All Chapters of มรสุมร้ายสายลมเหนือ: Chapter 31 - Chapter 40

เอื้องฟ้าทำหน้าลำบากใจเพราะนี่คือครั้งแรกจริงๆ เธอไม่เคยทำ แต่อีกใจหนึ่งก็อยากลองดูสักครั้ง และถึงแม้ว่าจะเป็นครั้งแรก แต่เธอก็เคยเห็นคลิปเหล่านั้นผ่านตาอยู่บ้างเพราะเพื่อนส่งให้ดู จึงคิดว่าจะพยายามทำให้ได้เหมือนที่เห็น มือเล็กกำรอบท่อนเอ็นของชายหนุ่ม มันทั้งแข็งทั้งร้อน และใหญ่มากจนทำให้รู้สึกพรั่นใจ เธอค่อยๆ แลบลิ้นสัมผัสตรงส่วนหัวที่มีน้ำไหลปริ่มออกมา แล้วอ้าอมอย่างไม่ประสีประสานัก เริ่มแรกยังวนอยู่กับส่วนนั้นเพราะยังไม่ชิน แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพักจึงปล่อยให้ตัวตนของเขาเข้าไปอยู่ปากลึกมากขึ้น ทว่าก็เข้าได้แค่ครึ่งเดียวเท่านั้น ลมเหนือมองการปรนเปรอจากปากคนตัวเล็ก เขาสอดมือเข้าไปในเรือนผมของเธอแล้วช่วยจับให้ขยับเข้าออก “อื้อ…” เอื้องฟ้าส่งเสียงประท้วงอย่างทรมานเพราะมีบางช่วงที่ท่อนเอ็นเข้าลึกมาก ทำเอาเธอเกือบขาดใจ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากศีรษะของเธอ “ฮึ่ม…” ชายหนุ่มส่งเสียงในลำคอด้วยความพอใจ แต่หารู้ไม่ว่านี่คือการทรมานอีกคน เพราะเธอควบคุมจังหวะเองไม่ได้จนเกือบจะเกิดอาการ ‘อ๊อกๆ’ ตามมา น้ำตาของเอื้องฟ้าซึมออกมาเล็กน้อยแต่ยังอดทนทำต่อไป รอจนเขาเอามือออก เธอถ

เมื่อกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้ง เอื้องฟ้าเห็นลมเหนือกำลังยืนรอ พร้อมกับมองมาด้วยแววตานิ่งสนิท“เค้กนั่นมันวิเศษมากนักเหรอถึงทำให้เธอกล้าทำหน้าหงิกหน้างอใส่ฉัน กินอย่างอื่นแทนดีไหม? เผื่อจะช่วยให้ลืมรสชาติของเค้กได้”“หมายถึงอะไรคะ”“เมื่อคืนก็กินอยู่ไม่ใช่เหรอ ไม่น่าถาม”สองแก้มนวลร้อนผ่าวขึ้นมาราวกับมีไฟลน เหมือนรสชาตินั้นยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นตลอด เธอพยายามสลัดภาพตอนที่ตัวเองกลืนกินน้ำสีขาวขุ่นออกไปจากหัว แต่ก็ทำไม่ได้ชายหนุ่มแค่นเสียงหึในลำคอแล้วเบือนหน้าหนีอย่างหงุดหงิด “สงสัยฉันให้กินน้อยไปสินะ เธอถึงได้โหยหาของคนอื่น”เอื้องฟ้าทำหน้ามุ่ยใส่คนตัวสูง แววตาเจือไปด้วยความน้อยใจอยู่มาก“คืนนี้มาหาฉัน เผื่อจะรู้สึกอิ่มขึ้น” เขาเอ่ยทิ้งท้ายด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแล้วเดินจากไปโดยไม่สนว่าคนตัวเล็กจะคิดอย่างไรคืนนั้นลมเหนือบังคับให้เอื้องฟ้าใช้ปากทำให้เขาอีกครั้ง เขาก็เล้าโลมกลับด้วยการสอดมือเข้าไปในคอเสื้อของเธอเพื่อบีบขยำเต้านมและสะกิดยอดอก แต่ไม่มีการบดจูบริมฝีปากดังเช่นคนรักกันหลังจากถึงฝั่งปรารถนา ก็ให้เงินเธออีกสามพันเหมือนตอกย้ำว่านี่คือการซื้อขายบริการทางเพศเอื้องฟ้ากำลังคิดว่าตัวเอง

วันต่อมาเอื้องฟ้ามีเรียนถึงเที่ยง แต่ไม่ได้แวะไปที่ไหนจึงกลับบ้านตามปกติ เมื่อมาถึงก็พบว่าลมเหนือไม่อยู่ เธอถามแม่บ้านจนรู้ว่ามีคนมารับเขาออกไปข้างนอกตั้งแต่ช่วงสายแล้ว จึงคิดว่าจะใช้เวลานี้คุยกับลลินถึงงานที่กำลังจะทำร่วมกันหญิงสาวชวนเพื่อนมาที่บ้านทันทีเพราะไม่สะดวกเจอกันที่อื่น ทั้งสองนั่งทำงานอยู่ในห้องนั่งเล่น จนกระทั่งบ่ายสามถึงได้ยินเสียงรถยนต์ดังมาจากข้างนอกเอื้องฟ้าออกไปดูจนรู้ว่าใครมา ขณะนั้นนทีกำลังช่วยพยุงน้องออกจากรถ โดยมีคนขับรถของบริษัทตามแม่บ้านเข้ามาหยิบไม้ค้ำยันให้เจ้านายดูท่าทางลมเหนือจะไม่ยอมให้พี่ช่วยเหลือเท่าใดนักจึงดันตัวออกเบาๆ เพราะเขาจะใช้ไม้ค้ำยันพยุงเดินไปเอง ไม่นานคนขับรถก็รีบเอาไปให้“พี่นที สวัสดีค่ะ” เอื้องฟ้ายกมือไหว้คนที่อายุมากกว่า และกระซิบบอกลลินที่ยืนอยู่ข้างๆ ว่าใครเป็นใคร หลังจากเพื่อนยกมือไหว้ทักทายรุ่นพี่แล้ว เธอก็บอกสองพี่น้องว่าคนนี้คือเพื่อนสนิท ก่อนจะถามพวกเขาอย่างงุนงงว่า “ไปไหนมาหรือคะ”“อ้อ พอดีเจ้าลมเหนือมันอยากกลับไปทำงาน ก็เลยโทรบอกให้คนขับรถมารับ แต่อยู่ได้แค่ครึ่งวัน โรคกระเพาะก็ถามหาเพราะมันแอบสั่งอาหารเผ็ดๆ มากินตอนเที่ยง พี่เ

เอื้องฟ้าทำกับข้าวใส่กล่องพลาสติกให้ลมเหนือมาสี่วันแล้ว และวันนี้คือวันที่ห้า ซึ่งเธอตื่นสายเพราะรู้สึกเพลียมาตั้งแต่เมื่อวาน จึงทำให้เตรียมอาหารไม่ทัน ออกไปดูข้างนอกอีกทีก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาแต่เนื่องจากวันนี้มีเรียนช่วงบ่าย จึงคิดว่าจะเอาข้าวไปส่งให้เขาแทน เพราะใจหนึ่งก็อยากลองไปดูออฟฟิศของบริษัทเอเคซีคอนสตรัคชั่นสักครั้ง ข้างนอกว่าสวยแล้ว เลยอยากรู้ว่าข้างในจะเป็นอย่างไรออฟฟิศอยู่ระหว่างบ้านหลังนี้กับบ้านอัครินทร์เดชา ระยะเวลาเดินทางก็พอๆ กัน เธอเคยเห็นตอนนั่งรถผ่านแล้วคุณย่าชบาชี้ให้ดู เป็นอาคารสำนักงานสามชั้น แต่พื้นที่กว้างและดูทันสมัยมาก สมกับที่เป็นบริษัทรับเหมาก่อสร้างขนาดใหญ่วันนี้เธอทำข้าวผัดเบคอนให้เขาแค่เมนูเดียวเพราะกลัวไม่ทันมื้อเที่ยง และเอาองุ่นใส่ถุงลงไปด้วย หลังจากแต่งกายด้วยชุดนักศึกษาจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็นั่งรถสองแถวไปเพราะจะประหยัดได้มากกว่า จนกระทั่งไปถึงที่นั่นตอนสิบเอ็ดโมงครึ่งตอนแรกพนักงานรักษาความปลอดภัยยังไม่อนุญาตให้เอื้องฟ้าเข้าไป เพราะต้องโทรถามคนที่อยู่ในออฟฟิศก่อน แต่สักพักก็ได้ยินเสียงแตรรถดังขึ้น เป็นนทีที่ลดกระจกลงแล้วเอ่ยถามเสียงดังว่าทำไม

“พรุ่งนี้ไปกินข้าวที่บ้านพี่ก็ได้นะดา เดี๋ยวพี่บอกแม่บ้านเตรียมของอร่อยๆ ไว้ให้”“พี่ลมเหนือ ชะ ชวนดาหรือคะ” รดาถามอย่างตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น คนที่ก่อนหน้านี้มีท่าทีเย็นชากับเธอ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นฝ่ายชวนเธอไปที่บ้านเสียเอง เธอเริ่มอ่านใจเขาไม่ออกแล้ว“เอื้องขอตัวกลับก่อนนะคะ เดี๋ยวไปเรียนไม่ทัน” เอื้องฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนจะรีบออกไปจากห้องนี้อย่างเร็วไว ทันทีที่พ้นเขตประตู น้ำตาของเธอก็ร่วงเผาะๆ ลงราวกับทำนบแตก เห็นเขาจีบพี่ต่อหน้า มันรู้สึกเจ็บจริงๆในขณะที่กำลังย่างก้าวไปตามทางเดินอย่างเร่งรีบ ก็ถูกคนที่เดินตามหลังมาจับมือไว้จนต้องหยุดหันไปมอง ก่อนจะถูกดึงแขนให้ออกไปจากจุดนั้น“พี่สังเกตเธอตลอด ร้องไห้เหรอ ร้องทำไม”“เปล่าค่ะ พี่ดาตามเอื้องมามีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามกลับแต่ไม่ได้เงยหน้ามองกัน เพราะไม่อยากให้พี่เห็นว่าร้องไห้จริงๆ“ก็แค่สงสัย ได้ยินคุณลุงปรานต์บอกว่าเธอไปพักอยู่กับเขาเพราะใกล้ที่เรียนมากกว่า พี่ก็เลยสงสัยว่าแอบมีใจให้เขาอยู่หรือเปล่า หญิงชายอยู่ใกล้ชิดกัน ถึงจะเป็นพี่น้องบุญธรรม แต่ก็ยังได้ชื่อว่าเป็นลูกคนละพ่อละแม่อยู่ดี ท่าทางของเธอเหมือนเสียใจที่เขา