Semua Bab เจ้าสาวยอดดวงใจ: Bab 1 - Bab 10

“แม่รู้สึกว่าตัวเองแก่ลงมากแล้ว สุขภาพก็ไม่ดี บางทีก็ป่วยกระเสาะกระแสะ แม่หวังอยากอุ้มหลาน อยากให้ใหญ่มีครอบครัว แม่จะได้นอนตายตาหลับ” แม้จะถูกห้ามปรามจากลูกชาย แต่ท่านก็ยังเฝ้าวนเวียนพูดเรื่องความเป็นความตายอยู่แบบนั้น อาจเพราะท่านคิดว่าชีวิตคนเราไม่แน่นอน ดูอย่างสามีของท่านที่มาด่วนจากไปแบบกะทันหันโดยที่ท่านเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัวนั่นปะไร“โอเคครับคุณแม่ ผมจะไปเจอคู่หมั้นของผมก็ได้ แต่ถ้าเธอไม่โอเค ผมก็จะหาผู้หญิงคนอื่นมาแทน ถ้าคุณแม่อยากอุ้มหลาน”“หามา...นี่ใหญ่ต้องรักด้วยนะ แม่เองก็ไม่อยากให้ใหญ่ต้องทนอยู่กับคนที่ไม่รัก” จรรยาเองก็ไม่อยากบังคับบุตรชายเหมือนกัน แต่นำทัพเอาแต่ทำงาน ถ้าได้ลองมองหาผู้หญิงดีๆ ลองคบกันก็อาจจะตกลงปลงใจแต่งงานไปนานแล้ว แต่นี่ไม่สนใจผู้หญิงที่จะเอามาเป็นภรรยานี่แหละ คือปัญหาใหญ่“ถ้าคู่หมั้นของผมไม่ตกลง ผมก็จะลองจีบผู้หญิงคนอื่นมาเป็นเมียดูครับ” เขาพูดติดตลก แต่ในใจนั้นยังไม่อยากแต่งงานจริงๆ เขารักชีวิตโสด และชอบทำงานมากกว่าวุ่นวายกับชีวิตครอบครัว อาจเพราะยังไม่เจอคนที่ใช่ เห็นเพื่อนๆ แต่งงานก็เอาแต่บ่น ต้องรีบกลับบ้านบ้างล่ะ ต้องพาลูกเมียไปเที่ยวบ้างล่ะ ไม่

“แต่เย็นนี้นำทัพจะให้คนมารับนะลูก”“ก็ได้ค่ะ หนูรับปากแล้วว่าจะไป โอเคนะคะ ตอนนี้หนูเหนื่อย อยากอาบน้ำและนอนพักเต็มที” อรุณจันทร์หันมาพูดกับมารดาอย่างเซ็งๆ“จ้ะๆ พักก่อนนะ”“นังข้าวหอมไปไหนคะ ให้มันไปดูแลรับใช้หนูด้วย เร็วๆ นะคะ” ข้าวหอมที่อรุณจันทร์เรียกหาคือรัตนปาตี ปทมาศวรรย์ เธอเป็นเด็กที่ถูกคุณอรุณเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก ท่านให้ความเอ็นดูกับรัตนปาตีเหมือนลูกหลาน แต่คุณนพมาศไม่ชอบใจนัก พอคุณอรุณเสียชีวิต รัตนปาตีก็ถูกเนรเทศไปอยู่เรือนคนใช้ และทำงานทุกอย่างในบ้าน“ผสมน้ำให้ฉันด้วย ฉันร้อนอยากนอนแช่น้ำ” อรุณจันทร์สั่งรัตนปาตีทันทีที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาในห้อง ที่นี่มีรัตนปาตีคนเดียวเป็นคนดูแลบ้านและรับใช้ทุกอย่าง เพราะคุณนพมาศไม่มีเงินที่จะจ้างคนใช้เหมือนก่อน ก็เลยให้ออกไปจนหมด รัตนปาตีนั้นสำนึกในบุญคุณของคุณอรุณจึงไม่อยากทิ้งสองแม่ลูกไป อีกอย่างอยู่ที่นี่ก็ไม่ต้องเช่าบ้าน แต่เธอรับงานฟรีแลนซ์มาทำ จึงมีรายได้เหลือเก็บบ้างโดยที่สองแม่ลูกไม่รู้ เธอคอยรับใช้ทำงานบ้านและทำขนมส่งขาย นพมาศกับอรุณจันทร์ไม่เคยสนใจรัตนปาตีมากไปกว่าเรียกใช้งานเท่านั้น เรียกได้ว่าหญิงสาวทำได้ทุกอย่าง“รู้ไหมข้าวห

“เป็นอะไรครับนายหัว”“คุณแม่อาการทรุดน่ะ ย้ำนักย้ำหนาว่าต้องให้ฉันพาอรุณจันทร์กลับไปให้ได้ ไม่งั้นก็หาเมียให้ได้ ท่านอยากอุ้มหลาน”“แบบนี้นายหัวจะทำยังไงครับ”“จะให้ไปหาผู้หญิงที่ไหนล่ะตอนนี้ ถ้าไม่ใช่อรุณจันทร์อย่างที่คุณแม่ต้องการ ก็ต้องซักกันจนถึงตับไตไส้พุง เอาใครมาแอบอ้างก็ความแตก ฉันไม่ชอบโกหกคุณแม่เสียด้วย”“เพื่อนๆ นายหัวก็เยอะแยะ”“คุณแม่ก็จับได้สิว่าฉันโกหก”“แต่อายุของนายหัวก็น่าจะมีครอบครัวได้แล้วนะครับ”“ฉันอาจจะไปหายัยคู่หมั้นนั่นอีกครั้ง”“เอา...งั้นเหรอครับ” โกไข่แทบสำลัก มองหน้าเจ้านายหนุ่มตาโตแทบถลน อยากจะถามว่าเสียสติใช่ไหมที่พูดออกมาเมื่อครู่“บางทีพาเธอไปพบกับคุณแม่ พอท่านได้เห็นว่าเธอมีปฏิกิริยายังไง คุณแม่อาจจะเลิกบังคับให้ฉันแต่งงานกับหล่อนก็ได้”“แต่เธอจะยอมไปเหรอครับ”“ยอมสิ” นำทัพจิบเบียร์เย็นๆ อย่างใช้ความคิด“นายหัวจะทำยังไงครับ”“ไปสืบประวัติบ้านของอรุณจันทร์มาให้ละเอียดเลยนะ”“ทำไมต้องไปสืบครับ”“ก็อาจจะรู้ว่าเค้าเป็นยังไงกันบ้าง เราจะได้หาทางได้”“หาคนอื่นไม่ดีกว่าเหรอครับ” โกไข่เกลี่ยกล่อม ให้ตายดิ้นเถอะ เขาไม่สนับสนุนความคิดของผู้เป็นนายเลยจริงๆ“ถ้าห

“นายหัวอยากคุยกับคุณครับ” เสียงของคนขับที่หยุดรถข้างทางทำให้เธอสะดุ้ง หันไปรับโทรศัพท์อย่างงงๆ ก่อนจะกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์อย่างตกประหม่า“สวัสดีค่ะ”“อรุณจันทร์ฟังให้ดีนะ ฉันจะไม่อ้อมค้อมให้มากความ” ปลายเสียงพูดมาอย่างเร่งรีบเหมือนเขามีธุระสำคัญต้องจัดการ“เอ่อ...คือว่าดิฉัน” รัตนปาตีจะบอกว่าเธอไม่ใช่อรุณจันทร์ ซึ่งคนขับรถก็เหลือบมองเธอผ่านมาทางกระจกมองหลัง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร“เงียบและฟังฉัน เธอไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แค่ทำตามที่ฉันสั่งเท่านั้น” เขาดูวางอำนาจเสียจริง รัตนปาตีแอบคิดค่อนขอดในใจ“ค่ะ” รัตนปาตีเลือกที่จะเงียบมากกว่าเถียงหรืออธิบาย ท่าทางเขาเป็นคนเผด็จการใช่ย่อย“ที่ฉันแต่งงานกับเธอก็แค่ในนาม เพราะคุณแม่อยากทำตามสัญญาในอดีต ที่ต้องคุยทางโทรศัพท์เพราะฉันติดงานด่วนต้องมาเคลียร์ ยังไงเธอก็ล่วงหน้าไปก่อน ทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน” คำว่าแต่งงานใน ‘นาม’ ทำให้รัตนปาตีหูผึ่ง เธอนึกไปถึงการที่เขาจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับเธอทางร่างกายด้วยใช่ไหม แค่คิดหัวใจที่ห่อเหี่ยวอยู่ในคราแรกก็สดชื่นขึ้นมาแทบจะทันที“ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธออย่างสามีภรรยาทั่วไป แต่เธอมีหน้าที่ต้องดูแ

“แม่อิ่มแล้วหนูจันทร์เจ้า อาหารของหนูอร่อยจังเลยคนดี ต่อไปแม่ของอ้วนขึ้นแน่ๆ เลย”“ไม่ต้องกลัวอ้วนหรอกค่ะ อาหารพวกนี้ไม่มีไขมัน อีกอย่างเป็นเมนูปลากับผัก ถ้าคุณแม่กลัวอ้วนหนูจะชวนออกกำลังกายนะคะ”“ออกกำลังกายอะไรล่ะ แม่น่ะเดินไม่ได้”“ออกกำลังกายแขนขาได้ค่ะ คุณแม่แค่นอนบนเตียง หนูจะช่วยเอง” เธอพอจะรู้ข้อมูลจากประไพว่าคุณจรรยาไม่ค่อยจะทำกายภาพบำบัด เลยมีปัญหาเรื่องการเดินเหินมาจนถึงทุกวันนี้“แม่ไพดูสิ ลูกสะใภ้ของฉัน น่ารักไหมล่ะ”“น่ารักค่ะ” ประไพยิ้มกว้าง เห็นสะใภ้ของเจ้านายคล่องแคล่วไปเสียทุกอย่าง ทั้งข้าวปลาอาหารและการดูแลปรนนิบัติ นึกอยากรู้ว่าทำอะไรเป็นอีกบ้าง และคิดว่าน่าจะทำอะไรเป็นหลายอย่าง เธอยังนึกแปลกใจว่าลูกผู้ดีมีเงินหรือคนรวยๆ ทำงานบ้านและทุกอย่างได้เรียบร้อยขนาดนี้เชียวหรือ รึเพราะผู้เป็นมารดาอยากให้บุตรสาวเป็นกุลสตรีเวลาออกเรือน จะได้ดูแลปรนนิบัติสามีและพ่อแม่สามีได้เป็นอย่างดี จึงให้ฝึกหัดทุกอย่างจนเก่งขนาดนี้“คุณแม่ชอบหนังสือประเภทไหนเหรอคะ เห็นคุณไพบอกว่าคุณแม่ชอบให้อ่านหนังสือให้ฟัง เดี๋ยวหนูจะอ่านให้ฟังทุกวัน”“ธรรมะเป็นหลักจ้ะ แต่ถ้ามีหนังสืออะไรสนุกๆ คลายเครียด