All Chapters of เมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร: Chapter 11 - Chapter 20

ก่อนฟ้าสางวันต่อมา พวกฟู่อ้ายโกวต่างหาวหวอด ๆ เพราะตื่นเช้าเกินกว่าปกติ ทั้งสามเอาเก้าอี้ไปนั่งรอที่หน้าประตูเพื่อดูว่าซินเหยาจะออกจากห้องเมื่อไหร่ แต่เมื่อรอแล้วรอเล่าจนกระทั่งเหมียนจูกับฟู่โหรวทำอาหารเช้าเสร็จ ฟู่อ้ายโกวกับฟู่หยางเซิงกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของซินเหยา“พ่อ ไปดูกันไหมครับว่าในห้องซินเหยายังอยู่หรือเปล่า” ฟู่หยางเซิงไม่อยากเสียเวลาเฝ้าดูแบบนี้อีกต่อไป หลายวันแล้วที่พวกเขาไม่ได้เห็นหน้าซินเหยา“อืม… ไปดูหน่อยก็ดีเหมือนกัน แกเอาไม้กวาดไปด้วยล่ะ เผื่อซินเหยาจะบ้าขึ้นมา”“ได้

ซินเหยาเห็นท่าทางของหญิงวัยกลางคนก็รู้ว่าสิ่งที่อยู่ในมือของเธอคงไม่ใช่ของดีอะไร เธอรีบยกขาขึ้นมาเตะผู้หญิงคนนั้นจนกระเด็นไปชนหน้าต่างล้มลง ชายวัยกลางคนเห็นเข้าก็คิดจะเข้าไปจัดการซินเหยา น่าเสียดายที่เธอชักมีดพับออกมาแล้วกวาดไปทางเขาที่ยืนคุมเชิงอยู่จนชายคนนั้นถูกมีดบาดเป็นแผลฉกรรจ์ที่แขนข้างหนึ่ง ผู้หญิงที่ถูกซินเหยาเตะจนยาในมือหกเกลื่อนไปทั่วรีบลุกขึ้นมาเพื่อจัดการซินเหยาพร้อมกับคู่หูของเธอ น่าเสียดายที่ซินเหยารู้ทันเสียก่อน เธอพุ่งเข้าไปชกที่หน้าของผู้หญิงคนนั้นจนเลือดกลบปากในหมัดเดี

กว่าหนึ่งชั่วโมงที่ซินเหยาหลับไป เธอไม่ได้รับรู้เลยว่าสถานีสุดท้ายผ่านพ้นไปนานแล้ว ซินเหยาเลือกที่จะหลับพักผ่อนก่อนถึงปลายทาง เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็เห็นชายทั้งสามกำลังมองดูเธออยู่เงียบ ๆ“เอ่อ… ขอโทษนะคะที่ฉันหลับนานไปหน่อย” ซินเหยาเอ่ยขึ้นอย่างขัดเขิน เธอไม่คิดว่าพวกเขาจะเล่นนั่งจ้องมองเธออยู่แบบนี้“อ่า… ไม่ครับ ๆ พวกเรากำลังคิดว่าจะปลุกคุณดีไหมน่ะ อีกไม่ถึงสิบห้านาทีก็ถึงสถานีปลายทางแล้วล่ะครับ ไม่ทราบคุณอยากเดินทางกลับค่ายพร้อมเราไหมครับ ผมมีรถมารับที่สถานีรถไฟพอดี” เติ้งเหยากวงบอกยิ้ม ๆ เขานึกขำอยู่ในใจที่เห็นภรรยาของฟู่จิงถิงหลับอย่างสบายใจอยู่นานสองนาน ทั้งที่ในห้องนี้มีแต่ผู้ชายทั้ง

“ฉันไม่ปล่อย! วันนี้ฉันต้องคุยกับผู้หญิงคนนี้ให้รู้เรื่อง เธอต้องหย่ากับพี่จิงถิง!” ฉางอี้เอ๋อไม่สนใจผู้คนที่เริ่มมามุงดูมากขึ้นในตอนนี้ เธออิจฉาจนจะบ้าตายอยู่แล้วที่เห็นฟู่จิงถิงปกป้องผู้หญิงบ้านนอกที่เธอกำลังดึงแขนเอาไว้อยู่“คุณมันบ้าไปแล้ว

“คุณรอที่รถก็ได้ครับ ผมไปซื้อของไม่นานเดี๋ยวจะกลับมา” ฟู่จิงถิงบอกพลขับหลังจากรถมาจอดที่หน้าห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางเมือง“ครับผู้หมวด” พลขับพยักหน้ารับคำ ตอนนี้ใกล้ถึงเวลาเลิกงานของคนในโรงงานแล้ว คนที่จะมาเดินซื้อของแถวนี้ต้องมีจำนวนมากแน่ เขาจึงต้องคอยเฝ้ารถเอาไว้ ฟู่จิงถิงลงจากรถและเดินเข้าไปในห้าง เขาคิดทบทวนระหว่างทางมาแล้วว่าจะซื้ออะไรกลับไปให้กับซินเหยาบ้าง ฟู่จิงถิงเริ่มซื้อของจากร้านขายเครื่องนอนก่อนเป็นอันดับแรก เขาใช้เงินไปกับเครื่องนอนพวกนี้เกือบหนึ่งร้อยหยวน เพราะฟู่จิงถิงกลัวว่าที่นอนถูก ๆ จะทำให้ซินเหยานอนไม่สบาย เขาจึงเลือกชุดเครื่องนอนราคาแพงขึ้นมาหน่อย หลังจากจ่ายเงินและถือของออกมาจากร้านแล้ว ฟู่จิงถิงก็นำข