《เจ้าสาวยอดดวงใจ》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

“แม่ยินดีจะรับหนูมาเป็นคนในครอบครัว ไม่ว่าอนาคต อะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม”“หนูรู้สึกซาบซึ้งใจเหลือเกินค่ะคุณแม่ หากมีสิ่งใดที่หนูจะทำให้ได้ หนูจะรีบทำทันที”“ถึงหนูไม่พูดแบบนี้ แม่ก็รับรู้ว่าหนูทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวอย่างแข็งขัน เห็นตาใหญ่เล่าให้ฟังว่าหนูคิดสูตรน้ำมันหอมระเหยให้ด้วยหรือ ลูกค้าติดใจกันใหญ่”“ข้าวหอมลองผสมดูน่ะค่ะ เห็นว่าหอมสดชื่น ทำให้ผ่อนคลายก็เลยให้พี่ใหญ่ลองเอาไปใช้กับลูกค้าดู”“น่ารักจริงเชียว ช่วยกันทำมาหากิน”“มีอะไรที่พอจะช่วยได้ หนูก็อยากช่วยค่ะ”“ดีแล้วจ้ะ แม่ก็เข้าใจว่าหนูอาจจะเหงา หาอะไรทำจะได้ไม่เหงานัก”“วันนี้หนูลองทำขนมปั้นสิบ คุณแม่จะรับพร้อมกับน้ำชาเลยไหมคะ”“ดีจ้ะ ทำไส้อะไรล่ะ ไส้ปลารึ”“ไส้ถั่ว ไส้ฟัก และไส้เผือกค่ะคุณแม่”“ปกติเคยกินแต่ไส้ปลา มีไส้แบบนี้ก็น่ากินเหมือนกันนะ”“คุณแม่รอเดี๋ยวนะคะ หนูทำเผื่อให้คนในบ้านด้วย”“ดีจ้ะ ลูกน้อง หรือคนรับใช้ เราแบ่งปันให้เขา เพราะเขาขาด เขาจะได้ทำงานให้เราอย่างเต็มที่เต็มกำลัง เขาไม่ได้ต้องการอะไรจากเขาหรอก แค่ใจ... เรามีน้ำใจต่อเขา เขาก็มีน้ำใจต่อเรา”รัตนปาตีจัดขนมปั้นสิบให้แม่สามี หลังจากนั้นก็แบ่งไปให้สาวใช้แล

“ไม่ต้องให้อะไรข้าวหอมหรอกค่ะ ข้าวหอมอยากให้คนที่ข้าวหอมรักมีความสุขก็พอแล้วค่ะ”“ขอบใจนะที่รักแม่ของพี่ ดูแลท่านอย่างดี เวลาพี่ติดงาน” เขารับรู้โดยตลอดว่าเธอดูแลมารดาของเขาเป็นอย่างดี เหมือนเป็นมารดาของตัวเอง หลังจากหมอผ่าตัดตาคนก่อนเสียชีวิตกะทันหัน เขาก็หาหมอคนใหม่ได้แล้ว หลังผ่าตัดทุกอย่างก็ดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อยๆ ชีวิตครอบครัวของเขากลับมาสมบูรณ์และสดใสอีกครั้ง“พี่ใหญ่ทำงานนอกบ้านเหนื่อยมากพอแล้ว ในบ้านข้าวหอมจะดูแลให้เองค่ะ” เธอพูดแบบนี้กับเขาเสมอ ซึ่งนำทัพรู้สึกอบอุ่นในคำพูดของภรรยารัตนปาตีรู้ว่านำทัพรักมารดาของเขามาก เขาสามารถทิ้งทุกอย่างได้หากครอบครัวเป็นอะไร ไม่ว่าจะเป็นแม่ของเขาหรือว่าเธอ ครั้งก่อนเธอแค่มีดบาด เขากลับขับรถกลับมาดูอาการเพราะกลัวจะเป็นอะไรมากเธอประทับใจในสิ่งที่เขาพูดกับเธอเมื่อหลายเดือนก่อน เขาบอกว่าจะเสียอะไรก็เสียไป แต่เขาจะต้องไม่เสียคนที่รักไปเพราะมัวแต่ห่วงงาน คนบางคนรอให้ทุกอย่างพร้อม ทำงานเป็นบ้าเป็นหลัง แล้วค่อยกลับมาดูแลสนใจคนที่รัก แต่พอหันกลับมาคนที่รอคอยเราอาจจะไม่อยู่ให้ดูแลแล้วก็ได้ ตอนที่ยังอยู่ด้วยกัน ก็ต้องดูแลกันให้ดี ไม่ต้องรอให้พร้อมอะไ

รัตนปาตีอยู่คุยกับญาติๆ ของสามีอีกครู่หนึ่งก็ถูกนำทัพดึงออกไปเต้นรำข้างนอก เธอตกประหม่าเล็กน้อยเมื่อถูกมองจากแขกในงานไม่วางตา“คนมองเรากันจังเลยค่ะพี่ใหญ่” เธอกระซิบบอกเขาเมื่อถูกพามาที่ฟลอร์เต้นรำ“เขามองคนสวยไง แต่พี่ไม่ค่อยชอบเลย เวลาผู้ชายมองข้าวหอมไม่วางแบบนี้” เขาแสดงสีหน้าว่าหึงจนเธอหัวใจพองโต ก็เขาหวงเธอจนออกนอกหน้า“ข้าวหอมก็ไม่ชอบค่ะ ข้าวหอมเสียมารยาทหรือเปล่าคะที่ไม่ชอบผู้หญิง ซึ่งเป็นแขกในงานของพี่ใหญ่”“ไม่ชอบอะไร”“ไม่ชอบให้พวกเธอมองค่ะ ข้าวหอมรู้สึกหึงค่ะ” เธอบอกเขาตรงๆ ไม่อ้อมค้อม นำทัพหัวเราะชอบใจ“ดูเอาเถอะ หัวเราะข้าวหอมทำไมคะ” เธอเอ่ยถาม เมื่อเขาพาเธอขยับไปตามเพลง“ชอบให้หึงน่ะสิ ถ้าไม่หึงแสดงว่าพี่ไม่สำคัญเลย”“พี่ใหญ่สำคัญกับข้าวหอมเสมอค่ะ”“ขอบใจนะ”“คะ...” เธองงว่าเขาขอบใจเธอเรื่องอะไร“เรื่องลูกน่ะ ขอบใจที่ให้ลูกชายที่น่ารักกับพี่ และให้ลูกดื่มนมจากอกแม่ด้วย”“ลูกเป็นลูกของข้าวหอมนะคะ ไม่ให้ดื่มนมจากอกข้าวหอมแล้วจะให้ดื่มนมจากอกใครล่ะคะ” เธอยิ้มขำเขา“เห็นผู้หญิงหลายคนไม่ชอบให้นมลูก” เขาพูดตามจริง ส่วนใหญ่ก็ป้อนนมวัว ยัดจุกนมให้ลูกกันทั้งนั้น“ข้าวหอมไม่ได้กล

“เธออาจจะตกใจ เพราะไม่เคยเห็นนายหัวในโหมดนี้มาก่อน”“ฉันยอมรับว่าหึงมาก”“เมื่อคืนนายหัวเมาด้วยนี่ครับ ปกติไม่เคยเมาหนักขนาดนี้ กลิ่นเหล้าหึ่งเชียว”“อืม...” นำทัพรับคำในลำคอ“บางทีนายหัวอาจจะมีทายาทคนที่สองเร็วๆ นี้นะครับ”“ทำไม” นำทัพเลิกคิ้วมองคนสนิทที่เติบโตด้วยกันมา“ก็ถ้าง้อไม่สำเร็จก็ปล้ำเสียเลยสิครับ”“เค้าจะโกรธยิ่งกว่าเดิมไหมล่ะ”“โกรธก็ปล้ำอีกครับ ท้องโย้แล้วหนีไม่รอดครับ”“เป็นความคิดที่ดี”“ที่บ้านน่าจะมีกองหนุนเยอะนะครับ นายหัวไม่เห็นต้องกลัว”“ไม่ได้กลัวสักหน่อย”“แต่เกรงใจใช่ไหมครับ”“พูดมากน่า” นำทัพตัดบท วันนี้เขาทำงานไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย สุดท้ายก็กลับบ้านเร็วกว่ากำหนด“ตาใหญ่กลับมาเร็วดีจัง วันนี้ข้าวหอมเค้าทำอาหารหลายอย่างเชียวนะ” เสียงของมารดาทำให้นำทัพชะงัก“เหรอครับ” เขาเหลือบมองภรรยา แต่เธอไม่มองตอบ“ไปอาบน้ำอาบท่าเสียก่อนเถอะ เดี๋ยวได้ลงมาทานข้าวพร้อมกัน วันนี้ใหญ่กลับเร็วก็ตั้งโต๊ะเร็วหน่อยนะลูก”“ครับคุณแม่” ปกติอาหารเย็นจะตั้งตามเวลา แต่มีการเลื่อนให้เร็วหรือช้ากว่าเดิมแล้วแต่เจ้าของบ้านเพราะบางทีก็มีธุระติดพันยุ่งเหยิงนำทัพลงมาทานอาหารกับภรรยาและมารดา ร

“แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปล่ะครับ” เขตรัฐเอ่ยถาม เขาสนใจในตัวรัตนปาตีมาก แต่เข้าไม่ถึงตัวเธอตั้งแต่วันนั้น นำทัพหวงภรรยามาก อีกฝ่ายกันเขาทุกทาง ยิ่งหวงเขาก็ยิ่งอยากครอบครอง ลูกเมียใครไม่สน ในเมื่อนำทัพเคยทำให้น้องสาวของเขาตรอมใจจนต้องฆ่าตัวตาย“ฉันจะทวงคนของฉันคืน”“ให้ผมช่วยอะไรไหม”“คุณอยากช่วยฉันจริงๆ เหรอคะ” อรุณจันทร์ถามอย่างไม่แน่ใจ เธอรู้หรอกว่าเขตรัฐไม่ได้จริงจังกับเธอ แต่เขามีเงินเธอก็เบื่อที่ต้องวิ่งตามคนอื่น เขตรัฐให้เธอได้ทุกอย่าง เธอเลยยอมมาอยู่ด้วย จำได้ว่าหนีการแต่งงานมาวันนั้น เธอก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยเปื่อย จนมาเจอกับเขตรัฐนี่แหละ แทบไม่ระแคะระคายเลยว่านำทัพจะหลอกเธอ และไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะรวยมากเป็นเจ้าของโรงแรม รีสอร์ทและฟาร์มมุก อีกทั้งคาดไม่ถึงว่ารัตนปาตีจะหยิบชิ้นปลามันไปกิน เธอไม่มีวันยอมอย่างเด็ดขาด“นำทัพมันไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ” เขตรัฐพูดอย่างแค้นใจ“ทำไมเหรอคะ”“มันน่ะสารเลวสุดๆ”“ยังไงคะ” อรุณจันทร์ถามอย่างสงสัย เหมือนเขตรัฐมีเรื่องบาดหมางกับนำทัพมาก่อน เมื่อเห็นสายตาลุกโชนของอีกฝ่าย“มันหลอกน้องสาวของผม เธอเสียใจมากจนฆ่าตัวตาย”“จริงเหรอคะนี่” อรุณจันทร์ตกใจอยู่มาก