All Chapters of เด็กมันยั่วเลยหลวมตัวหลงรัก: Chapter 71 - Chapter 80

เป็นประโยคสารภาพที่แสนอบอุ่นยิ่งกว่าตอนโดนสารภาพรักเสียอีก เธอขยับใบหน้าไปจุ๊บปากแดงๆ ของเขา ก่อนจะนอนหนุนตักดูรูปในอัลบั้มกับเขาอย่างมีความสุขทางด้านดาริน เธอกำลังนั่งมองต้นกระบองเพชรที่มันออกดอกสวยงามน่ารักแล้วอมยิ้ม ธิดารัตน์เห็นเข้าจึงเอ่ยถามอย่างสนใจ“รินชอบเลี้ยงต้นกระบองเพชรเหรอจ๊ะ”“ชอบจ้ะ” ดารินตอบแต่สายตายังมองต้นกระบองเพชรที่ออกดอกหลากสีอยู่ตรงหน้า“ดอกหลายสีเลย ทั้งสีแดง สีเหลือง สีชมพู สีม่วง”“คุณพ่อเป็นคนซื้อให้จ้ะ เพราะรู้ว่ารินชอบต้นกระบองเพชรมากๆ สมัยก่อนตอนที่คุณพ่อไม่ค่อยอยู่บ้านรินก็ได้ต้นกระบองเพชรนี่แหละเป็นเพื่อนคลายเหงา นั่งคุยกับมันทุกวัน ต้นไม้ก็มีชีวิตนะธิดา มันรู้ว่าเรารักมัน มันเลยออกดอกสวยๆ มาให้เราชื่นชมแบบนี้ไง”“พ่อของรินดูรักรินมากนะ” ธิดารัตน์อุ้มลูกโยกตัวไปมาเพื่อกล่อมลูกสาวตัวน้อยให้นอนหลับ เด็กหญิงโชคดีเป็นเด็กดี กินง่าย นอนง่าย ไม่กวนหรือร้องไห้ โยเย เป็นเด็กอารมณ์ดีอาจเพราะว่าธิดารัตน์ผ่านพ้นความทุกข์เจอแต่ความสุขหลังจากมาอยู่ที่นี่หลายเดือนก่อนคลอด ทุกคนก็หมั่นดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี น้องโชคดีจึงเกิดมาอารมณ์ดี บิดาของเธอก็เห่อหลานมาก ถึง

“โตแล้วนะเรา มีครอบครัวแล้วแต่ยังจะขี้อ้อนเหมือนเด็กๆ” รติรสลูบผมนุ่มสลวยของบุตรสาวไปมาเบาๆ“คิดถึงคุณพ่อกับคุณแม่จังเลยค่ะ”“ปากหวานจริงเด็กคนนี้ คุยกันอยู่ทุกวัน” จริงๆ ก็คุยกันทุกวัน แต่มาหยารู้สึกว่าการได้เจอกันและอยู่ด้วยกันแบบนี้มันถูกเติมเต็มมากกว่า“วันนี้แม่ทำของโปรดเอาไว้เยอะแยะเลย”“คุณแม่น่ารักที่สุดในโลกเลยค่ะ” มาหยาหันไปคุยกับสามีเสียงหวาน นานแล้วที่เธอไม่ได้นอนที่ห้องนอนของตัวเอง“อาหมอคะ คืนนี้เรานอนบ้านคุณพ่อกับคุณแม่กันนะคะ”“เอาสิครับ แล้วแต่หยา” แล้วแต่หยาเป็นประโยคที่เขื่อนใช้กับเมียเด็กเป็นประจำ อะไรที่เธอขอแล้วเขาให้เธอได้ เขาก็ไม่เคยขัดใจเลยสักครั้ง เพราะมาหยาคิดถึงห้องนอนของตัวเองมาก พอได้รับคำตอบแบบนั้นเธอก็ยิ้มหวานในทันที เขื่อนไม่เคยขัดใจอะไรเธอเลย มีแต่จะตามใจไปเสียทุกเรื่อง หลังจากอาบน้ำอาบท่าเสร็จ มาหยาก็เดินตามสามีลงมารับประทานอาหารกับบิดามารดา ดูเหมือนว่าวันนี้มาหยามีเรื่องเล่ามากมาย แม้เรื่องที่เล่าจะเคยเล่าหรือคุยกันแล้วในไลน์ แต่พอมาเจอกันแบบนี้ก็อยากเล่าอีก เล่าให้ฟังอีกรอบก็ยังเรียกเสียงหัวเราะจากคนในครอบครัวได้เป็นอย่างดี“หยาน่ะได้เป็นหัวหน้าห้อ

กิจกรรมมากมายในระหว่างเรียนรวมถึงการฝึกงานก็เหนื่อยหนักจนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น การย้ายไปอยู่หอคือสิ่งที่นักศึกษาพยาบาลทุกคนต้องทำเมื่อขึ้นปีสอง โชคดีที่ได้ครอบครัวของทั้งเธอและมาหยาคอยซัพพอร์ตทุกอย่างให้ ไม่เช่นนั้นคงหนักกว่านี้แน่ๆอาชีพพยาบาลที่ใฝ่ฝันคืออาชีพที่ต้องเสียสละโดยแท้จริง ทั้งแรงกายและแรงใจไม่แตกต่างจากการคนเป็นหมอ ตอนที่เธอจะสอบเข้าเรียนต่อในสาขาพยาบาลศาสตร์พร้อมกับมาหยานั้นก็คิดเอาไว้แล้วว่าเรียนจบออกมาต้องทำงานแบบไหนอาชีพพยาบาลเป็นอาชีพที่ได้ช่วยเหลือคนอื่นอย่างแท้จริง ภาพลักษณ์ของพยาบาลจึงดูสะอาดสะอ้านด้วยเสื้อผ้าสีขาวสะอาดตา ทำให้แลดูเรียบร้อย น่ารักและอ่อนหวาน เต็มไปด้วยความใจดี อีกทั้งยังต้องพูดจาไพเราะน่าฟัง ทั้งสวยทั้งเก่งในเวลาเดียวกัน แต่พอต้องเรียนจริงๆ สิ่งสำคัญที่สุดของการเรียนสาขานี้ก็คือความอดทน ไม่ใช่ว่าเราเรียนเก่งแล้วจะเรียนจบได้ แต่เราต้องมีความพยายามและความอดทนมากๆ เช่นเดียวกันเธอเคยคุยกับมาหยาหลังจากเรียนไปแล้วสองปีและตอนนี้กำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่สามและลงความเห็นว่าการเรียนพยาบาลนั้นต้องมีความอดทนและมีใจรักจริงๆ เพราะต้องอยู่กับคนป่วยทุกวันการได

“โรงพยาบาลที่หยากับรินจะไปฝึกงานกันดารมากนะ คนที่ไปอยู่ที่นั่นต้องอยากช่วยชาวบ้านจริงๆ เพราะที่นั่นขาดหมอและพยาบาล นักศึกษาพยาบาลก็ไม่ค่อยไปฝึกงานกันหรอกเพราะมันลำบาก” เขาหาข้อมูลตามที่เธอแจ้งสถานที่ฝึกงาน“ตัดสินใจใหม่ได้ไหม ฝึกงานในโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัยก็ได้ ที่นี่ก็มีคนไข้เยอะ” เขื่อนเอ่ยถามภรรยาอีกครั้ง“แต่หยาอยากไปฝึกที่อื่นนี่คะ” นั่นปะไรเขาก็รู้คำตอบดีอยู่แล้วยังจะถาม“งั้นต้องสัญญาก่อนว่าจะติดต่อกับอาอยู่ตลอด มีอะไรให้โทร. หาเพราะว่าอาเป็นห่วง” นี่เป็นครั้งแรกที่มาหยาต้องออกจากบ้านไปนานหลายเดือน หมายความว่าเขาจะไปหาเธอได้ตอนวันหยุดหรือหากช่วงไหนยุ่งมากๆ ก็คงไม่ได้ไปหา เธอออกจากบ้านไปเรียนเขาก็ยังตามไปดูแลได้“หยาโตแล้วค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง สัญญาว่ามีอะไรจะติดต่ออาหมอไม่หายไปไหนแน่นอนค่ะ เราก็มีไลน์ มีโทรศัพท์สำหรับโทร. หากัน คุยกันได้ตลอดนี่คะ” เธอจุ๊บปากแดงๆ ของเขา“อากลัวไม่มีสัญญาณน่ะ” เขาโยกศีรษะของเธอไปมา พอคิดว่าเธอต้องไปอยู่ไกลๆ ไม่ได้เจอกันหลายเดือนก็บังเกิดความกังวลอยู่มาก“อาหมอน่ะ ดูทำหน้าเข้าสิคะ หยาไปฝึกงานนะคะ ไม่ใช่ไปออกรบชายแดนเสียหน่อย” เธอหัวเราะคิกคัก การได

“เอาสิ ไปทำบุญก็ดีเหมือนกันนะ แต่ตอนนี้รีบกินเถอะ เดี๋ยวไปช้าจะโดนพี่สมรดุเอา” หลังรับประทานอาหารเสร็จมาหยาและดาริน รวมถึงเพื่อนๆ ที่ฝึกงานด้วยกันก็รีบไปทำงานโดยเร็วมาหยากับดารินพักอยู่บ้านพักหลังโรงพยาบาลจึงทำให้เดินทางมาทำงานสะดวก พอสองสาวขึ้นไปบนตึกผู้ป่วยก็ได้ยินสมรศรีกำลังบ่นพี่ๆ พยาบาลคนอื่นๆ อยู่ แถมเธอกับมาหยายังโดนลูกหลงอีกด้วย กลับไปเย็นนั้นมาหยากับดารินแทบจะสลบเพราะเหนื่อย ตอนเย็นไม่มีอาหารขายเพราะโรงอาหารปิดไปตั้งแต่บ่ายแล้ว พวกเธอจึงต้องทำอาหารกินกันเอง โชคดีที่เขื่อนเตรียมข้าวสารอาหารแห้งและของใช้จำเป็นมาให้มากมาย ที่นี่สะดวกมีตู้เย็นไว้แช่ของสดได้ด้วย เรื่องทำอาหารจึงไม่เกินความสามารถของสองสาวมาหยากับดารินอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็แต่งตัวลงมาทำอาหารด้วยกัน พวกเธออยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น ในบ้านพักมีเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ สำหรับประกอบอาหารครบครัน ทั้งกระติกน้ำร้อน หม้อหุงข้าว ไมโครเวฟ กระทะไฟฟ้า ตู้เย็นใบเล็กๆ ไว้แช่อาหารและเครื่องดื่ม รวมถึงอาหารแห้งอีกหลายชนิดสำหรับรับประทานก่อนออกไปทำงาน ที่นี่ดีหน่อย ช่วงเช้าร้านอาหารในโรงพยาบาลเปิดตั้งแต่เช้า แต่จะปิดเร็วไปนิด