Lahat ng Kabanata ng ปริศนารอยสวาท: Kabanata 41 - Kabanata 50

“บ่าวพูดถูกใช่ไหม คุณชมหน้าแดง ตายแล้ว!!!” เมี้ยนยกมือขึ้นทาบอก“ใครตายกันเมี้ยน” เสียงของพร มารดาของชมหรือคือเจ้านายอีกคนของเธอทำให้เมี้ยนตกใจเสียเหลือเกิน ก้นเจ้าเบ้ากับพื้นเสียอย่างนั้น“คุณบัวคะ แย่แล้วค่ะ” เสียงของพนักงานที่มีท่าทีร้อนรนทำให้บัวบุษบาเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย“เกิดอะไรขึ้นมะปรางค์ ทำท่าทีตกอกตกใจเสียขนาดนั้น”“แขกของเราน่ะสิคะคุณบัว กินอาหารเข้าไปแล้วท้องเสีย ต้องหามส่งโรงพยาบาลกันทุกคนเลยค่ะ”“ตายแล้ว มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน” บัวบุษบาถามอย่างตกใจ“มะปรางค์ก็ไม่รู้ค่ะ แขกที่มาพักมีอาการคลื่นไส้อาเจียน ท้องเสียกันค่ะ” บัวบุษบารีบออกไปจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้น เธอให้คนพาแขกไปโรงพยาบาลโดยด่วน และออกเงินค่ารักษาพยาบาลให้ทุกคน“คุณบัวคะ ถ้าทำแบบนี้รีสอร์ทเราเสียชื่อเสียงนะคะ” มะปรางค์แสดงความคิดเห็น“แล้วมะปรางค์จะให้ฉันทำยังไง ถ้าไม่พาไปหาหมอ แล้วเขาเกิดเป็นอะไรร้ายแรงกว่านั้นล่ะ มันไม่ใช่เวลาที่จะมาห่วงว่าจะเสียชื่อเสียงตอนนี้”“จริงของน้องบัวนะคะ พี่ก็เห็นด้วย” สาลิกาเดินมาสมทบ สีหน้าดูยุ่งเหยิง เธอเป็นญาติของบัวบุษบาที่เข้ามาช่วยดูแลรีสอร์ท“มะปรางค์ไปเรียกพนักงานม

“พ่อพดมีบุญคุณกับเราเสียจริงค่ะพี่พงศ์ ทั้งเรื่องทางโน้น แม้แต่พี่บรรณ ถ้าไม่มีพ่อพด เราสองคนคงไม่ได้อยู่ด้วยกัน”“ใช่ พ่อพดบอกว่าจะมาพร้อมกับสาลี่และคนอื่นๆ แต่ต้องหาทางกันอีกทีหนึ่ง ถ้าสาลี่และคนในบ้านหายไป ไอ้ชัยอาจจะสงสัยเอาได้”“ฉันคิดถึงพี่สาลี่เหลือเกินค่ะ ลุงขันกับป้าพิณและทองก็เหมือนกัน ฉันไม่ค่อยสนิทกับสามคนนั่นเท่าใดนัก แต่พวกเขาเป็นผู้มีพระคุณเหลือเกิน รู้ว่าไม่อยากไปไหนเพราะห่วงพี่บรรณยิ่งรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณ”“บ่าวรับใช้ที่ซื่อสัตย์เช่นนี้หายาก พี่เองซาบซึ้งในน้ำใจของพวกเขาเหลือเกิน เอาไว้เราปลูกบ้านเสร็จเรียบร้อย ค้าขายได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ และทุกอย่างลงตัวมากกว่านี้ ค่อยหาทางรับพวกเขามาอยู่ด้วย พดบอกว่าจะทำให้พ่อบรรณเขากลับเนื้อกลับตัว ถ้าเขากลับเนื้อกลับตัวได้ แม่บัวก็ไม่ต้องเป็นห่วงอีกแล้ว”“ถ้าพี่บรรณกลับเนื้อกลับตัวได้ ทรัพย์สินทางโน้นจะได้มีคนดูแล คุณพ่อสร้างไว้ก็เยอะ ฉันเป็นห่วงแค่นี้แหละ อยู่กับพี่พงศ์สบายดีอยู่แล้ว ไม่ต้องรบกวนฝั่งกะโน้น ฉันไม่อยากได้ทรัพย์สินพวกนั้นหรอก แค่อยากให้พี่บรรณได้อยู่อย่างสบาย ไม่เดือดเนื้อร้อนใจหรือไปคบเพื่อนไม่ดี ไปที่โรงบ่อนอีก ก็แ

“อุตส่าห์ฝากของมาให้ตั้งมากมาย ความจริงไม่ต้องก็ได้ พี่กับแม่บัวค้าขายได้กำไรอยู่มาก”“ทรัพย์สินบ้านเราเยอะแยะมากมาย ที่ดินน่ะเอามาไม่ได้ ทรัพย์สินเงินทองขนย้ายสะดวก นี่แค่เล็กน้อยเท่านั้น ถ้าพี่พงศ์ไม่รับ คุณหญิงแม่คงไม่สบายใจ ผมเองก็คงไม่สบายใจ”“พดอย่างคิดเช่นนั้นสิ พดคอยดูแลท่าน พี่น่ะไม่ได้ยึดติด ทรัพย์สินที่โน้นในส่วนที่คุณหญิงแม่ยกให้พี่ พี่ยกให้พดทั้งหมด ทำเหมือนกับว่าพี่ตายจากไปแล้ว ไอ้ชัยมันจะได้ไม่สงสัยหรือตามมาตอแยพี่กับแม่บัวอีก เราอยู่กันที่นี่ก็มีความสุขดี”“พี่พงศ์อย่าพูดเรื่องตายสิครับ ผมไม่ชอบเลย”“พี่พูดจริงๆ พี่ไม่ได้อยู่คอยปรนนิบัติรับใช้คุณหญิงแม่แล้ว ก็มีแต่พด ทั้งยังคอยช่วยเหลือพี่กับแม่บัวอีก พี่ไม่อยากได้อะไรเลย ของนอกกายไม่ตายก็หาใหม่ได้ พี่อยากให้พดกับคุณหญิงแม่อยู่กันอย่างมีความสุข ไม่เจ็บไม่ไข้ ไม่ลำบากอะไร”“เรามีกันอยู่สองคนพี่น้อง ผมรักและเคารพพี่พงศ์ มีอะไรต้องช่วยกันอยู่แล้ว อย่าถือว่าเป็นบุญคุณมากมายอะไร เพราะพี่พงศ์ก็เคยช่วยผมเอาไว้”“ที่นี่อุดมสมบูรณ์มากนะ กุ้ง หอย ปู ปลา ดูมากมายหากินได้ง่าย” ดมเห็นเพื่อนมีความสุขก็หายห่วงไปได้มาก“อยากให้อยู่กัน

“เจ้าหลง อย่าเป็นอะไรนะ อย่าเป็นอะไร” บัวถลาเข้าไปกอดร่างเจ้าหลงที่ดิ้นทำท่าจะขาดใจเพราะคอยังไม่ขาดสนิท ก่อนที่มันจะนิ่งสนิทอยู่ในอ้อมกอดของเธอ“หลง!!!!” บัวกรีดร้อง ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความอาดูร สงสารสุนัขแสนรู้ที่รักเธอและคอยปกป้องเธอจนถึงวินาทีสุดท้าย“ร้องให้คอแตกก็ไม่มีใครได้ยินหรอก ผัวเธอก็ไม่ได้ยิน” ชัยหัวเราะอย่างสะใจ“ไอ้หมาอัปรีย์ตัวนี้มันเสือกหาเรื่องตายเอง”“คนเลวคนชั่ว คนสารเลว” บัวตรงเข้าทุบตีชัยอย่างโกรธแค้น“พี่ทำอะไรกับทุกคน บอกมาเดี๋ยวนี้นะ”“วางยาไง” ยาที่สาลี่จัดการให้ทุกคนกินทำให้ทุกคนแค่สลบไป เขาเลยเข้ามาจัดการกรอกยาและมัดทุกคนเอาไว้อีกรอบ เพื่อให้ไม่ฟื้นขึ้นมาในตอนนี้ เหมือนกับพงศ์ ยกเว้นบัวที่ปล่อยให้ฟื้นเองเมื่อหมดฤทธิ์ยา ไม่ได้กรอกยาเพิ่มเข้าไปตอนสลบ ก่อนจะเอาข้าทาสบริวารทุกคนไปมัดขังรวมกันเอาไว้ เพื่อป้องกันการหลบหนี หรือต่อสู้ ทำแบบนี้เป็นวิธีที่ไม่เสียเลือดเสียเนื้อหรือต้องสู้รบปรบมือให้เหนื่อยแรง กลับไปคงต้องตบรางวัลสาลี่ที่ทำได้ดีจริงๆ เขาคิดว่าจะพาบัวไปอยู่สิงห์บุรี และฆ่าพงศ์ทิ้งเสีย“วางยาน่ะเหรอ”“ป่านนี้นอนหลับและตายกันไปหมดแล้ว” ชัยหัวเราะอย่างสะ

ส่วนเรื่องอะไรหลายๆ อย่างที่สงขลา ไกรซึ่งเป็นเพื่อนกับพงศ์ช่วยจัดการให้อย่างดี ไกรเองก็ตกใจเช่นกัน ไม่คิดว่าเพื่อนจะมาด่วนจากไปเช่นนี้“เรื่องนังสาลี่เอาไว้ก่อน พี่ว่าเราไปบ้านไอ้ชัยกันก่อน มันต้องมีเบาะแสอะไรให้เราบ้าง” ดมคุยกับพดเมื่ออีกฝ่ายมาหา“ครับพี่ดม” พดรับคำก่อนจะมุ่งหน้าไปที่บ้านของชัย“ออกมาสิวะ ออกมาสิ มุดหัวอยู่ที่ไหนวะไอ้ชาติหมา ไอ้ชาติชั่ว ไอ้ฆาตกร ไอ้สารเลว” พดตะโกนโหวกเหวกอยู่หน้าบ้านของชัย ชมกับมารดาวิ่งออกมาดูอย่างตกใจ“เป็นอะไรกัน ถึงได้มาตะโกนโหวกเหวกโวยวายหน้าเรือนแบบนี้”ชมถามอย่างตกใจ สายตาที่เขามองเธอวันนี้ แตกต่างจากทุกวัน ไม่มีการหยอกเอินหรืออ่อนโยนเหมือนก่อน“พี่ชายของเธออยู่ไหน ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ให้มันโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้”พดพูดอย่างโมโห ตอนมาก็คิดว่าจะระงับอารมณ์แล้วเชียว แต่พอมาเห็นหัวบันไดบ้านชัยเท่านั้นแหละ อารมณ์โกรธแค้นพุ่งขึ้นสูงอย่างห้ามไม่ไหว ดมพยายามบีบบ่าของพดเอาไว้เพื่อปรามให้สงบสติอารมณ์ พดได้แต่ฮึดฮัดที่ยังเห็นครอบครัวคนที่ทำให้พี่ชายกับพี่สะใภ้ของเขาต้องตายลอยนวลอยู่แบบนี้“พี่ชัยไม่อยู่ไปต่างเมือง มีอะไรกับพี่ชัยรึ”ชมรู้แค่ว่าพี่ชายไปต่างเ