“น้อยนิดอะไรกันครับ กับข้าวเยอะขนาดนี้ผมคงกินคนเดียวไม่หมดหรอกครับ คุณบัวทานอะไรหรือยังครับ”“เชิญคุณพงศ์ตามสบายเถอะค่ะ” เธอบอกอย่างเกรงใจ“ผมนั่งทานคนเดียวรู้สึกเหงาครับ เอาเป็นว่าทานด้วยกันดีกว่า แล้วคุณลุงกับคุณป้าเขาทานอะไรกันหรือยังล่ะครับ” เขาเอ่ยถามอย่างใส่ใจ“ทานกันแล้วค่ะ” เธอตอบอย่างสุภาพ ไม่เคยให้คนเฒ่าคนแก่ทั้งสองต้องอดอยากหิวโหยหรือไม่ใส่ใจเลยสักครั้ง“คุณทานเป็นเพื่อนผมหน่อยสิครับ”“ค่ะ” เธอรับคำ ไม่อยากปฏิเสธให้เขาต้องเสียน้ำใจ จริงๆ เธอยังไม่ได้ทานอะไรเลยสักนิด คิดว่ารอให้เขาทานเสร็จเสียก่อน ค่อยว่ากันอีกทีหนึ่ง เนื่องจากเป็นคนทานง่าย ขอให้แขกพึงพอใจกับอาหารและที่พักเธอก็พึงพอใจแล้วเขาเชื้อเชิญอย่างมีไมตรี เพราะรู้ว่าเธอยังไม่ได้ทานอะไร เผอิญเขาเดินลงมานานแล้ว จึงได้ยินเธอพูดกับเจ้าหลงว่าอาหารมื้อนี้ปรุงจากวัตถุดิบที่เหลืออยู่ในบ้านที่พอจะหาได้ เขาพอเข้าใจว่าสถานะทางการเงินของเธอไม่สู้ดีนัก อีกทั้งยังเห็นป้าพิณกับลุงขันที่คอยช่วยเหลือหาโน้นหานี่ให้ก็นึกเห็นใจ ทั้งสองเป็นผู้ใหญ่ใจดีที่นอบน้อม แววตานั้นบ่งบอกว่าดีใจที่เจ้านายสาวมีแขกมาพัก เดาเอาว่าที่นี่คงไม่มีแขกมาพักน
Magbasa pa
Mag-log in
