All Chapters of เมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร: Chapter 21 - Chapter 30

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ต้องดูว่า ผบ.จะจัดการยังไง” สามีของแม่บ้านตอบกลับอย่างไม่แน่ใจเช่นกัน เหตุการณ์เล็กน้อยแบบนี้ส่วนใหญ่ไม่มีใครร้องเรียนกัน คนในค่ายมักจะจัดการปัญหากระทบกระทั่งกันเอง เขาเพิ่งจะเห็นว่าฟู่จิงถิงกับซินเหยาต้องการร้องเรียนเป็นคู่แรกนี่แหละ ตัวเขาจึงไม่รู้ว่าการลงโทษจะร้ายแรงหรือไม่ เพื่อนบ้านรอบ ๆ ต่างแยกย้ายกันไปหลังจากฟู่จิงถิงกับซินเหยาเดินจากไป พวกเขาเองก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทะเลาะเบาะแว้งของคนอื

“พวกเขาใช้งานคุณหนักมากเลยเหรอครับ” ฟู่จิงถิงขมวดคิ้วมุ่นอย่างโกรธ ๆ เขาไม่คิดว่าครอบครัวของเขาจะรังแกซินเหยาในตอนที่เขาไม่อยู่แบบนี้“งานทุกอย่างทั้งในบ้านและนอกบ้านฉันเป็นคนทำทั้งหมดค่ะ พวกเขาแค่กินอยู่หลับนอนกันอย่างสบายใจเท่านั้น” ซินเหยาบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เธออยากรู้ว่าฟู่จิงถิงคิดจะแก้ไขปัญญานี้อย่างไร ถ้าเขาเข้าข้างครอบครัวฟู่ เธอก็คงต้องเลือกจากเขาไป“ผมขอโทษที่ปล่อยให้คุณลำบากมาหลายปีนะครับ หลังจากนี้คุณไม่ต้องทำอะไรให้ผมที่นี่แล้วนะ ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุดเอง” ฟู่จิงถิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เขาในตอนนี้ไม่กล้าบอกซินเหยาเรื่องที่แม่ของเขาโ

ต้วนหลงนั่งทานนั่งคุยกับภรรยาจนสบายใจขึ้นบ้าง เขาเองก็เพิ่งเคยพบซินเหยาเป็นครั้งแรกเมื่อวานนี้เอง ต้วนหลงเลยไม่รู้ว่าเธอเป็นคนนิสัยยังไงกันแน่ หน่วยงานกลางที่ถูกส่งไปตรวจสอบข้อมูลที่หมู่บ้านซวงหลินครั้งนี้มีนายทหารมากถึงสี่คนคือ หวยอัน ตันหย่ง จ้งจือและฉือหวาง ทั้งสี่อยู่หน่วยงานกลางมาหลายปีแล้ว ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับทหารในค่ายหรือคนในครอบครัว หน่วยงานของพวกเขามักจะส่งเจ้าหน้าที่แฝงตัวไปสืบสวนอย่างลับ ๆ โดยตลอด ครั้งนี้พวกเขาเดินทางมาตั้งแต่ได้รับคำสั่งด่วนแล้ว น่าเสียดายที่พอพวกเขามาถึงสถานีรถไฟปลายทางเวลาก็ค่ำมืดมาก ทำให้ทั้งสี่คนต้องหาที่พักในอำเภอก่อนจะเดินทางไปยังหมู่บ้านซวงหลินซึ่งอยู่อีกอำเภอหนึ่งตามข้อมูลสถานที่ที่พวกเขารับทราบมาก่อนออก

หลังจากทหารทั้งสองนายตัดสินใจได้แล้ว พวกเขาก็เดินเข้าไปที่หน้าบ้านพักของฟู่จิงถิง เสียงพูดคุยที่กำลังดังอยู่เงียบสงบลงในฉับพลัน ทุกคนต่างมองคนจากหน่วยงานกลางด้วยสีหน้าแปลกใจ ฟู่จิงถิงหันมองซินเหยาครู่หนึ่ง จากนั้นจึงลุกออกจากเก้าอี้และเดินเข้าไปทักทายทหารทั้งสองนาย“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ามีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ” ฟู่จิงถิงเห็นว่านี่เป็นวันหยุดราชการ แต่ทหารจากหน่วยงานกลางก็ยังอุตส่าห์มาหาเขาถึงบ้าน“เราได้รับคำสั่งจากท่าน ผบ

ฟู่จิงถิงอมยิ้มแก้มตุ่ยเมื่อเห็นท่าทางของซินเหยา เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจเมื่อมีใครคนหนึ่งคอยห่วงใยเขาบ้าง แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่มันก็ทำให้ฟู่จิงถิงรับรู้ว่าในโลกใบนี้ยังมีคนเป็นห่วงเขาอยู่หนึ่งคน ฟู่จิงถิงเดินเคียงข้างซินเหยากลับเข้าไปในค่ายอย่างอารมณ์ดี เขาทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้มกว้าง ตอนนี้ทุกคนต่างเห็นประกาศผลการสอบสวนเรื่องราวของซินเหยาแล้ว ทำให้ไม่มีใครมองเธอในแง่ร้ายอีกเหมือนก่อนหน้านี้ พรุ่งนี้เขาเองก็จะกลับเข้าหน่วยไปทำงานตามปกติ ส่วนเรื่องการหางานทำของซินเหยานั้น ฟู่จิงถิงรอให้เธอตัดสินใจอีกครั้งหนึ่งก่อน เขาไม่อยากให้เธอรีบทำงานมากนักหลังจากที่ซินเหยาต้องลำบากมานานในตระกูลฟู่