All Chapters of หลี่อวี้เหม่ยย้อนเวลามาทวงแค้น: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 อดทนอีกนิดนะ ตะวันลับท้องฟ้าดวงจันทราขึ้นมาแทนที่อวี้เหม่ยแต่งตัวอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เมื่อก่อนเธอไม่แต่งตัวเพราะคิดว่าอย่างไรเธอก็มีคู่หมั้นคู่หมาย แต่ทว่าตั้งแต่วันนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เธอหยิบชุดสีฉูดฉาดงดงามแทนที่จะเป็นเสื้อผ้าเรียบ ๆ แบบเดิมที่เธอสวมใส่ พร้อมสวมสร้อยคอของคุณแม่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า ปัดแก้มเล็กน้อยทาปากด้วยสีแดงอมชมพูให้เข้ากับชุดที่เธอเลือกในวันนี้ ครั้นนั้นเสียงประตูดังขึ้นก็อก ๆ“พี่อวี้เหม่ยคะ คุณพ่อให้มาตามตอนนี้ทุกคนรอพี่อยู่หน้าบ้านแล้วค่ะ” เสียงเล็กแหลมของเฟยหงดังขึ้น อวี้เหม่ยแสยะยิ้ม แกะสร้อยคอลงไว้ในกล่องก่อนตะเรียกให้เฟยหงเข้ามาด้านใน“เฟยหงพอดีเลยเข้ามาด้านในก่อนสิ ช่วยใส่สร้อยเส้นนี้ให้ที มันค่อยข้างจะใส่ลำบากนะ” เฟยหงได้ยินจึงก้าวเท้าเข้ามาในห้อง กวาดสายตาสำรวจมองก็ต้องตกตะลึง ห้องนี้มันช่างต่างจากห้องที่เธอพักอย่างมากมาย ความอิจฉาริษยาในใจเริ่มร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง เตียงนอนฟูกหนามากกว่า7 นิ้ว ผ้าห่มสีชมพูอ่อนเพียงมองก็รู้ว่ามันนุ่มและอุ่นแค่ไหน อีกทั้งของใช้ในห้องมีแต่ของงดงามทั้งนั้น และยิ่งไปกว่านั้นเมื่อเธอเห็นชุดและเครื

ตอนที่ 23 เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ตึง ตึง เสียงฝีเท้าเดินไปที่ห้องของเฟยหงด้วยความโมโหกำมือแน่น ใบหน้าเคร่งเครียด ปัง ! “เฟยหงตื่นได้แล้วตื่นเสียที เฮอะ ! คิดว่าจะได้เข้ามาอยู่ที่นี่อย่างสุขสบายแต่กลับถูกนังเด็กเหลือขอพูดจาถากถางหนำซ้ำพี่เจี๋ยหลงกลับไม่ช่วยตักเตือนหรือต่อว่ามันสักคำคอยดูเถอะตอนนี้กำเริบเข้าไป พรุ่งนี้พ่อของแกออกเดินทางถึงวันที่ฉันจะจิกหัวลากคอแกใช้งานทุกอย่างในบ้านเลยคอยดู” “อื้อ ...คุณแม่เสียงดังอะไรแต่เช้าคะ กำลังนอนสบายเลยถึงที่นอนจะแข็งก็เถอะ” เฟยหงสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงของแม่ที่บ่นแต่เช้า“มันเช้าที่ไหนกันนี่สายจนตะวันโด่งแล้ว นังอวี้เหม่ยพาคู่หมั้นมาที่บ้าน หน้าตาระรื่นมีความสุขอยู่ที่โต๊ะกินข้าว เธอมัวแต่นอนอยู่นี่รีบลุกได้แล้ว” เฟยหงดีดตัวลุกขึ้นพรวดดวงตาเบิกโพลงด้วยความอยากรู้อยากเห็น“อวี้เหม่ยพาคู่หมั้นมาที่บ้านหรือคะ ? หน้าตาเป็นอย่างไรคะดูดีมั้ย ฐานะทางบ้านเป็นอย่างไรบ้าง”“หน้าตาดูดีใช้ได้ แต่ฐานะฉันเองก็ไม่รู้หรอกเพราะต้องรีบมาตามลูกเพื่อไปทำความรู้จักนะสิ”“คุณแม่น่าจะบอกเร็ว ๆ กว่านี้หน่อยสิ เดี๋ยวฉันจะรีบล้างหน้าแต่งตัวตามไปนะ

ตอนที่ 25 ไร้ยางอาย เฉินชิงชิงลอบมองอีกครั้ง ผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอายยังคงตีหน้าซื่อเห็นเธอเป็นคนโง่เง่าหรือไง เธอไม่ใช่หลี่หลุนหลงที่เชื่อใจคนอื่นง่าย ๆ เสียหน่อย “มีอะไรต้องเข้าใจผิดอีกหรือ? ภรรยาน้อยก็คือภรรยาน้อย แถมยังมีลูกสาวที่โตมากกว่าลูกสาวคนเล็กของเจี๋ยหลงอีก จิ จิ มองยังไงก็คือหญิงชู้อยู่ดี อยากได้อะไรก็ไปถามกับลูกน้อง ฉันยังมีงานต้องทำมากมาย ไม่ใช่แต่งตัวเว้าหน้าเว้าหลังยั่วยวนผู้ชายเหมือนใครบางคน ผู้หญิงที่ดีคือผู้หญิงที่รู้จักทำมาหากินไม่ใช่หวังเกาะสามี ” พูดจบเฉินชิงชิงนั่งลงทำงานต่อไม่ได้เงยหน้ามองอีกเลยว่าตอนนี้หยวนหนิงโมโหจนหน้าแดงถึงใบหู“คุณป้าพูดเกินไปแล้วนะคะ คุณแม่ของหนูไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นสักหน่อย หากต้องการแย่งจริง ๆ คงไม่หลบ ๆ ซ่อน ๆ และอยู่อย่างลำบากหรอกนะคะ คงมาแสดงตัวตนและทำให้แม่ของพี่หลี่อวี้เหม่ยเห็นแล้วสิคะว่าเป็นภรรยาของคุณพ่ออีกคน” คำพูดของเฟยหงทำให้เฉินชิงชิงเงยหน้าขึ้นอย่างหงุดหงิดหัวใจ สองแม่ลูกเลือดเดียวกันนิสัยไม่ต่างกันแม้แต่น้อย “เด็กน้อย... เธอมากจากมณฑลไหนกัน แม้จะหน้าด้านแต่ก็น่าจะรู้จักกฎหมายหน่อยสิ ที่แม่ของเธอไม่เสนอหน้ามาเพร

ตอนที่ 27 ถึงเวลา อวี้เหม่ยปล่อยมือออกจากมือของเฟยหย่าหันขวับมาดึงหัวของเฟยหงเช่นเดียวกัน เธอไม่ได้พูดตอบโต้แต่รีบยกมือขึ้นมาคว้ามือของเฟยหงเอาไว้ก่อนที่จะฟาดเข้าใบหน้าของเธอ และใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักจนเฟยหงล้มลงกระแทกพื้น “กรี๊ด !! ”“คิดว่าจะทำอะไรฉันง่าย ๆ หรือไง อยากรู้ใช่มั้ยว่าใครใหญ่ที่สุดในบ้านหลังนี้ฉันนี่แหละที่ใหญ่สุด” อวี้เหม่ยนั่งคร่อมตัวของเฟยหงง้างมือสุดแขนฟาดเขาที่ใบหน้าด้วยแรงทั้งหมดที่มีจนร่างเล็กใบหน้าสะบัดตามแรงมือ เสียงของเฟยหงกับเฟยหย่าร้องกรี๊ดระงม เพี๊ยะ ! “แก แกกล้าตบฉันเหรอ คุณแม่คะ คุณแม่ช่วยด้วย” “แหกปากให้ได้อะไรขึ้นมาแม่ของเธอฉันก็ไม่เกรงกลัว” อวี้เหม่ยตบไปอีกสองสามครั้ง ตอนนั้นเองหยวนหนิงได้ยินเสียงร้องกรี๊ดของลูกสาว รีบออกมาจากในบ้านเห็นลูกสาวของตัวเองถูกทำร้ายหัวใจสั่นระรัว รีบวิ่งออกมาดึงตัวของอวี้เหม่ยออกจากเฟยหง “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงได้ทำร้ายเฟยหงของแบบนี้ นังเด็กเหลือขอแกนี่มันร้ายกาจจริงๆ ออกไปจากลูกของฉันนะ” อวี้เหม่ยถูกดึงออกมาจนล้มก้นกระแทกพื้น เฟยหย่ารีบเข้ามาประคองพี่สาวให้ลุกขึ้นด้วนความตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า “พี่อวี

ตอนที่ 29 เอาคืน เฉินลี่หานมาส่งเพราะต้องการมาเอาจักรยานที่ถูกเฟงหงทำลายไปซ้อมเผื่อยังใช้งานได้ เมื่อมาถึงและเห็นสภาพรถหากเปลี่ยนล้อรถดัดแปลงเล็กน้อยก็ใช้ได้ตามปกติ เขายังไม่อยากกลับจึงอยู่คุยกับอวี้เหม่ยพูดคุยเรื่องงานแต่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า“ตอนนี้หิมะตกแล้วสวมใส่เสื้อผ้าหนา ๆ หน่อยเข้าใจมั้ยอย่าทำให้ร่างกายต้องเจ็บป่วย อีกไม่นานเราสองคนจะได้อยู่ด้วยกันทุก ๆ วัน เพียงแค่คิดฉันก็อยากให้หมดฤดูหนาวเร็ว ๆ เสียจริง” ลี่หานดึงเสื้อขยับขึ้นคุมกายของอวี้เหม่ย ก่อนจะปัดหิมะออกจากศีรษะของอวี้เหม่ยเบา ๆ ดวงตาที่เขาจ้องมองเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก อวี้เหม่ยโผล่เข้าสวมกอดร่างใหญ่เป็นความโชคดีของเธอที่เธอสามารถย้อนกลับมาได้ และได้รับความรักที่ดีจากเฉินลี่หาน “ฉันเองก็อยากให้ถึงวันนั้นจริง ๆ เหมือนกันอีกไม่นานแล้ว เมื่อนั้นฉันคงจัดการอะไรเข้าที่เข้าทางจะได้ออกไปอยู่กับนายได้อย่างสบายใจ ขอบคุณนะที่รักฉันขนาดนี้” ลี่หานใจเต้นตึกตักใบหน้าแดงระเรื่อจนถึงใบหูโอบกอดร่างบางกลับ“ฉันรับรองฉันจะทำให้เธอมีความสุขที่สุด เรามาสร้างครอบครัวด้วยกัน มีลูกให้ฉันสักสองสามคน บ้านของเราคงอบอุ