Semua Bab มรสุมร้ายสายลมเหนือ: Bab 11 - Bab 20

เอื้องฟ้ารู้จากคุณย่าชบาแล้วว่าลมเหนือประสบอุบัติเหตุ ตอนนี้ก็เป็นเวลาสามเดือนแล้วที่เขาต้องอยู่บ้านรักษาตัว ซึ่งนางได้เล่าเรื่องราวของหลานชายให้เธอฟังทุกอย่าง เพราะจะขอให้ไปช่วยฟื้นฟูสภาพจิตใจของเขาหลังจากรับปากว่าจะช่วย หญิงชราจึงพาขึ้นไปยังชั้นบนอย่างไม่รีรอ เธอต้องค่อยๆ ประคองขึ้นไปเพราะนางบอกว่าจะเล่าเรื่องนี้ให้หลานชายฟังเองอีกเรื่องหนึ่งที่รู้มาคือมีเพียงพ่อของเขากับป้าน้อยผู้เป็นแม่บ้านที่เข้าออกห้องนั้นได้โดยไม่ถูกไล่ แต่นางก็ทำได้เพียงเข้าไปทำความสะอาดกับดูแลเรื่องอาหารการกินเท่านั้น เพราะเขาไม่ให้ไปยุ่งวุ่นวายกับร่างกายเขาเลยการที่ลมเหนือเป็นแบบนี้ก็ใช่ว่าคุณย่าจะไม่เข้าใจความรู้สึกของเขา นางเข้าใจเป็นอย่างดีว่าทำไมหลานคนรองถึงเศร้ากว่าคนอื่นหลังจากรู้ว่าน้องจากไปไกลแสนไกลสาเหตุนั้นก็คือพวกเขารักกันมาก คอยเป็นห่วงเป็นใยกันตลอด กลับมาอยู่ไทยได้เพียงห้าเดือนก็เจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง มิหนำซ้ำคืนวันเกิดเหตุยังอยู่ไกลกันอีก หนักสุดคือรู้เป็นคนสุดท้ายว่าน้องเสียชีวิต นี่จึงอาจจะเป็นปมในใจว่าทำไมเขาถึงไม่อยู่กับน้อง ทำไมถึงไม่ดูแลน้องให้ดี นางคิดอย่างนั้นชายหนุ่มไม่ยอมออกมาเจอ

เอื้องฟ้าเห็นโต๊ะกลมทรงสูง เธอคิดว่าน่าจะเป็นโต๊ะที่เอาไว้สำหรับวางถาดอาหาร มือเล็กจึงจับเลื่อนมาไว้ข้างเตียงแล้ววางไว้ให้เขาอย่างดี“กินอะไรสักหน่อยนะคะ”ลมเหนือไปมองคนพูดพร้อมกับตวัดสายตาขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นเธอส่งยิ้มให้ มือที่จับหนังสือก็กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนหน้าตาของเธอดูจิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อย มีทั้งความน่ารักและสวยได้ในคนเดียวกัน แต่จิตใจนั้นตรงกันข้ามกับหน้าตา ถ้ารู้ว่าโตขึ้นแล้วจะร่านขนาดนี้ เขาจะไม่หลวมตัวเอ็นดูเลย“ฉันไม่กิน เอาออกไป”คนที่ยืนอยู่นั้นรู้ว่าชายหนุ่มจะต้องพูดแบบนี้แน่ๆ เพราะคุณย่าชบาบอกเธอแล้วว่าเขาไม่เหมือนเดิม เธอจึงไม่เก็บมาคิดเล็กคิดน้อยให้ตัวเองท้อใจ“หิวเมื่อไหร่ค่อยกินก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเอื้องไปเอาน้ำมาให้”“ก็บอกว่าไม่กินไง!” ครั้งนี้เขาไม่เพียงแต่ตวาดเสียงดัง มือก็ยังผลักโต๊ะกลมจนล้มระเนระนาดไปด้วย อาหารที่อยู่ในจานรวมถึงข้าวร้อนๆ หกเลอะพื้นไปหมดเอื้องฟ้าตกใจ คิดไม่ถึงว่าเขาจะอารมณ์รุนแรงถึงเพียงนี้ เธอเห็นกระดาษทิชชูที่วางอยู่ข้างหัวเตียง จึงรีบหยิบมาซับน้ำไว้ก่อน“เดี๋ยวเอื้องไปตักมาให้ใหม่นะคะ”“ฟังไม่รู้เรื่องเรื่องเหรอ ออกไปให้พ้นๆ หน้าฉัน จะไ

“นั่งเลยครับ” นทีผายมือเชิญหญิงสาวให้นั่งบนเก้าอี้ ก่อนที่เขาจะเดินอ้อมไปยังฝั่งตรงข้าม โดยมีน้องชายนั่งอยู่หัวโต๊ะเสียงช้อนส้อมกระทบกับจานอย่างแรงดังขึ้นทันที บ่งบอกถึงอารมณ์ของคนทำ ลมเหนือไม่พอใจที่เอื้องฟ้ามานั่งด้วย จึงบังคับให้วีลแชร์ไฟฟ้าขยับถอยไปทางด้านหลัง ตอนที่หกล้มเมื่อช่วงบ่าย มันส่งผลให้เขารู้สึกเจ็บหัวเข่า จนต้องกลับมานั่งวีลแชร์เหมือนเดิม“เพิ่งกินไปนิดเดียวเอง จะรีบไปไหน” นทีเอ่ยขึ้นพลางเอื้อมมือไปฉุดรั้งไว้“ไม่ต้องมายุ่ง”“เฮ้ยๆ ฉันเป็นพี่ชายแกนะ พูดแบบนี้กับพี่ตัวเองเลยเหรอ”คนน้องพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด เมื่อนทีเห็นว่าเจ้าตัวไม่บังคับวีลแชร์ให้ถอยออกไปแล้ว จึงดึงกลับคืนมา“คุณพ่อรับน้องเอื้องเป็นลูกบุญธรรมแล้ว เพราะฉะนั้นต้องคุยกับน้องดีๆ เข้าใจไหม”“ไม่เคยยอมรับ” ลมเหนือเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ“แกจะยอมรับไหมไม่สำคัญ แต่จะใช้อารมณ์หรือไล่น้องหนีไปอยู่ที่อื่นไม่ได้เด็ดขาด เพราะนี่คือคำสั่งของคุณพ่อกับคุณย่า”“ผู้หญิงคนนี้เป็นเจ้าของบ้านเหรอ?”“ก็ไม่ แต่ให้เกียรติน้องเอื้องเสมือนคนในครอบครัวน่ะ ทำได้ไหม”“อยากให้เกียรติทำไมไม่พาไปเลี้ยงเองล่ะ อ้อ ระวังแฟนเข้าใจผ

“ออกไปจากครอบครัวของฉัน ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำ“แต่พี่ลมเหนือกำลังเข้าใจผิดอยู่นะคะ” เอื้องฟ้าพยายามเอ่ยบอกเขา เธอรู้แล้วว่าทำไมลมเหนือถึงดูโมโหร้ายตั้งแต่รู้ว่าเธอย่างก้าวเข้ามาในบ้าน ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้เอง แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่อยู่ในแช็ต ให้ตายอย่างไรก็จะไม่ยอมรับเด็ดขาด“ฉันเชื่อในสิ่งที่เห็น ออกไป ถ้าภายในเจ็ดวันนี้ฉันยังไม่เห็นทะเบียนเลิกรับบุตรบุญธรรมจากคุณพ่อ ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่”หญิงสาวทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นแววตาดุดันที่แสดงถึงความโกรธจัด เธอจะอ้าปากพูดอธิบายให้เขาฟังอีกครั้ง แต่กลับสะดุ้งอย่างแรงเมื่อเขาตะคอกจนสุดเสียงว่า “ออกไป!” เท่านั้นไม่พอยังหยิบหมอนขึ้นมาขว้างไล่เธออีก จนเธอต้องวางโทรศัพท์ลงแล้วรีบเดินออกจากห้องทั้งน้ำตาเอื้องฟ้าโทรถามนทีเรื่องที่ปลายฝนประสบอุบัติเหตุ เขาจึงบอกว่าน้องสาวขับรถชนเสาไฟฟ้าในจังหวัดแห่งหนึ่งทางภาคตะวันออกเรื่องที่คนในครอบครัวต่างรับรู้มาเพราะมีคนบอกคือ ผู้ตายจับได้ว่าแฟนมีชู้ นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ภาวินต้องหนีไปอยู่ต่างประเทศอย่างคนขี้ขลาดตาขาว ไม่กล้าแม้กระทั่งมากราบขอโทษคนในครอบครัวของแฟนหลังจากวางสาย

หญิงสาวไม่พูดตอบโต้ แต่เก็บเศษแก้วแล้วทยอยนำไปทิ้งลงถังขยะใบเล็กจนหมด เมื่อหันไปมองเขาอีกทีก็ยังเห็นแววตาเย็นชานั้นเช่นเดิม “เอื้องไม่ได้ทำอะไรผิด เพราะฉะนั้นเอื้องจะไม่ยอมรับเรื่องที่ถูกปรักปรำ” “เธอจะไม่ยอมรับก็ได้เอื้องฟ้า แต่ออกไปจากชีวิตของฉันก็พอ อยากได้เงินเท่าไหร่ก็บอก ฉันจะสงเคราะห์ให้ ถือซะว่าเป็นค่าจ้างให้ออกไป” “เอื้องไม่มีที่ไปหรอกค่ะ นอกจากครอบครัวของพี่ลมเหนือแล้ว เอื้องก็ไม่มีใครอีก” เธอพูดด้วยแววตาเศร้าสร้อย สาเหตุที่พูดแบบนี้ก็เพราะตอนที่พ่อยังพูดคุยได้อยู่ ท่านบอกว่าวรมนยื่นคำขาดว่าไม่ขอดูแลเธอต่อไป ด้วยเหตุนี้เองถึงต้องฝากชีวิตลูกคนเล็กไว้กับเพื่อน พ่อบอกว่าหากจะเทียบความร่ำรวย แน่นอนว่าเทียบตระกูลอัครินทร์เดชาแทบไม่ติด เนื่องจากอีกฝ่ายเขารวยมาตั้งแต่รุ่นทวดแล้ว อีกทั้งฝั่งคุณปู่ก็มาจากตระกูลผู้ดีเก่า ส่วนตนเพิ่งสร้างตัวได้ไม่กี่สิบปี จึงไม่มีอะไรเทียบกันได้เลย ถ้าจะมีใครมาต่อว่า หาว่าพ่อคนนี้อยากหาที่สบายให้ลูกสาว ท่านก็ยอมรับว่าคิดเช่นนั้น เพราะมันเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะทำเพื่อลูกได้ ซึ่งเอื้องฟ้าก็เข้าใจความคิดของพ่อเป็นอย่างดี “ไปอยู่กับแม่เลี้ยงของเธอ” “ค