาท”เสียงคุกเข่าถวายพระพรดังระงมทั่วตำหนัก ทว่าพระองค์มิได้ตรัสตอบในทันที ฮ่องเต้ทอดพระเนตรคัมภีร์เล่มหนาหนักในมือกงกง ก่อนจะปรายสายพระเนตรไปยังลานหินกว้างที่แดดยามสายกำลังแผดเผาด้านนอก แล้วจึงตรัสขึ้นเรียบ ๆ ทว่าน้ำเสียงกลับกดดันจนผู้ฟังหนาวสะท้านถึงกระดูก“คุนหนิงกงของฮองเฮา... ยามนี้เปลี่ยนเป็นศาลลงทัณฑ์ไปตั้งแต่เมื่อใดกัน”บรรยากาศทั่วทั้งตำหนักพลันเย็นวาบ ฮองเฮาฝืนแย้มพระสรวลบางเพื่อรักษาอาการ “ฝ่า

มู่หรงเซียนที่ยืนอยู่ด้านหลังลอบยิ้มทันที ‘มอบคัมภีร์ให้คัดทุกวันเยี่ยงนี้ มิเท่ากับกักขัง เหนี่ยวรั้งเซี่ยเยี่ยนหลิงไว้ในเรือนหนังสือ มิให้มีเวลาอยู่ข้างกายเพื่อปรนนิบัติติ้งอ๋องผู้พิการหรอกหรือ ฮองเฮา…ยังคงเป็นฮองเฮา ต่อให้เสียเปรียบเพียงใด พระนางก็ยังหาทางแทงเข็มพิษกลับได้ทุกเมื่อ’ “เสด็จแม่ทรงเอ็นดูพี่สะใภ้ใหญ่มากจริง ๆ นะเพคะ ถึงขั้นพระราชทานคัมภีร์ลายพระหัตถ์อดีตฮองเฮาด้วยพระองค์เอง ของสูงค่าเช่นนี้….” “เซียนเอ๋อร์…อย่าเสียมารยาท”เยล่วี่เฉิงเอ่ยปรามชายาของตนด้วยเสียงอ่อนโยน สมฉายาองค์ชายผู้สูงศักดิ์และเปี่ยมเมตตา ท่าทางดูเหมือนกำลังตำหนินาง ทว่าถ้อยคำถัดมากลับทำให้บรรยากาศในตำหนักยิ่งตึงเครียดขึ้น “เสด็จแม่ทรงมอบคัมภีร์ลายพระหัตถ์อดีตฮองเฮาให้พี่สะใภ้ใหญ่ ก็เพราะทรงเห็นความสำคัญในฐานะสะใภ้เอกของราชวงศ์ คัมภีร์ลายพระหัตถ์อดีตฮองเฮา มิใช่ผู้ใดก็มีสิทธิ์แตะต้อง” เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนเหลือบมองเซี่ยเยี่ยนหลิงด้วยสายตาคล้ายยิ้มเยาะ“ของบางอย่าง…ยิ่งคาดหวังสูง ก็ยิ่งต้องเข้มงวดเป็นธรรมดา” ในถ้อยคำที่เยล่วี่เฉิงเอ่ยออกมา กลับซ่อนคมเขี้ยวไว้ทุกกระเบียด“ลูกสะใภ้ ขอบพระทัยเสด็จแม่ที่ทร