《ภรรยายอดสวาท》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

สองพี่น้องต่างสายเลือดนั่งคุยกันอีกพักใหญ่ เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของคนข้างๆ พอทอดสายตามองก็เป็นคนที่คุยเจื้อยแจ้วเมื่อชั่วโมงก่อนหลับไปแล้วนั่นเอง คุณหมอหนุ่มมองน้องอย่างเอ็นดู กดจุมพิตที่หน้าผากนูนเกลี้ยง แล้วตวัดอุ้มเธอขึ้นสู่อ้อมแขนคนหลับปุ๋ยไปแล้วเหมือนมีสันชาติญาณดีเกินคาด เธอโอบกอดรอบคอหนาเอาไว้แล้วซุกหน้าเขาหาอกแกร่งอันแสนอบอุ่น เขาระบายยิ้ม ค่อยๆ พาร่างน้อยเข้าไปในห้องนอนของเธอเองนรีรัตน์อมยิ้มแต่งแต้มที่มุมปาก ความจริงเธอไม่ได้เผลอหลับเหมือนตอนเด็กๆ แต่เพราะอยากให้ภาคิมอุ้มเธอกลับเข้ามานอนในห้องมากกว่า และอยากจะรู้ปฏิกิริยาของเขาที่มีต่อเธอยามหลับด้วย จะได้มีเรื่องไปเม้าท์มอยกับมารดาเลี้ยงให้สนุกไปเลยภาคิมจุมพิตที่ขมับของสาวน้อยอีกครั้งเมื่อวางเธอลงบนเตียงกว้าง หลังมือแกร่งไล้ไปตามแก้มคางอย่างเสน่หา ใครจะรู้ว่าเขาแอบรักเด็กมาตั้งนานนมแล้ว แต่เพราะยังไม่ถึงเวลา อีกทั้งความเหมาะสมในขณะนั้น เขาก็เปรียบเหมือนพี่ชาย แต่ตอนนี้เธอบรรลุนิติภาวะแล้วสินะ แต่กระนั้นเขายังกังวลลึกๆ กลัวคนนอกจะเห็นความไม่เหมาะสมนี้ หากเขาคิดเกินเลยกับยายเด็กน่ารักสุดแสนจะน่ากลืนกินที่กำลังนอนหลับ

“เอ่อ...” พอได้แนบชิด ได้ยินเสียงหวาน สัมผัสถึงลมหายใจของสาวน้อยเขาก็สั่นไหวอย่างประหลาด“รังเกียจล่ะสิ” ดักคอเพราะเห็นเขาเงียบไป“ไม่ใช่... เด็กโง่” เขาพูดแค่นั้นก่อนจะทิ้งตัวลงนอนและกอดเธอเอาไว้ ก่อนจะหลับไปด้วยกันจริงๆ นรีรัตน์แอบมองใบหน้าหล่อเกลาก่อนจะอมยิ้ม ซุกหน้าที่อกกว้างของเขาอย่างมีความสุข แค่นอนกอดน้อง พี่หมอไม่เสียความบริสุทธิ์หรอกค่ะ ฮิฮิ...สาวน้อยตื่นนอนนานแล้ว แต่การได้มองคนที่หลับสนิทอยู่ข้างๆ ทำให้เธอรู้สึกดีอย่างประหลาด ดังนั้นจึงไม่อยากปลุกให้เขาตื่น วันนี้เป็นวันหยุด ถ้าไม่มีเคสด่วนอะไร คุณหมอรูปหล่อพ่วงท้ายด้วยอาจารย์หมอของลูกศิษย์ทั้งหลายก็จะพักผ่อนอยู่บ้านเป็นประจำ ซึ่งเธอได้ยินได้ฟังมาจากจุ๊บแจง สาวใช้ประจำของที่นี่“พี่หมอของหนูนาหล๊อหล่อ แบบนี้สาวๆ คงจ้องจะคาบไปกินแน่ๆ เลย เห้อ... ยิ่งคิดยิ่งเครียด ไม่คิดเลยว่ายิ่งอายุมากจะยิ่งหล่อกว่าเก่าเป็นล้านเท่า” เธอบ่นแล้วใช้นิ้วไล้ใบหน้าของเขาไปมา“พี่หมอจะต้องเป็นของหนูนาคนเดียว” เธอพูดอย่างมุ่นมั่น ดวงตาวาวหวามด้วยความปรารถนาอันลึกล้ำภาคิมที่รู้สึกตัวตื่นก่อนหน้าเธอนิดหน่อย กลั้นยิ้มจนเจ็บกราม ดังนั้นจึงต้องปกปิดอ

“พี่หมอไม่ได้เป็นเกย์แน่นะคะ”“ก็ไม่แน่นะคะ ผู้ชายเดี๋ยวนี้เงียบๆ ยังไม่มีเมียอาจจะเบี่ยงเบนก็ได้” จุ๊บแจงแกล้งว่า“พี่จุ๊บแจงจริงเหรอคะ”“พี่ล้อเล่นค่ะ”“คิดว่าจริงเสียอีก โล่งอกไปที”“อ้าว... โล่งอกทำไมคะ”“เปล่าๆ ไม่มีอะไรคะ” สาวน้อยตอบอย่างเจ้าเล่ห์“ฮันแน่... ต้องมีอะไรแน่เลยค่ะ บอกพี่จุ๊บแจงมาซะดีๆ นะคะ” จุ๊บแจงคาดคั้นเอาคำตอบ“ไม่มี๊ไม่มีจริงๆ ค่ะ”“แน่นะคะ”“แน่ค่ะ แน่ยิ่งกว่าแช่แป้ง” เด็กสาวแอบไขว้นิ้วไปด้านหลัง ตีสีหน้าจริงจัง“พี่จะยอมเชื่อคุณหนูนาสักครั้งก็ได้ค่ะ”“เราวกกลับมาเรื่องสำคัญกันดีกว่าค่ะ”“เรื่องอะไรอีกล่ะคะ” จุ๊บแจงเฉไฉ เห็นแววตาเจ้าเล่ห์แล้วเริ่มหนักใจ “หนูนาเห็นของลับพี่เอกด้วยล่ะ” เด็กสาวยื่นหน้าไปกระซิบที่ปากของจุ๊บแจง“ตาเถร! คุณหนูนาอย่าพูดเสียงดังสิ เดี๋ยวคุณหมอมาได้ยินเข้า พี่จะโดนไล่ออกนะคะ โทษฐานที่ทำให้น้องของเธอใจแตก” จุ๊บแจงยกมือขึ้นทาบอกอย่างตกใจในความเซี้ยวของเจ้านายสาว“พี่หมอกำลังทำงานอยู่ในห้องไม่รู้หรอกค่ะ” นรีรัตน์รีบโบกไม้โบกมือให้คนตรงหน้า หัวเราะคิกคักอย่างแสนซนจนจุ๊บแจงอยากจะเอามุดดินหนีหาย ไม่อยากคุยต่ออีกแล้ว“พี่กลัวนี่ค่ะ เวลาคุณหม

“ไปครับ...” อุ้งมือใหญ่แสนอบอุ่นที่ประสานเข้ามาแล้วจับจูงเธอเข้าบ้านทำให้นรีรัตน์อมยิ้มหน้าแดงลามไปถึงใบหู มันช่างอบอุ่น อ่อนโยน อ่อนหวานและฟินเหลือเกิน เธออยากมีโมเม้นต์แบบนี้กับพี่ชายนอกไส้มานานแสนนานแล้ว ตั้งแต่แตกเนื้อสาวเลยก็ว่าได้ แม้ตอนเด็กๆ จะหวงเขา แต่ความรู้สึกไม่ได้รุนแรงเท่าตอนนี้“มาครับ พี่เช็ดให้” ภาคิมนำผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่เช็ดผมให้หญิงสาวหลังจากที่ต่างฝ่ายต่างอาบน้ำกันเรียบร้อยแล้ว นรีรัตน์หยุดนิ่ง ลอบมองคนหน้าหล่อขาวสะอาดด้วยสายตาชื่นชม หุ่นของเขาทำให้เธอน้ำลายยืด“ยายน้อง ยายน้อง!”“คะ พี่หมอว่าอะไรคะ” เธอสะดุ้ง หลุดจากภวังค์“เช็ดน้ำลายบ้างนะ”“นะ... น้ำลายอะไรคะ” นรีรัตน์เผลอยกมือขึ้นเช็ดปากตัวเอง“ทำท่าเหมือนหิวข้าว”“ก็คงอย่างนั้นล่ะคะ” เธอตอบเก้อๆ ปล่อยให้เขาเช็ดผมจนแห้ง“ผมเรานี่หนานุ่มจังเลยนะ มาพี่หวีให้” ภาคิมดึงร่างน้องไปที่กระจก ก่อนจะใช้หวีแปรงผมให้อย่างอ่อนโยนเหมือนตอนเด็กๆ“หนูนาผมเหมือนคุณแม่ค่ะ คุณพ่อเคยบอกว่าผมคุณแม่สวยมากๆ”“คิ้วก็สวย” เขาเลื่อนมือมาสัมผัสกับคิ้วสวยของเธอ นรีรัตน์เป็นคนมีขนสีเข้ม คิ้วจึงเข้มและโก่งสวยโดยไม่ต้องแต่งแต้มหรือเขียนคิ้วให้

“ทำไมต้องทำแบบนั้นล่ะคะ” คนอาวุโสน้อยกว่าเอ่ยถาม อยากแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับแนวร่วมที่สนับสนุนเธอทั้งสองคน“อ้าว... ก็ถ้าผู้หญิงเล่นด้วย มีท่าทีสนใจตัวเอง ผู้ชายก็จะเริ่มคิดยังไงล่ะครับ ถ้าใจตรงกัน แล้วเห็นเธอเริ่มจะไม่สนก็ต้องหาทางให้เธอกลับมาสนใจเหมือนเดิม เรียกว่าเริ่มรู้ตัวเองครับ แต่ถ้าคุณหมอไม่สนเลย คุณหนูนาต้องทำใจนะครับ”เอกวัฒน์บอกให้เด็กสาวเผื่อใจเอาไว้ เพราะเดิมพันทุกอย่างย่อมมีได้กับเสีย ต้องเผื่อใจเอาไว้ ไม่ใช่ทุ่มลงไปหมดทั้งใจ เพราะถ้าทำแบบนั้น ผิดหวังขึ้นมาจะเสียใจมากๆ จนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน“แต่พี่หมอคิดมากเครียดเหมือนตาแก่ กลัวคุณพ่อกับคุณแม่จะโกรธ” เธอกอดอกหน้างอเมื่อคิดถึงคำพูดของพี่ชายตอนรับประทานอาหารด้วยกัน“คุณหมอก็คิดถูกแล้วนะครับ ถ้าเป็นผมผมก็คิดเหมือนกันล่ะ” เอกวัฒน์พอจะรู้นิสัยของเจ้านายหนุ่มดี แต่ถ้าเป็นเขาก็คงจะคิดหนักเช่นกัน ไม่ใช่จะเอาแต่ความต้องการของตัวเอง สังคมและคนรอบข้างมันก็สำคัญ ถึงจะไม่สำคัญทั้งหมด แต่มันก็สำคัญพอๆ กับความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความเป็นจริง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ยิ่งภาคิมเป็นอาจารย์หมอ ถ้าหากมีใครสักคนพูดขึ้นว่า เลี้ยงกันมาตั้ง