All Chapters of เด็กมันยั่วเลยหลวมตัวหลงรัก: Chapter 81 - Chapter 90

แดดลาลับพ้นตนคนพ้นขวากหนาม ชั่วชีวิตคนนิทราเปลี่ยนยังเหลือรอยขีดเขียน บันทึกไว้แทนตัว ใบไม้เจ้าร่วง ใบไม้เจ้าร่วง ใบไม้เจ้าร่วง หลับเถิดหนานิทราฝันนิรันด์เถิด แดดลาลับพ้นตนคนพ้นขวากหนามชั่วชีวิตคนนิทราเปลี่ยน ยังเหลือรอยขีดเขียน บันทึกไว้แทนตัว โอ้เด็กน้อยกลอยใจของพี่เอย เพิ่งผ่านฝนล้อลมพ้นทนแดดหนาวชั่วเสี้ยวใจพัดใบแกว่ง ใบน้อยเจ้าอ่อนแรงสิ้นแสงเหลือค่ำคืนใบไม้เจ้าร่วง ใบไม้เจ้าร่วง ใบไม้เจ้าร่วง หลับเถิดหนานิทราฝันนิรันด์เถิดแดดลาลับพ้นตนคนพ้นขวากหนาม ชั่วชีวิตคนนิทราเปลี่ยนยังเหลือรอยขีดเขียน บันทึกไว้แทนตัว ใบไม้เจ้าร่วง ใบไม้เจ้าร่วง ใบไม้เจ้าร่วงคืนสู่อ้อมดิน...เครดิต: เพลงคืนใจ/มาลีฮวนน่าการฝึกงานในแต่ละวันนั้นผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แม้จะโดนดุบ้างอะไรบ้าง แต่สองสาวก็ค้นพบว่าสมรศรีเป็นคนปากร้ายแต่ใจดี แต่มัทนาหรือพี่มะเหมี่ยวกลับเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก ต่อหน้าคนอื่นเป็นคนดี ชอบทำบุญทำทาน แต่ลับหลังกลับชอบนินทาว่าร้าย เรี่ยไรเงินทำบุญแทบทุกวัน แรกๆ มาหยากับดารินคิดว่าคนในแผนกคงไม่ชอบทำบุญ แต่อยู่ไปสักพักถึงได้รู้ว่ามัทนานี่ตัวแสบของจริง หล่อนเป็นพวกปากหวานก้นปรี้ยว ชอบหลอกใช้แ

“เดี๋ยวโทร. ตามก่อนนะคะ” มัทนาทำตามแผนก่อนจะจัดการลากมาหยาไปทางด้านหลังโรงพยาบาล ดิเรกรับโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด มัทนาบอกว่าให้ไปหาแล้วจะเอาคลิปไปให้ แค่ทำตามที่ต้องการอีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย ดิเรกเลยต้องไปหามัทนาส่วนดารินนั้น เธอโทร. ตามเพื่อนแต่ไม่ติด เห็นมัทนาเดินเข้ามาก็รีบเอ่ยถามในทันที เพราะถามคนอื่นๆ แล้วไม่มีใครเห็นมาหยาเลยสักคนเดียว“พี่มะเหมี่ยวเห็นหยาไหมคะ”“อ้อ... ลืมบอกไป มาหยาบอกว่าปวดหัวไม่สบายน่ะ เลยขอลากลับไปพัก พี่เลยอนุญาตไปน่ะ”“เหรอคะ” ดารินขมวดคิ้วเข้าหากัน“นี่ก็เย็นแล้วไปเถอะ” การเข้าเวรนั้นมีเวรเช้า 8.30-16.30 น. เวรบ่าย 16.30-0.00 น. และเวรดึก 0.00-8.30 น.“ค่ะ”“เอาของมาหยากลับไปด้วยนะ คงปวดหัวจนลืมของ”“ค่ะ” ดารินรับคำ รับข้าวของมาถือเอาไว้ก่อนจะยกมือไหว้พี่ๆ ที่เข้าเวรอยู่เพื่อกลับบ้านพักดารินกลับมาบ้านอย่างร้อนใจ เธอหันไปมองรถของเขื่อนที่เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้านพักอย่างแปลกใจ“อาหมอมาทำอะไรคะ”“อาได้รับข้อความจากหยา”“ข้อความเหรอคะ ข้อความเดียวกันหรือเปล่า” ดารินเอ่ยถาม รีบเปิดข้อความนั้นให้เขาดู“ใช่ครับ แล้วหยาล่ะ”“หยากลับมาแ

เพราะต่างฝ่ายก็ต้องมีญาติของตัวเอง ถ้าทั้งเธอและเขาเข้ากับญาติๆ ของอีกฝั่งได้ก็จะไม่มีปัญหาเกิดขึ้นในอนาคต เธอค่อนข้างคิดเยอะหลังจากที่ผ่านอะไรๆ เลวร้ายมาพอสมควร“ได้ครับ” เขาให้ตามที่เธอขอทุกอย่าง ดารินส่งมือขวาให้เขาสวมแหวนให้ เขตต์มองนิ่งก่อนจะยิ้มออกมา เขาสวมแหวนไปที่นิ้วนางข้างขวาคล้ายจองเธอเอาไว้อย่างไม่เป็นทางการนัก“ถ้าเขตต์แต่งงานกับริน รินจะให้เขตต์สวมแหวนให้ที่นิ้วนางข้างซ้ายจ้ะ” เธอบอกเขาด้วยรอยยิ้ม“เขตต์สัญญาครับว่าจะสวมแหวนให้รินที่นิ้วนางข้างซ้าย” เขาจุมพิตหลังมือของเธออย่างอ่อนโยน เย็นวันนั้นดารินมีความสุขเมื่อได้รับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว ที่เธอขอให้เขตต์เข้ามาอยู่ในบ้านด้วยกันเพราะเธอมีเหตุผล เธออยากให้บิดายอมรับในตัวของเขา การกระทำสำคัญกว่าคำพูดเสมอ การกระทำจะพิสูจส์ความจริงใจทั้งหมดทั้งมวลมากกว่าปากพูด แล้วถึงเวลานั้นบิดาของเธอก็จะไม่คัดค้านอะไรอีกการฝึกงานของมาหยาเป็นไปได้ด้วยดี เธอทำงานอย่างแข็งขันและอยู่ในสายตาของเขื่อนที่คอยแอบช่วยเหลือภรรยาในทุกๆ เรื่อง เขาคอยส่งกำลังใจให้เธออยู่เสมอ และมาหยาก็รับรู้ถึงสิ่งที่สามีทำเป็นอย่างดี“ในที่สุดก็ได้ก

อีกข้างเคล้นคลึงทรวงอกอวบอิ่มทั้งสองข้างเอาไว้อย่างเท่าเทียม มันกระเด้งกระดอนตามแรงขยับ เธออ้าปากหอบกระเส่า ร้องครางไม่เป็นภาษา เสียงหอบหายใจฟืดฟาดรุนแรงประสานกับเขาระงมริมฝีปากร้อนรุ่มซุกเข้าหาทรวงอกอวบอิ่ม เขาเคล้นคลึงอย่างลุ่มหลงโหยหิวกับรสชาติละมุนลิ้นที่แสนคุ้นเคย ชิวหาร้อนรุ่มตวัดขึ้นลงระรัวกับยอดอกที่เต้นเร่ารับสัมผัสการรุกรานที่แสนวาบหวาม“อาหมอ” เธอหอบหายใจสะท้านยามที่เขาฟอนเฟ้นสะโพกผายของเธอเอาไว้อย่างเหนียวแน่น ก่อนที่จะหยัดยกกดคลึงเป็นจังหวะ มือหนาจับบ่าแกร่งของเขาเอาไว้แน่น ขยับใบหน้าเข้าหาเพื่อจุ๊บปากเขาเบาๆ แล้วถอยหนียั่วยุให้เขาตามมาหา เพื่อบดจูบอย่างเร่าร้อนดุดัน สะโพกของเธอถูกรวบเอาไว้แน่นให้ขยับขึ้นลงตามจังหวะรักที่เขาคุมเกมเอาไว้ กายสาวสั่นระริกและเธอก็พรั่งพร้อมที่จะเสร็จสมริมฝีปากน้อยร่ำร้องให้เขากระแทกกายเข้าหาไม่หยุดหย่อน ทุกอย่างกำลังจะแตกพร่าอย่างรุนแรง พร้อมๆ กับความรู้สึกที่รุมเร้าเข้ามาในกายสาวอย่างรุนแรง มันเต็มไปด้วยความเสียวซ่านจากร่างกายที่เสียดสีกันและกัน ความรู้สึกเหมือนจะขาดใจเหลือกำลัง เธออยากให้เขาเร่งเร้าจังหวะให้เร็วขึ้นกว่านี้ และพร้อมที่จะจ

“ใช่เราจะเลิกยุ่งกับอาร์ต เราพูดจริงๆ นั่นแหละ” พิชชาดึงปืนออกมาจากกระเป๋าสะพาย มาหยาหวีดร้องอย่างตกใจ ในขณะที่พิสุทธ์หน้าซีดขาวราวกระดาษ“พิจะทำอะไร”“ที่พิพูดไปแบบนั้นเพราะอยากรู้ว่านังนี่เป็นใคร จะได้จัดการยังไงล่ะ ไม่ใช่พิไม่เชื่อแต่อยากจะเห็นกับตาว่ามันเป็นใครถึงได้ชอบแย่งผัวชาวบ้านนัก”“พิ” พิสุทธ์ตกใจกับประโยคที่เธอพูดมันออกมา เธอหลอกเขาอย่างนั้นเหรอ ไม่ได้คิดจะเลิกกับเขาจริงๆ“อย่าทำอะไรหยานะ เขาไม่เกี่ยว” พิสุทธิ์ดันร่างมาหยาไปทางด้านหลัง มาหยารีบกดโทรศัพท์แชร์โลเคชั่นไปหาเขื่อนทันที ในเวลานี้เธอคิดถึงแต่เขา ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เขื่อนต้องช่วยเธอได้แน่ๆมาหยานึกเคืองพิสุทธ์ที่จู่ๆ เขาก็ดึงเธอมายุ่งกับเรื่องนี้ เธอไม่ได้รู้อะไรเลยโคตรซวยจริงๆ ที่ยอมมาคุยกับพิสุทธิ์บนนี้ หญิงสาวกดโทร. ออกก่อนจะหย่อนโทรศัพท์ลงในกระเป๋าของตัวเอง“พิวางปืนลงก่อนนะ” พิสุทธิ์รีบยกมือขึ้นห้ามปราม“ส่งนังนี่มาให้พิเดี๋ยวนี้เลย พิจะฆ่ามัน”“อย่าทำอะไรหยาเลยนะ”“งั้นอาร์ตก็ตายก่อนเลย” พอประโยคนั้นดังขึ้น พิสุทธ์ก็รีบดันร่างมาหยาไปด้านหน้าทันทีมาหยาถึงกับหน้าหวอ บ้าแล้ว! เธอมาเจอคนบ้าสองคนที่ตกลงกันไม่เข้า