All Chapters of เจ้าสาวยอดดวงใจ: Chapter 31 - Chapter 40

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวป้ารอเก็บจานชามไปล้างเอง ปกติป้าก็นอนดึกอยู่แล้ว”“เดี๋ยวหนูจัดการเองค่ะ” ข้าวหอมรีบบอก เพราะเรื่องแค่นี้เอง เธอจัดการได้อยู่แล้ว“ไม่ได้ค่ะ นายหญิงกับนายหัวเดินทางมาเหนื่อยๆ คงอยากพักผ่อน”“ไม่เป็นไรครับป้า แค่นี้เอง ไปนอนเถอะครับ”“เอาอย่างนั้นเหรอคะนายหัว” ป้าแมวดูจะอยากรับใช้ให้ถึงที่สุด“ครับ ไม่อย่างนั้นจะให้เฝ้าจนถึงเช้าเลยนะ” นำทัพแหย่ป้าแมว“อุ๊ย! แบบนั้นไม่เอาหรอกค่ะ ป้าเกรงใจนายหัวแย่เลย” ป้าแมวหัวเราะชอบใจ ดูเอาเถอะ! เจ้านายกับลูกน้องรัตนปาตียกมือขึ้นลูบแก้มตัวเอง มันคงแดงยิ่งกว่าผลตำลึงสุก“กินเยอะๆ นะ เมื่อกี้ใช้แรงไปเยอะ” เขาตักกับข้าวให้เธอ รัตนปาตียิ่งหน้าแดง“จานข้าวน่ามองกว่าหน้าพี่หรือไง” เขาน่ะชอบแกล้ง ชอบล้อเลียนเธอด้วย“ตักมาเสียเต็มจานนะคะ ข้าวหอมกินไม่ทัน”“อ้าว... พูดได้ด้วยเหรอ”“พี่ใหญ่น่ะ” เธอค้อนให้เขาเมื่อโดนล้อ“อายป้าแมวเหรอ”“ใครจะเหมือนพี่ใหญ่ล่ะคะ ไม่รู้จักอาย” เธอค้อนให้เขาอย่างน่ารักตามประสา“คนเค้ามาฮันนีมูนกัน ไม่เห็นต้องบอก ใครๆ ก็รู้” เธอตาโตมองหน้าเขา ดูเอาเถอะ นอกจากชอบแหย่ ชอบแกล้ง ยังชอบพูดให้อายอีก“พี่กะว่ากลับบ้านไป

“พี่เคยคิดว่าถ้ามีลูกคนแรก จะยกบ้านหลังนี้ให้เป็นของขวัญ”“พี่ใหญ่อยากได้ลูกผู้หญิงหรือผู้ชายคะ” เธอถามอย่างอยากรู้ เธอยังไงก็ได้ ผู้หญิงก็ได้ผู้ชายก็ดี เพราะตอนนี้เธอกับเขาอยู่กันอย่างสามีภรรยา เป็นครอบครัวที่ต้องการสมาชิกใหม่ จะพูดเรื่องมีลูกมีเต้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ดีเสียอีก เธอก็อยากรู้ว่าเขาอยากได้ลูกผู้หญิงหรือผู้ชายเธอเคยเห็นคนส่วนใหญ่อยากได้ลูกชายเอาไว้สืบสกุล ยิ่งลูกหัวปีเป็นผู้ชายก็ยิ่งชอบใจกันเข้าไปใหญ่ เธอเลยกลัวว่าหากได้ลูกสาว เขาจะผิดหวัง“พี่คิดเอาไว้ว่าจะยกบ้านหลังนี้ให้ลูกคนแรก จะหญิงก็ได้จะชายก็ดี เพราะยังไงก็คือลูกคนแรก เป็นลูกคนโต เป็นคนที่ทำให้ครอบครัวสมบูรณ์ เลยไม่ได้คิดว่าอยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชาย”“แล้วคุณแม่ล่ะคะ”“คุณแม่นะเหรอ ให้ได้หลานก็คงเห่อเสียยกใหญ่ คงไม่ได้สนใจหรอกว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชาย” คำตอบของเขาทำให้เธอโล่งอก“เป็นอะไรทำหน้าเหมือนโล่งอก”“ไม่มีอะไรค่ะ”“เอาอีกแล้ว ไหนบอกว่าจะไม่มีความลับกับพี่ไง”“ข้าวหอมแอบคิดว่าพี่ใหญ่กับคุณแม่อาจจะชอบลูกผู้ชายน่ะสิคะ”“ทำไมล่ะ”“ส่วนใหญ่เค้าอยากได้ลูกชายไว้สืบสกุลกันไม่ใช่เหรอคะ”“อาจจะเป็นหลายๆ ครอบครัวนะ แ

นำทัพจับสะโพกของเธอเอาไว้ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกระแทกกายขึ้นไปหาเป็นจังหวะเน้นๆ เธอร้องครวญครางอีกครั้งเพราะเพิ่งเสร็จสมอารมณ์หมาย อารมณ์พิศวาสถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างง่ายดาย เสียงหวานครวญครางแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เพราะความเสียวซ่านที่ได้รับอย่างต่อเนื่อง“พี่ใหญ่ อื้อ...” เธอครางด้วยความเสียว รับรู้ได้ถึงแก่นกายที่วิ่งเข้าวิ่งออกในร่องสวาทอันฉ่ำน้ำหวาน ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นนั่งประจันหน้ากับเธอร่างบอบบางอยู่บนตักของเขาอย่างอัตโนมัติ เรือนร่างสาวกลืนกินแก่นกายชายของเขาเอาไว้อย่างล้ำลึกมิดเม้น กายที่เสียดสีกันก่อเกิดความเสียวซ่านทุกครั้งที่ขยับ เส้นไหมหยาบคลุกเคล้าเข้ากับเส้นไหมอ่อนนุ่มจนยุ่งเหยิง น้ำหวานไหลซึมออกมาชโลมกายให้การสอดประสานคล่องขึ้นและล้ำลึกมากขึ้นไปอีกความเสียวซ่านเข้าจู่โจมสองร่างที่โรมรันกันอยู่ นำทัพขยับสะโพกยกขึ้นให้ร่างสาวเด้งอยู่บนตัวเขาเป็นจังหวะขึ้นลง เธอกระเด้งตัวขึ้นจากแรงรักของเขา และทิ้งตัวลงกดกระแทกกระทั้นบนตัวเขาจนสุดเส้นทางรัก รัตนปาตีร้องครางเสียงสั่นเจือสะอื้น เธอบิดกายอยู่บนตักของเขาด้วยความเสียวสุดใจ ก่อนจะผวากอดรัดเขาทั้งตัว กระตุกร่างอยู่บนตัวเขาติดๆ กัน ก่

“ก็ดีเหมือนกัน” นำทัพตัดบท เขาตามใจภรรยาอยู่แล้ว คุณนงลักษณ์นั้นยิ้มหน้าบานเมื่อมาส่งลูกค้ารายใหญ่ถึงหน้าประตูร้าน เรียกว่าพะเน้าพะนอก็ว่าได้ รัตนปาตีเห็นออกบ่อยกับสิ่งนี้ คนมีเงินก็ดูมีอำนาจ มีอภิสิทธิ์ และมักได้ของดีๆ อยู่เสมอๆ ไปไหนมาไหนก็มีคนนับหน้าถือตาเธออยู่กับสามีมาหลายวัน รวมกับอยู่ที่บ้านของเขาก็เดือนกว่า แต่เธอไม่เห็นว่านำทัพจะโอ้อวด หรือเบ่งก้ามเหมือนคนรวยทั่วไป เขาออกจะใจดีและเอื้อเฟื้อเสียด้วยซ้ำนำทัพอาจจะเป็นคนรวยที่ไม่ชอบโอ้อวด เธอแอบคิดในใจคนเดียว เขาเป็นคนแต่งตัวภูมิฐาน เสื้อผ้าดูดีราคาแพง จะเนื้อผ้า แบบ ลายผ้า เขาช่างเลือก สวมแล้วน่ามอง แต่ไม่ได้นำสมัยตามแฟชั่นจ๋าอย่างที่หนุ่มๆ สำอางทั้งหลายเป็นกัน เวลาเขาเผลอๆ เธอชอบแอบมองสามีของตัวเอง และอมยิ้มคนเดียว เขาน่ะไม่ใช่เรียกหล่อเฉยๆ แต่หล่อลากเชียวล่ะ แม้ขนาดเขาเดินมากับเธอ ผู้หญิงก็ยังมองเขาไม่วางตา แถมยังโปรยยิ้มไม่ยอมหุบเธอไม่ชอบใจเลยจริงๆ รู้สึกหวงเขามากๆ ไม่รู้ว่าหวงจนออกอาการเผลอไปกอดแขนเขาเข้าตอนไหน มารู้ตัวอีกทีก็เกาะเขาเสียแน่น เขาเองกระชับมือของเธอกุมเอาไว้ รัตนปาตีอมยิ้ม ดีใจที่เขาอยากให้ใครๆ รู้ว่าเขาไม่ไ

พอคิดถึงเรื่องเสื้อที่สั่งตัด เธอก็นำออกมาและจัดเข้าตู้ ยังไม่ได้ลองอย่างเป็นทางการ ว่าคับหลวม ใส่ได้หรือไม่ จะได้ส่งคืนไปแก้ เพราะมัวแต่ยุ่งๆ กับเรื่องของคุณจรรยาที่จะผ่าตัดดวงตา เธอเลยลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ตอนแรกคิดว่าจะแก้เอง แต่ต้องดูแลเรื่องอื่นๆ ในบ้านและแม่สามี จึงคิดว่าส่งกลับไปแก้ที่ร้านน่าจะดีกว่า“วันก่อนชุดที่ตัด เอากลับมาก็ยังไม่ได้ลอง วันนี้ก็ลองสวมดู เผื่อต้องแก้ตรงไหน” เขาเอ่ยขึ้นเหมือนเข้ามานั่งอยู่ในใจเธอ“ค่ะพี่ใหญ่ เอาไว้ค่อยลองก็ได้ค่ะ” เพราะเขาอยู่ด้วย จะรีบกระโจนไปเปิดตู้ ถอดเสื้อผ้าแล้วลองก็กระไรอยู่ เดี๋ยวเขาจะหาว่ายั่ว ทั้งๆ ที่เขาชอบบอกให้เธอยั่วก็เถอะ แต่นี่มันโจ่งแจ้งเกินไปเข้าใจว่าเป็นสามีภรรยาที่นอนเตียงเดียวกัน แต่การจะให้มาแก้ๆ ถอดๆ เธอก็รู้สึกขัดเขินอยู่เหมือนกัน และอาจจะไม่เหมาะด้วย เธอคิดไปว่าเขาจะหาว่าเธออยากยั่วเหมือนที่ผ่านมานั่นแหละนำทัพชอบว่าเธอยั่ว แต่ก็ชอบบอกให้เธอยั่ว ขนาดเธออยู่ของเธอเฉยๆ ก็หาว่ายั่ว เธอล่ะหมั่นไส้เขาอยู่เหมือนกันในบางครั้ง“คืนนี้พี่ขอรางวัลด้วยนะ” เขาหอมแก้มเธอ“รางวัลอะไรคะ” เธอสวมกอดรอบคอหนาของเขา เรื่องกอดหอม จับไม้