33 ตอนนี้เราไม่เหมือนเดิมแล้ว

“ปากแจ๋วเสียจริง ร้องไห้หาฉันไปตั้งเท่าไรแล้วล่ะ”

“รู้ได้ยังไงคะว่าร้อง”

“รู้ก็แล้วกัน”

“หรือว่าคุณฌานก็ร้องเหมือนกัน”

ชื่นชีวาเอียงคอมอง ตั้งใจจะแซวเล่นแหละ แต่ไม่รู้ทำไมฌานถึงเลือกที่จะหลบสายตาจากนั้นก็ค่อย ๆ ผลักเธอออกจากตักอุ่น ๆ ให้นั่งเองบนโซฟา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวง่าย ๆ

“ร้องไห้คิดถึงแจ่มเหรอคะ”

“จะบ้าเหรอ”

ฌานไม่ได้ร้องไห้หาใครทั้งนั้น ตั้งแต่แม่จากไปเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเสียน้ำตาครั้งล่าสุดให้กับเรื่องอะไร แต่ถ้าถามว่าคิดถึงไหม แน่นอนว่าคิดถึงจับใจ... เลยเกิดเป็นความสับสนลังเลอย่างตอนนี้ไง

“มีอะไรให้คิดถึงมิทราบ”

ทั้งที่มีโอกาสได้เริ่มต้นใหม่กับคนที่เพียบพร้อม แต่เหตุใดเขาเอาแต่คิดถึงหน้ายัยเด็กนี่ตลอดเวลา

“จะไปรู้เหรอคะ ก็คิดว่านึกขึ้นได้ว่าแอบมีใจให้แจ่ม”

ถ้าเป็นปกติเขาคงด่าชื่นชีวาว่าเพ้อเจ้อ ไม่รอช้าที่จะปฏิเสธออกมาให้ชัดเจนหรอก เพราะไม่อยากให้เธอคิดไกลไปกว่าที่เป็นอยู่ อย่าหวังว่าเขาจะเป็นสุภาพบุรุษเหมือนผู้ชายคนอื่น และทั้งหมดฌานแค่ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ โดยไม่มีเรื่องความรู้สึกเข้ามาข้องเกี่ยว

หากแต่ครั้งนี้ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะเงียบ กระทั