《ภรรยายอดสวาท》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

“ลุงชมไปรับแล้วนี่คะ ไม่เป็นไร หนูนาเข้าใจว่าพี่หมอติดงาน” คนไม่เรื่องมากเพราะเข้าใจดีว่าพี่ชายติดงานพูดเอาใจ“แล้วหายเหนื่อยหรือยัง” เขายกน้ำขึ้นดื่มมองคนตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง สายตาไม่ได้คลาดไปจากดวงหน้าหวานละมุนแม้แต่วินาทีเดียว“หายแล้วค่ะ วันนี้เข้าครัวทำกับข้าวกับพี่จุ๊บแจงด้วย” เธออวดนิดๆ อยากให้เขาได้ชิมฝีมือของเธอ“ไหนทำอะไรบ้าง” เขาถามอย่างใส่ใจเมื่อเห็นแววตาเป็นประกายของน้อง“ของโปรดพี่หมอไงคะ” สาวน้อยพูดยิ้มๆ“อ้าว... พี่สั่งให้จุ๊บแจงทำของโปรดเรานี่นา”“ของโปรดพี่หมอก็เหมือนของโปรดน้องนั่นแหละ พี่หมอก็ชอบทานปลา หนูนาจำได้” คนขี้อ้อนกอดแขนซุกหน้าเข้าหาพี่ชาย ภาคิมถึงกับอมยิ้ม ลูบศีรษะเธอไปมาอย่างเอ็นดู“จริงด้วยแฮะ” เขาพูดแล้วลูบท้ายทอยไปมาเก้อๆ“คุณแม่ฝากขนมมาให้เยอะแยะเลยค่ะ พอรู้ว่าหนูนาจะมาหาพี่หมอ” เธอยิ้มน่ารักให้เขาออดอ้อนประจบเหมือนเช่นเคย คนถูกอ้อนยิ้มกว้างมากยิ่งขึ้น“คุณลุงกับคุณแม่สบายดีนะ พี่ไม่ได้ไปกราบท่านเลย” เพราะระยะหลังงานเขายุ่งพอสมควร จึงไม่ได้ไปหาผู้ใหญ่ทั้งสอง“สบายดีค่ะ แต่บ่นคิดถึงพี่หมอทุกวัน”“พี่ได้แต่โทร.ไป งานยุ่งๆ นิดหน่อย”“ไม่นิดหน่อยแล้วล่ะคะ

“โอ๊ย! พี่หมอดีดหน้าผากหนูนาทำไม หนูนาเจ็บนะ เดี๋ยวจะฟ้องคุณแม่นี” คนหน้ามึนยังไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดแกล้งโวยวายเสียงดัง เวลาทำผิดถ้าไม่โวยวายเสียดังทำท่าทางเหมือนโกรธก็ต้องยืนกระต่ายขาเดียวว่าไม่ได้ทำ ส่ายหน้าปฏิเสธหัวชนฝา แล้วทุกคนจะล้มเลิกการสอบสวนไปเอง วิชานี้เธอใช้ได้ผลบ่อยๆ เมื่อแอบหนีเที่ยวกับเพื่อนๆ จนบิดาและมารดาเลี้ยงต้องออกตามหาด้วยความเป็นห่วง“อย่ามาแกล้งตีเนียน ทำหน้ามึนยายน้อง พี่รู้แล้วว่าเราเป็นพวกถ้ำมอง แอบดูชาวบ้านเค้าทำอะไรกันในห้อง” คุณหมอหนุ่มไม่ขำตาม สีหน้าดุเข้มและน้ำเสียงจริงจังทำให้คนเป็นน้องนอกไส้คอหด แต่ยังจุ่ยปากเฉไฉทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อย่างเนียนๆ“โอ๊ย! พี่หมออย่ามาใส่ความหนูนะ พี่หมอรู้พี่หมอเห็นด้วยเหรอ ห๊ะ! แสดงว่าพี่หมอก็แอบดูเหมือนกัน จริงๆ ใช่ไหมคะ” นรีรัตน์ชี้หน้าจับผิด หัวเราะคิกๆ ไม่สำเนียกความผิดของตัวเอง สองผัวเมียถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นอาการของหญิงสาว นรีรัตน์ยังไม่รู้อีกเหรอว่าภาคิมถึงจะนิ่งๆ แต่น่ากลัวยิ่งกว่าอะไร ไอ้หน้านิ่ง น้ำเสียงนิ่งนี่แหละ ทำให้หลายคนหงายหลังมานักต่อนักภาคิมอยากจะเอาเท้าก่ายหน้าผากตัวเองจริงๆ ถ้าทำได้ เขากุมขมับก

คนชอบทำหน้ามึนดำน้ำหนีจนเห็นก้นโด่งๆ หนีไปได้ทุกครั้ง แถไปได้ทุกที แถมเอาสีข้างเขาถูจนถลอกปอกเปิก แต่ยังแอ๊บเนียนอย่างไม่สะทกสะท้าน“พี่หมอน่ะไม่ต้องรีบกินสิคะ ดูสิสำลัก” ไม่สำนึกความผิดของตัวเอง แกล้งทำเป็นลูบหลังลูบไหล่หัวเราะคิกๆ อย่างสบายอารมณ์“พี่ว่าพอแล้ว จะไปไหนก็ไปเลยไป พี่เบื่อจะคุยกับเราแล้วนะ” เขาต้องตั้งสติโดยการจัดการให้ยายจอมแสบไปไกลๆ เพื่อจะได้คิดว่าจะเอายังไง ทำอะไรต่อไป เพราะนี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แต่มันเรื่องจริงเลยล่ะที่เขาอาจจะคิดถึงการมีครอบครัวเมื่ออายุก็ปูนนี้แล้ว...“พี่หมอหิวไหมล่ะคะ ถ้าหิวหนูนาจะทำกับข้าวให้กิน” รีบเสนอเมื่อเห็นว่าเขาจะผลักไสไล่ส่งเธอไปให้พ้นหน้า ก็คนอยากอยู่ใกล้ ไม่อยากไปไกลๆ เลยต้องหาทางให้ตัวเองได้ใกล้ชิด เริ่มสำนึกว่าตัวเองกวนโมโหมากไป ควรจะเลิกเล่นได้แล้วในตอนนี้“พี่ทานมาแล้วครับ” เขาตัดบทเพราะไม่อยากปวดหัวกับตัวแสบอย่างเธออีก“ก็ได้ค่ะ งั้นพี่หมอดูแลตัวเองด้วยนะคะ หนูนารู้นะคะว่าพี่หมอหิว แต่ไม่กล้าบอก ถ้าหิวก็เคาะประตูห้องหนูนาได้นะคะ ไปแล้วค่า ไปแล้วค่ะ” เห็นสายตาดุๆ ส่งมา นรีรัตน์จึงล่าถอยกลับมา ก่อนจะผิวปากสบายใจเดินขึ้นห้องไปภา

นรีรัตน์ยังแสบซ่าเป็นหัวหน้าก๊วนเพื่อนๆ ขยันทำเรื่องให้เขาหัวใจแทบวาย จำได้ว่าตอนมัธยมยายตัวแสบเป็นหัวหน้าพาเพื่อนหนีโรงเรียนไปดูหนัง จนครูฝ่ายปกครองต้องเชิญผู้ปกครอง เขาถามเหตุผลบุตรสาวเพราะไม่เคยทำอะไรรุนแรงกับอีกฝ่าย เหตุผลคือครูสอนน่าเบื่อ และเขาก็ดันเข้าใจลูกเพราะเคยผ่านช่วงวัยรุ่นมาก่อน นรีรัตน์เป็นคนฉลาดหัวดี ติดจะเจ้าเล่ห์ แถมยังเรียนเก่ง เขาอาจจะส่งไปเรียนพิเศษด้วยทำให้การเรียนในห้องเรียนเบื่อหน่ายสำหรับคนที่รู้ทุกอย่างกระจ่างในวิชาเรียนที่คุณครูกำลังจะสอน“แค่ได้ยินก็เบาใจ กลัวเราจะไปทำให้พี่เค้าปวดหัวหนักกว่าเก่าน่ะสิ” จำต้องพูดออกไปแบบนั้นเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะแบบนี้ทีไร ถ้าไม่มีคนโดนแกล้งก็ต้องมีเรื่องน่าปวดหัวเกิดขึ้น“คุณพ่อน่ะ ห่วงลูกตัวเองหรือห่วงว่าที่ลูกเขยมากกว่ากันคะนี่” เธออดแซวบิดาไม่ได้ คราแรกที่เธอจะมาอาศัยอยู่กับภาคิม เธอก็บอกเจตนารมณ์ให้บิดาและมารดาเลี้ยงฟังโดยชัดเจนจนทั้งสองถึงกับตกใจ แต่ก็ยอมในที่สุด เพราะเธอไม่ใช่คนอ้อมค้อม“ก็ห่วงเหมือนๆ กันนั่นแหละ แต่ห่วงว่าที่ลูกเขยมากกว่า ฮ่าๆๆ” นนท์แกล้งบุตรสาวบ้าง ยายตัวแสบชอบทำให้เขาหัวหมุน และการเอาคืนเล็กๆ ขำๆ

“หนูนาไม่แต่งหรอกค่ะ พี่หมอก็ยังไม่แต่งนี่คะ” เธอพูดยิ้มๆ มองสบตาเขาอย่างค้นคว้า เป็นภาคิมเองที่หลบสายตาเสมองไปทางอื่นเพราะสู้แรงตาออดอ้อนอ่อนหวานของเธอไม่ไหวแต่ทำไมนะ? หัวใจคนหนุ่มอย่างเขาถึงได้เต้นแรง เมื่อได้ยินน้องบอกว่าไม่อยากแต่งงาน อย่างน้อยก็ไม่แต่งกับใครที่ไหน ให้เขาต้องระคายหัวใจ“พี่ยังไม่เจอผู้หญิงที่ชอบเลย” เขาพูดเป็นงานเป็นการ ใช่... เขายังไม่เจอผู้หญิงที่ชอบ แต่กลับเจอผู้หญิงที่รัก รักจนหมดใจแล้วในตอนนี้“ไม่ชอบเลยเหรอคะ น่าแปลก” เธอทำท่าคิด หน้าตาไม่น่าไว้วางใจ ทำให้คนฟังถึงกับขมวดคิ้ว หน้าตาท่าทางแบบนี้ ทำให้เขาสะอึกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน“แปลกยังไง” ถามเสียงขรึมๆ มองคนตรงหน้าไม่วางตา“ก็อายุปาเข้าไปสามสิบห้าแล้วนะคะ แก่แล้วน่ะสิ ไม่ชอบผู้หญิงเลยเหรอ มันทะแม่งๆ ยังไงไม่รู้ค่ะ” ประโยคนี้เหมือนแกล้ง แต่ใจจริงก็กลัวพี่ชายเบี่ยงเบนทางเพศอยู่เหมือนกัน“แค่กๆๆ” ภาคิมสำลักอีกรอบ คราวนี้เขาดันมือเธอออก เช็ดปากด้วยตัวเอง มองด้วยสาวตาเข้มดุ ซึ่งนรีรัตน์ส่ายหน้าไปมา ซึ่งไม่เข้ากับคนหน้าหล่อใจดี อบอุ่นอย่างพี่หมอของเธอเลย คนอะไรเก๊กจะทำหน้าดุแล้วไม่ดุจริง เธอเลยยิ้มยิงฟันกลับไปแท