《เจ้าสาวยอดดวงใจ》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

“เจ็บ” เธอตอบสั้นอย่างอายๆ รู้สึกระบมไปหมด แบบนี้จะเดินได้ไหมนี่“ครั้งแรกก็แบบนี้แหละ” เขาเลื่อนมือมาลูบไล้เนินสาวที่ปกคลุมด้วยเส้นไหมนุ่มที่แสนจะยุ่งเหยิงเพราะถูกบดขยี้อย่างหนักหน่วงเมื่อครู่ เธอสะดุ้งหน้าแดงจัด แต่ไม่กล้าปัดมือของเขาออก นำทัพเป็นคนเปิดเผยเอามากๆ อยากทำอะไรก็ทำ จนเธอไม่กล้าต่อว่าต่อขานอะไรเขาเอาเสียเลย“พี่ก็เจ็บ” .เขากระซิบบอกที่ริมหู ก่อนจะจับมือเธอมาลูบไล้แก่นกายของเขา รัตนปาตีหน้าแดงจัด เธอทำท่าจะดึงมือหนี แต่สุดท้ายก็วางแหมะเอาไว้ที่เดิม เกาะกุมแก่นเนื้อของเขาที่ยังอุ่นร้อนและสงบนิ่งเหมือนไม่เคยออกศึกหนักหน่วงมาก่อนหน้ารัตนปาตีลอบกลืนน้ำลาย แอบคิดไปว่าสิ่งที่เธอกอบกุมอยู่ไม่น่าจะเข้าไปในตัวเธอได้ทั้งหมด เขายังจับมือของเธอให้รูดไล้ไปตามความยาวของแก่นกาย เธอทำตามอย่างเพลินมือ และดูเหมือนเขาจะชอบสิ่งที่เธอทำเช่นกัน“ไม่น่าเชื่อนะคะ” เธอเปรยออกมาก่อนหน้าร้อนผ่าว“อะไรเหรอ”“ก็มันเข้าไปได้ยังไง” เธออุบอิบตอบ“ธรรมดาหรอก ผู้หญิงกับผู้ชายเกิดมาคู่กัน” พอเขาพูดแบบนั้นเธอก็อดจะเหลือบมองสิ่งที่กอบกุมเอาไว้ในอุ้งมือเสียไม่ได้ แก่นกายแข็งร้อนที่แสนเชื่องแตกต่างจากเมื่อหลา

“ถ้าข้าวหอมจะร้องเพราะดีใจ พี่จะไม่ว่าอะไรเลยคนดี แต่ถ้าร้องเพราะเสียใจ มันจะไม่มีวันนั้นแน่นอน”“ข้าวหอมแค่ตื้นตันใจค่ะ รู้สึกว่าเป็นผู้หญิงที่โชคดีเหลือเกิน”“พี่ก็โชคดีที่ได้ข้าวหอมเป็นภรรยา” เขาลูบไล้แหวนเพชรบนนิ้วของเธอ ก่อนจะจุมพิตเบาๆ อย่างอ่อนโยน“เราค่อยแต่งงานกันนะครับ ตอนนี้อาจจะยุ่งๆ เรื่องคุณแม่นิดหน่อย”“งานแต่งงานไม่ได้สำคัญอะไรหรอกค่ะ แค่มีพี่ใหญ่กับคุณแม่ ข้าวหอมก็มีความสุขแล้วค่ะ”“ชื่นใจ” เขาจุมพิตหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน“พี่ทำให้ข้าวหอมหมดแรง เดี๋ยวจะป้อนให้ถึงปากเลย”“แน้... ไม่ต้องหรอกค่ะ”“ไม่เอาครับ อยากป้อนเมีย” นำทัพดึงเธอมานั่งบนตัก รัตนปาตีตัวเล็กนิดเดียว น้ำหนักก็เบาแสนเบา เขาโอบกอดรอบเอวของเธอเอาไว้ ก่อนจะตักอาหารป้อนมาจนถึงปาก“อ้าปากสิ ถ้าไม่กินถือว่ารังเกียจกันนะ”“พูดแบบนี้จะให้ปฏิเสธยังไงล่ะคะ” เธออ้าปากรับอาหารที่เขาป้อนให้“อร่อยไหม”“ถ้าบอกว่าอร่อยจะโดนว่าไหมคะ”“ทำไมล่ะ”“ก็ข้าวหอมทำเองกับมือ บอกว่าอร่อยก็เหมือนยอตัวเอง”“งั้นพี่ต้องชิมเองสิ ไก่อบสมุนไพรสูตรโบราณใช่ไหม”“เดี๋ยวข้าวหอมป้อน” เขารีบบอก จิ้มอกไก่ชิ้นพอดีคำมาป้อนให้เขาถึงปาก“อร่อย.

“เธอมีความคิดเป็นผู้ใหญ่มาก แล้วตอนที่ป้านพมาศส่งเธอมาเป็นเมียพี่ เธอคิดอะไรอยู่ข้าวหอม” เขาอยากรู้จริงๆ“คิดแค่อยากตอบแทนบุญคุณค่ะ”“บุญคุณอย่างนั้นเหรอ ดูเหมือนเธอจะทำงานให้คนบ้านนั้น ยังมีบุญคุณต่อกันอีกเหรอ”“คุณอนันต์มีบุญคุณที่อุปการะข้าวหอมเอาไว้ค่ะ ไม่อย่างนั้นคงนอนตายอยู่ข้างถนน คุณนพมาศเองก็ไม่ได้คัดค้าน เพราะยังไงท่านก็เป็นภรรยา ถ้าท่านคัดค้านคุณอรุณก็คงอุปการะข้าวหอมไม่ได้ ถึงแม้จะทำงานทุกอย่างในบ้าน แต่คุณนพมาศก็ไม่เคยทุบตีทำร้ายให้ต้องบาดเจ็บสาหัส หรือกดขี่ข่มเหง ให้อดมื้อกินมื้อ ทารุณกรรมอย่างที่เด็กคนอื่นได้รับ ข้าวหอมจึงคิดว่าคุณนพมาศคือผู้มีพระคุณค่ะ เพราะอยู่ที่นั่นข้าวหอมก็ไม่ต้องหาเงินมาจ่ายค่าเช่าบ้าน ซึ่งอยู่ข้างนอกภัยอันตรายรอบตัว บางทีห้องพักที่เราเช่าอยู่ก็อาจจะไม่ปลอดภัยก็ได้”“บุญคุณต้องทวงกันไปตลอดชีวิตเลยเหรอ มันไม่หมดไม่จบไม่สิ้นหรือไง”“ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าวหอมจะตอบแทนบุญคุณคุณนพมาศค่ะ เพราะข้าวหอมคิดว่าการแต่งงานหรือต้องเป็นภรรยาของใครสักคนมันเป็นเรื่องใหญ่ ข้าวหอมยอมทำให้ขนาดนี้เพื่อให้คุณนพมาศมีบ้านอยู่และมีเงินเลี้ยงชีพตอนชรา ข้าวหอมก็คิดว

“ข้าวหอมขอโทษค่ะ จะพยายามไม่เมาเรือ” เธอคิดว่าเขาไม่พอใจที่เธอทำตัวเป็นปัญหากับเขา“พี่ไม่ได้ว่าอะไรข้าวหอม แต่พี่ด่าตัวเองต่างหากล่ะ”“เอ่อ... พี่ใหญ่ด่าตัวเองทำไมคะ”“พี่น่าจะให้ข้าวหอมกินยาก่อน รู้ว่าข้าวหอมไม่เคยไปไหนไกลบ้าน อาจจะเมาเรือได้ เพราะไม่เคยขึ้นเรือ” เขาหมายถึงน่าจะให้เธอกินยาแก้เมาเรือก่อนมาขึ้นเรือ“แค่นี้เองค่ะ สบายมาก” เธอบอกเขาแล้วยิ้มให้เขาสบายใจ“ถ้าเกิดอาการคลื่นไส้หรือไม่สบายรีบบอกพี่นะ แต่ยังไงก็ต้องกันไว้ก่อน”“ค่ะ ข้าวหอมไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ยืนสูดอากาศแบบนี้ไม่เมาแน่ๆ ค่ะ” เธอบอกเขา“ข้างนอกมันร้อนนะ ยืนนานๆ เดี๋ยวก็ไหม้หรอก” เขาบอกอย่างห่วงใย“รอเดี๋ยวคนดี” นำทัพเดินหายเข้าไปด้านในครู่หนึ่งก่อนจะออกมาพร้อมของกล่องใบใหญ่ในมือ“อะไรเหรอคะ”“ยาแก้เมาเรือ กินแล้วอาจจะง่วงนิดหน่อย จริงๆ ต้องกินก่อนขึ้นเรือ กินตอนนี้ก็น่าจะใช้ได้อยู่นะ” เขายื่นยาเม็ดเล็กๆ และน้ำให้เธอหนึ่งขวด“สวมเอาไว้ แดดแรง” เขาสวมหมวกให้เธอ ก่อนจะนำแจ๊คเกตมาสวมให้ป้องกันแดดที่แผดเผาผิวขาวๆ เนียนๆ นั้น“ข้าวหอมเหมือนมัมมี่เลยนะคะนี่” เธอพูดแล้วยิ้มเขิน แอบมองเสี้ยวหน้าของคนเป็นสามีแล้วอมยิ้ม นำ

“อันตรายนะคะนั่น สารพิษตกค้าง”“ใช่ แต่ตอนนี้พี่เหนียวตัวมากๆ เลย อยากอาบน้ำ”“ค่ะ” เธอตอบรับยิ้มให้เขาอย่างใสซื่อ“อยากมีคนช่วยถูหลังให้”“ได้สิคะ”“แต่ถูอย่างเดียวไม่เอานะ”“แล้วพี่ใหญ่จะเอาอะไรล่ะคะ” เธอถามกลับ หน้าก็พลันแดงอย่างอัตโนมัติ“อาบน้ำด้วยกันไปด้วย จะได้ประหยัดเวลาลงไปกินข้าวกัน”“ว้าย!” รัตนปาตีร้องเสียงหลงเมื่อโดนตวัดอุ้มขึ้นสู่อ้อมแขน“พี่ใหญ่ชอบอุ้ม นี่ถ้าอนาคตข้าวหอมอ้วนขึ้น จะยังอยากอุ้มอีกไหมคะ”“อยากสิ ถ้าอุ้มตอนท้องยิ่งดี”“ทำไมเหรอคะ”“ก็อุ้มทั้งแม่ทั้งลูกไง” เขากระซิบบอก คนฟังหัวใจพองโต ก่อนจะพาเธอเข้าห้องน้ำได้สำเร็จ“ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้น เดี๋ยวพี่ถูหลังคืนให้ดีไหม”“ไม่เป็นไรค่ะ”“ถอดก่อนสิ”“อุ๊ย!” รัตนปาตีอุทานเมื่อโดนมือหนวดปลาหมึกของเขาแตะโน่นแตะนี่ พักเดียวเสื้อผ้าของเธอก็หลุดลุ่ย“ถอดให้บ้างสิ”“แน้... ถอดเองสิคะ” เธอสะท้านเมื่อต้องเปลือยเปล่าต่อหน้าเขา ยิ่งสบตากันก็ยิ่งหวั่นไหว รู้ดีว่าเขาไม่ได้จะชวนเธอมาอาบน้ำอย่างเดียวแน่นอน“อยากให้เมียถอดให้” เขาจับมือเธอไปวางที่กระดุมเสื้อ รัตนปาตีมือสั่น“ทำไมมือสั่น”“พี่ใหญ่แกล้ง”“ไม่ได้แกล้งแต่เอาจริง” น้ำ