All Chapters of เมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากซินเหยาตรวจสอบรายละเอียดจนเสร็จเรียบร้อย เธอก็เข้าครัวไปเตรียมอาหารเที่ยงให้ฟู่จิงถิง วันนี้ซินเหยาไม่ได้ทำบะหมี่ให้เขาเหมือนที่ผ่านมา เพราะกลัวว่าฟู่จิงถิงอาจเบื่อบะหมี่ไปแล้วก็ได้ ซินเหยาจึงทำอาหารง่าย ๆ สองสามอย่างเอาไว้เท่านั้น เมื่อถึงเวลาเที่ยงสิบห้านาที ฟู่จิงถิงกลับมาถึงบ้านตรงเวลา เขายิ้มทักทายซินเหยาและตรงเข้าไปในห้องครัวเพื่อทานอาหารพร้อมกัน“คุณเตรียมรายการของที่ต้องซื้อพรุ่งนี้เสร็จหรือยังครับ” ฟู่จิงถิงถามหลังจากกินข้าวไปได้พักใหญ่ เขาไม่ค่

ซินเหยากับฟู่จิงถิงนั่งคุยกันต่ออีกพักใหญ่ กว่าที่พวกเขาจะชวนกันขึ้นบ้านไปพักผ่อน พรุ่งนี้พวกเขายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำ หลังมื้อเช้าวันต่อมา ฟู่จิงถิงไปขออนุญาตลาครึ่งวันกับ ผบ.ต้วน เขาอยากช่วยงานซินเหยาให้เสร็จเรียบร้อยเลยเลือกที่จะลาแทน ลูกน้องของเขาสองคนยังอาสาไปช่วยยกตู้เย็นด้วยเช่นเดียวกัน ฟู่จิงถิงเห็นว่าที่หน่วยยังไม่มีภารกิจให้ออกไปข้างนอก เขาจึงอนุญาตให้ลูกน้องตามไปช่วยด้วย

ซินเหยาที่อยู่ร้านก็ยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็ง บ่ายนี้มีลูกค้าเข้ามาหลังเที่ยงวันหลายกลุ่มเลยทีเดียว เท่าที่ซินเหยาได้ยินมาก็คือพวกเขาได้ข่าวจากสหายที่มากินเล่าให้ฟังจึงพากันมาลองกินบ้าง พวกเขายังพูดกันด้วยว่าถ้ามาเที่ยงหรือเย็นจะต้องรอคิวนานและอาจไม่ได้กิน กลุ่มคนพวกนี้จึงเลือกมาพักหลังเวลาพักปกติ ทำให้ตลอดทั้งบ่ายนั้นซินเหยาต้องทำบะหมี่และเมนูอื่นจนถึงตอนเย็นเลยทีเดียว ฟู่จิงถิงทำงานเสร็จก็รีบมาช่วยที่ร้านเหมือนเคย ลูกน้องเขาในหน่วยหลายคนก็ชวนกันมากินบะหมี่ที่ร้านด้วยเช่นเดียวกัน ฟู่จิงถิงแปลกใจเล็กน้อยที่เย็นนี้ไม่มีลูกค้ามาออกันที่หน้าร้านเหมือนวันก่อน ๆ ทำให้คนในหน่วยของเขามีที่นั่งทันทีที่มาถึง&

“เกือบเที่ยงแล้ว เรากินข้าวก่อนค่อยออกไปดีไหมครับ” ฟู่จิงถิงถามเมื่อพวกเขามาถึงบ้าน“จะดีเหรอคะ ฉันกลัวคุณจะไปร่วมกิจกรรมปีใหม่สายเกินไปนะ” ซินเหยาไม่คิดว่าวันนี้พวกเธอจะเสียเวลามากกว่าที่คิด“ไม่ต้องรีบก็ได้ครับ ผมแจ้งคนในหน่วยเอาไว้แล้วว่าวันนี้มีธุระ” ฟู่จิงถิงยิ้มตอบ“อืม… ถ้าอย่างนั้นคุณไปเปลี่ยนชุดก่อนก็ได้ค่ะ ฉันจะอุ่นอาหารให้” ซินเหยาพยักหน้ารับคำตามที่ฟู่จิงถิงต้องการ“

“กลับพร้อมคุณสิครับ คุณไม่อยู่แล้วผมจะอยู่ทำไม” ฟู่จิงถิงรีบตอบอย่างเร็ว เขากลัวว่าซินเหยาจะทิ้งเขาไว้คนเดียวจริง ๆ ตอนนี้ฟู่จิงถิงมีสภาพไม่ต่างจากเด็กที่กลัวผู้ปกครองทิ้งเลยแม้แต่นิดเดียว“ถ้าอย่างนั้นก็ไปได้แล้ว” ซินเหยาพูดเสียงห้วน เธอไม่แม้แต่จะหันไปลาคนในโต๊ะ แต่เลือกที่จะเดินจูงมือฟู่จิงถิงออกไปจากอาคารจัดงานแทน ระหว่างทางมีคนทักทายฟู่จิงถิงและชวนดื่มหลายคน ฟู่จิงถิงที่มีความผิดอยู่ทำได้แค่ปฏิเสธด้วยรอยยิ้มแหย เขากลัวจริง ๆ เวลาที่ซินเหยาโมโห