มรสุมร้ายสายลมเหนือ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

คุณย่าชบาแนะนำพัทรินให้เอื้องฟ้ารู้จัก คนที่อายุน้อยจึงยกมือไหว้อย่างนอบน้อมหลังจากรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนของปลายฝน “เอื้องเหรอ…” พัทรินพูดแทบไม่ออก ผู้หญิงที่หน้าด้านแย่งของคนอื่นไปแบบนี้ ทำไมถึงมาลอยหน้าลอยตาอยู่ในบ้านอัครินทร์เดชาได้ แล้วปลายฝนจะรู้สึกอย่างไรถ้ารับรู้ได้ว่าชู้ของแฟนมาอยู่ในบ้านของตัวเอง “ใช่จ้ะ หนูเอื้อง” “มาอยู่ในฐานะอะไรหรือคะ” “ก็อยู่ในฐานะลูกหลานคนหนึ่งนี่แหละ” พัทรินยังนิ่งอึ้ง อย่าบอกนะว่ายังไม่มีใครรู้เรื่องชู้ของภาวิน? ลมเหนือเคยบอกว่าห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร เธอก็คิดว่าเขาจะบอกคนในครอบครัวด้วยตัวเอง ทว่ามันกลับไม่เป็นอย่างที่คิด “หนูพัทลองถามหนูเอื้องก็ได้ว่าตอนนี้พี่เขาเป็นยังไงบ้าง ย่าขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่ง” นางบอกเพียงเท่านั้นก็เรียกสาวใช้มาช่วยประคองออกไป เมื่อภายในห้องรับแขกเหลือเพียงสองคน พัทรินก็ยังมองเอื้องฟ้าด้วยแววตาแปลกๆ จนเธอนึกสงสัย คนไม่เคยเห็นหน้าหรือรู้จักกันมาก่อน ต้องมองกันถึงขนาดนี้เชียวหรือ? “มีอะไรหรือเปล่าคะ” “น้องรู้จักพี่ภาวินไหม” “พี่ภาวิน… รู้จักค่ะ แต่ทำไมถึงถามแบบนี้” เอื้องฟ้าถามกลับอย่างหวั่นๆ ดูเหมือนว่าพัทรินจ

หลังจากพัทรินขอตัวกลับเพราะไม่รู้จะอยู่ต่อทำไม หญิงชราจึงบอกให้แม่บ้านไปตามเอื้องฟ้ามาพบ ทันทีที่เจ้าตัวเข้ามา คุณย่าชบาเห็นว่าถือตุ๊กตาหมีติดมือมาด้วยจึงมองด้วยความสงสัย “หนูจะเอาตุ๊กตาไปไหนเหรอ” “เอื้องว่าจะเอามาคืนให้พี่ลมเหนือค่ะ แต่ไม่กล้าคุยกับเขาโดยตรง เลยคิดว่าจะฝากคุณย่าเอาไปให้” “เขาทวง?” “เปล่าค่ะ เขาไม่ได้ทวง แต่เอื้องแค่รู้สึกไม่สบายใจ” “โธ่เอ๊ย… ถ้าคิดว่าคืนให้แล้วเขาจะรับไว้จริงๆ ก็ลองเอาไปให้ดู ย่าจะรออยู่ตรงนี้แหละ” เมื่อหญิงชราตอบกลับมาเช่นนั้น เอื้องฟ้าจึงขอตัวเอาตุ๊กตาหมีไปให้ลมเหนือตามที่ตั้งใจไว้ เธอเคาะประตูห้องของเขา ไม่นานนักประตูบานนั้นก็ถูกเปิดเข้าข้างใน แต่พอเขารู้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือเธอ จึงรีบประตูอย่างเร็วพลัน ทว่า… ก็ไม่ทันหญิงสาวอยู่ดีเพราะสภาพร่างกายทำให้เสียเปรียบเธอมากกว่า เขาจึงถอยกลับเข้าไปในห้องอย่างไม่สบอารมณ์ “เข้ามาทำไม” “อย่าเพิ่งโมโหค่ะ เอื้องแค่เอาตุ๊กตาหมีมาคืน” เธอบอกพลางปิดประตูให้สนิท ลมเหนือมองของที่อยู่ในมือเอื้องฟ้า สภาพของมันยังดูดีและสะอาดเช่นเดิม ไม่มีรอยเปื้อนเลยแม้แต่น้อย เขาควรจะดีใจที่เธอเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี

เอื้องฟ้าต้องมาอยู่ในบ้านของลมเหนือนับตั้งแต่วันนั้น และต้องอยู่นานจนกว่าจะเรียนจบเพราะเป็นคำขอของคุณย่า โดยท่านจะให้เขารับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่ายทุกอย่าง เท่ากับว่าจากนี้ไป เขาต้องโอนเงินให้เธอทุกสัปดาห์ตามที่เห็นสมควร อีกสองวันก็จะเปิดเทอมแล้ว เธอยุ่งอยู่กับการเตรียมชุดกับอุปกรณ์การเรียนทั้งวันจนไม่มีเวลาไปทะเลาะกับชายหนุ่ม เขาเองก็ไม่สนใจเธอเช่นกัน เหมือนต่างคนต่างคิดว่าอีกฝ่ายไม่มีตัวตน แต่แค่อยู่ในบ้านหลังเดียวกันเท่านั้น ซึ่งคุณย่าให้เธอพักในห้องที่อยู่ชั้นบน ส่วนหลานชายของท่านพักในห้องชั้นล่างเพื่อให้ง่ายต่อการไปไหนมาไหน แต่ห้องนอนจริงๆ ของเขาอยู่ข้างห้องของเธอ เดิมทีคุณย่าจะให้คนขับรถมาอยู่ด้วยเพื่อคอยไปรับไปส่ง แต่ลมเหนือไม่ต้องการให้มา เพราะบ้านของเขาไม่ใช่คฤหาสน์ที่อยู่กันหลายคนแล้วจะไม่อึดอัด เขายื่นคำขาดว่าถ้าเอื้องฟ้าจะมาอยู่ที่นี่ก็ต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเอง นั่นหมายความว่าเธอต้องนั่งรถเมล์หรือไม่ก็ขึ้นแท็กซี่ไปเรียนแทน ซึ่งเธอก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันลำบากอะไร เพราะตอนอยู่บ้านเช่าก็ทำแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว และคิดว่าดีเสียอีกเพราะจะได้มีอิสระมากขึ้น ไม่ต้องมาคอยกังวลว่าจะกล

คำพูดของเอื้องฟ้า ยิ่งฟังก็ยิ่งน่าโมโห ลมเหนือขบฟันแน่นจนกรามเป็นสันนูน ก่อนที่จะกระชากแขนเล็กเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนเธอร้องเสียงหลง จากนั้นก็ใช้มืออีกข้างรั้งศีรษะแล้วประกบริมฝีปากเข้ากับเรียวปากนุ่มด้วยอารมณ์โกรธ เขาไม่ได้สอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกัน แต่ขบกัดริมฝีปากล่างของเธอเหมือนตั้งใจทำให้เจ็บจนมีเลือดซึมออกมา “อื้อ…” เอื้องฟ้าส่งเสียงอู้อี้ในลำคอเพราะถูกกัดจนน้ำตาไหลทะลัก เธอพยายามที่จะผละออกไป แต่เขาก็จับแขนและศีรษะไว้แน่น เลยได้แต่ทนเจ็บอย่างอยู่อย่างนั้น สักพักแรงกัดก็ค่อยๆ แผ่วลงก่อนที่ทุกอย่างจะนิ่งไปคล้ายกับว่าโลกหยุดหมุน หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้ว เพราะการกระทำของเขามันเริ่มทำให้รู้สึกพรั่นใจ เธอพยายามมองลมเหนือเป็นพี่ชายมาตลอด ทว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้ มันกลับทำให้ความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ในใจเด่นชัดขึ้น หรือเธอจะหวั่นไหวเข้าแล้วจริงๆ ลมเหนือถอนปากออกแล้วมองกลีบปากชมพูระเรื่อของหญิงสาวที่บวมเจ่อ และมีเลือดซึม พอเห็นท่าทางของเธอแล้วก็อดหัวเราะในลำคอไม่ได้ “ตัวสั่น ทำเหมือนไม่เคย” คนตัวเล็กตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม “ต้

คนตัวเล็กหยุดนิ่ง ก่อนจะมองคนถามอย่างไม่ชอบใจนัก ความหมายของเขาคือกำลังประชดเรื่องที่เธอกลับบ้านช้าใช่ไหม? “ไปแวะที่ไหนมา” “ไปกินเค้กแล้วก็แวะซื้อของนิดหน่อยค่ะ” เธอบอกพลางยกของที่กำลังถือให้เขาดู ในนั้นมีโลชั่น แชมพู น้ำหอม และครีมบำรุงผิวที่ใช้อยู่เป็นประจำ “แฟนมาส่ง?” “ไม่ใช่ค่ะ เขาเป็นรุ่นพี่ที่คณะ” “ดูสนิทกันจังเลยนะ” ลมเหนือพูดเหมือนไม่เชื่อว่าเป็นแค่รุ่นพี่ เพราะเท่าที่เขาเห็นก็ดูสนิทสนมราวกับคนเป็นแฟนกัน เอื้องฟ้ารู้สึกเหมือนชายหนุ่มกำลังหาเรื่อง เธอจึงเดินหนีไปเพราะไม่อยากคุยอีก แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะน้ำเสียงที่ดังขึ้น “ฉันยังพูดไม่จบ” “พี่ลมเหนือต้องการอะไรคะ” “เอาตารางเรียนของเธอมาให้ฉันดู” “ถ้าอยากดูก็จะให้ดูค่ะ แต่ขอถามหน่อยว่าอยากดูไปทำไม คิดว่าเอื้องจะกลับบ้านไม่ตรงเวลาเหรอ?” “ก็คุณย่าฝากให้ฉันดูแลเธอ ถ้าปล่อยให้เถลไถลแบบนี้มีหวังเรียนไม่จบแน่” “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เอื้องดูแลตัวเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้พี่ลมเหนือมาดูแลหรอก” “อวดเก่ง เธอเป็นภาระตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาแล้ว” “ถ้าคิดว่าเอื้องเป็นภาระจริงๆ งั้นเอื้องขอไปอยู่หอกับเพื่อนโดยที่ไม่บอกคุณย่าก็ได้ค่ะ พี