《เจ้าสาวยอดดวงใจ》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

“แล้วไปแล้วได้ยังไงคะ นั่นคู่หมั้นหนูทั้งคนนะคะ” อรุณจันทร์โวยวายใส่มารดา“แต่เขาเป็นผัวเมียกันแล้ว ลูกเป็นแค่อดีตคู่หมั้นนะจ๊ะ”“นังข้าวหอมต้องเลิกกับพี่นำทัพค่ะ และหนูก็จะไม่ยอมทำตัวเป็นยาจก ประหยัดกระเบียดกระเสียรอย่างที่คุณแม่บอกหรอกนะคะ เงินและทรัพย์สมบัติของพี่นำทัพต้องเป็นของหนูสิคะ มันถึงจะถูก ครอบครัวเราเคยช่วยครอบครัวพี่นำทัพเอาไว้ไม่ใช่เหรอคะ เขาเป็นหนี้บุญคุณเรานะคะ”“แต่เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว เขาเองก็ช่วยเหลือเราพอสมควร ไถ่ถอนบ้านให้ แถมยังให้เงินมาอีก”“หนูต้องอยู่อย่างสุขสบาย มีเงินใช้ ไม่ใช่อยู่อย่างประหยัดเหมือนคุณแม่ว่า นั่นมันสิทธิ์ของหนูนะคะ”“หนูจะทำอะไรลูก จันทร์เจ้ากลับบ้านเถอะ”“คุณแม่เงียบไปเลยนะคะ เป็นเพราะคุณแม่นั่นแหละ”“อ้าว...” ท่านเผลออุทาน“ไม่อ้าวหรอกคะ หนูจะทวงพี่นำทัพคืน จะเขี่ยนังข้าวหอมให้กระเด็นไปเลย แค่นี้ก่อนนะคะ” อรุณจันทร์ตัดสายทิ้ง คุณจรรยาได้แต่ยืนอึ้ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีอรุณจันทร์มองบรรยากาศในงานเลี้ยงเนื่องในวันเกิดของผู้ใหญ่ของจังหวัดภูเก็ตอย่างเบื่อหน่าย ตอนแรกก็ตื่นเต้นอยู่หรอกที่เขตรัฐพาเธอมาออกงานด้วย ชุดที่เขาหาให้ก็หรูหราถูกใ

“เลิกทำหน้าแบบนั้นสักทีเถอะ” นำทัพคุยกับภรรยาเมื่ออยู่ด้วยกันสองคน“ข้าวหอมแค่กังวล”“เรื่องอรุณจันทร์นะรึ”“ค่ะ ข้าวหอมอาจจะทำให้ทุกคนเดือดร้อน คุณจันทร์เจ้าไม่ใช่คนที่จะยอมอะไรง่ายๆ”“ไม่ต้องกังวลไปหรอก เค้าทำอะไรเราไม่ได้หรอก เชื่อพี่สิ”“ข้าวหอมอยู่กับคุณจันทร์เจ้ามานานหลายปีแล้วนะคะ คุณจันทร์เจ้ายอมทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองชนะ”“เมื่อก่อนข้าวหอมอาจจะยอมอรุณจันทร์ เพราะไม่อยากมีปัญหา แต่ต่อจากนี้ไปมีพี่ พี่จะไม่ยอมให้เค้ามาทำอะไรครอบครัวพี่เด็ดขาด”“ข้าวหอมขอบคุณพี่ใหญ่มากๆ นะคะ ที่ปกป้องข้าวหอม” รัตนปาตีกราบเขาที่อก นำทัพรวบมือของเธอมาถือเอาไว้ ก่อนจะกดจูบเบาๆ“พี่รักใครรักจริง ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายคนที่พี่รักอย่างเด็ดขาด”“ข้าวหอมรู้สึกว่าเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากๆ เลยค่ะที่มาเจอพี่ใหญ่” เธอกอดเอวสอบของเขา ซบหน้าที่อกกว้างอย่างฝากเนื้อฝากตัว“พี่ก็รู้สึกโชคดีที่ได้เจอกับข้าวหอม คุณแม่บอกว่าเป็นโชคชะตาที่เราได้เจอกัน เมื่อก่อนพี่ไม่เคยเชื่อ แต่เดี๋ยวนี้พี่เชื่อแล้วล่ะ”“ถ้าวันนั้นคุณจันทร์เจ้าไม่หนีไป พี่ใหญ่ก็คงต้องแต่งงานกับเธอ”“ไม่หรอก” เขาจุมพิตหน้าผากของเธอหนักๆ“ทำไมล่ะค

เขาอุ้มเธอไปอาบน้ำใต้ฝักตัว ริมฝีปากและมือทำงานประสานร่วมกัน รัตนปาตีจำได้ว่าเธอถูกเขากักเอาไว้ตลอด ในใจนั้นคิดถึงลูกชายตัวน้อยได้ไม่นานก็ถูกดึงไปกอดรัดเสียอีก มารู้ตัวอีกทีก็นอนอยู่ในห้องลูก เจ้าลูกชายตัวน้อยนอนดูดนมเธออยู่อย่างแสนสบาย เธอหลับไปตอนไหนยังไม่รู้ตัวเลย“จุ๊ๆ” นำทัพจุ๊ปาก รัตนปาตีมองอย่างงงๆ เขาก็ยิ้มเอ็นดู ก่อนจะกระซิบบอกว่าอุ้มมาตอนเธอหลับ เพราะลูกน้อง พอเจ้าลูกชายตัวน้อยได้ดูดนมจากอกแม่ก็เลิกร้องจ้าไปทันที เธอเหนื่อยจนหลับไป ไม่รู้สึกตัวสักนิดว่าโดนทั้งคุณพ่อและคุณลูกแย่งกันดูดดื่มกับทรวงอกอวบๆ แค่ไหน“ดูสิ พอได้กินนม เลิกร้องไห้เลยนะ” นำทัพเป็นคนอำนวยความสะดวกให้ลูกชายทุกอย่าง“พี่ใหญ่นั่นแหละ ทำให้ข้าวหอมหมดแรง”“ถึงจะหมดแรง แต่พี่ก็ไม่ทิ้งลูกหรอกนะ บริการให้ถึงเตียงเลยเห็นไหม” เขาพูดล้อเลียน เธอค้อนให้เขา ลูบศีรษะเล็กๆ ของลูกชายอย่างรักใคร่“จะอุ้มมาก็ไม่ยอมสวมเสื้อผ้าให้นะคะ” เธอค้อนให้เขา“เมื่อกี้ลืมน่ะ รีบๆ เลยลืม” นำทัพตอบแล้วนอนดูสองแม่ลูกอย่างมีความสุขนำชนะเป็นเด็กดี ไม่ค่อยจะงอแงมากนัก พอกินอิ่มก็นอนหลับปุ๋ย แถมยังอารมณ์ดีเสียอีก ยิ่งเจริญวัยขึ้น ก็ยิ่งเป็

“พี่ไม่สนว่ามันเป็นใคร แต่มันโอบกอดข้าวหอม”“ข้าวหอมแค่จะหกล้ม เขาเลยมาช่วย”“ปล่อยมือจากมันเดี๋ยวนี้!!!” นำทัพไม่สน เขาตวาดอีกรอบ ก่อนจะเข้าไปดึงมือของภรรยาให้เดินออกห่างร่างของปกรณ์ โกไข่ต้องเข้าไปช่วยประคองปกรณ์เอาไว้เพราะอีกฝ่ายสะบักสะบอมนักนำทัพพาภรรยากลับบ้านด้วยความหงุดหงิดใจ เขากำลังคุยธุระกับลูกค้าอยู่ พอหันไปเห็นภรรยาอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายคนอื่นก็บังเกิดอาการทนไม่ได้ขึ้นมาในทันที“ช่วงนี้พี่ยุ่งแค่ไม่กี่วัน ข้าวหอมก็ออกไปเที่ยวกับผู้ชายคนอื่น” นำทัพพูดอย่างหงุดหงิดเมื่ออยู่ด้วยกันสองคนในห้องนอนกว้าง ส่วนคนอื่นๆ นั้นแยกย้ายกันไปตั้งแต่กลับมาถึงบ้านแล้ว“คุณกรเขาเคยช่วยข้าวหอมเอาไว้นะคะ ข้าวหอมไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเขา”“แต่พี่มองสายตามันพี่ก็รู้ว่ามันคิดอะไรเกินเลยกับข้าวหอมแน่นอน”“พี่ใหญ่อคติหรือเปล่าคะ”“พี่เป็นผู้ชายด้วยกันทำไมจะไม่รู้” นำทัพยิ่งหงุดหงิดเมื่อเห็นภรรยาไม่เชื่อตน แต่เขาพยายามระงับใจไม่ทำอะไรรุนแรงกับเธอเหมือนครั้งก่อน“ข้าวหอมไม่พูดกับพี่ใหญ่แล้วค่ะ” รัตนปาตีเดินหนีไปนอนในห้องลูกตามเคย รอบนี้สองสามีภรรยามึนตึงกันมากกว่าเดิมเสียอีก นำทัพดูเครียด เขาเลยซัดเ

“แต่ตำรวจเจอของกลางนะคะคุณป้า” อรุณจันทร์แสดงความคิดเห็น“ต้องมีคนใส่ร้ายแน่ๆ” คุณจรรยาเป็นลมไปหลายตลบกับเหตุการณ์ในครั้งนี้“ใครจะใส่ร้ายล่ะคะ นั่นมันฟาร์มมุกของพี่ใหญ่นะคะ คนนอกใช่ว่าจะมีใครเข้าออกได้” อรุณจันทร์ท้วงติง“ป้าก็คิดว่ามันต้องมีหนอนบ่อนไส้ คนในนี่แหละที่ใส่ร้ายตาใหญ่”“แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นลูกน้องพี่ใหญ่นะคะ” อรุณจันทร์แอบเบะปาก สะใจเป็นบ้าที่เห็นคนบ้านนี้อยู่ไม่เป็นสุข“ใช่ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ” เสียงเข้มของใครคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทุกคนหันไปมองก่อนจะอุทานพร้อมกัน“พี่ใหญ่/ตาใหญ่!!!”“ครับผมเอง”“พี่ใหญ่ไม่ได้โดนจับขังหรือคะ” อรุณจันทร์หน้าซีดเผือด เมื่อเห็นตำรวจเดินตามนำทัพเข้ามาหลายคน รู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี และลางสังหรณ์บางอย่างบอกให้เธอเตรียมหนี“พี่พ้นผิดแล้ว เพราะมีคนแอบเอาของพวกนั้นไปซุกซ่อนเอาไว้”“ใครคะ ไม่ใช่จันทร์เจ้านะ” อรุณจันทร์สะดุ้งรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน“แล้วใครบอกว่าเธอกันล่ะอรุณจันทร์” นำทัพพูดเสียงเย็น“จันทร์เจ้าก็ไม่ได้บอกว่าตัวเองนะคะ แค่พะ... พูดไปแบบนั้นเอง” อรุณจันทร์มีท่าทีหลุกหลิกอย่างมีพิรุธ“คนที่เอาของไปซุกซ่อนรับสารภาพแล้วครับคุ