Lahat ng Kabanata ng ปริศนารอยสวาท: Kabanata 31 - Kabanata 40

“โอ๊ย!”สาลี่ร้องด้วยความเจ็บขณะโดนผลักเข้ามาในห้องของบัวคนในห้องตกใจเมื่อเห็นสภาพของบ่าวรับใช้คนสนิท“พี่สาลี่ นี่พวกมันทำอะไรพี่กันจ๊ะ” บัวเอ่ยถามเมื่อเห็นสภาพกระเซอะกระเซิงของสาลี่เธอลอบกลืนน้ำลายอย่างหวาดหวั่น ไม่อยากระบุชี้ชัดว่าสาลี่ไปโดนอะไรมา แต่ก็พอจะรู้อย่างไม่ต้องสงสัย“บ่าวไม่อยากจะเอ่ยถึงมันอีกค่ะคุณบัว” สาลี่แกล้งร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนว่าโดนลูกน้องของชัยจับได้ขณะกำลังจะออกไปส่งข่าวให้พดรู้ และโดนรังแกเสียเนื้อเสียตัวให้พวกมัน“พี่สาลี่ ฉันขอโทษ ไม่คิดว่าพวกมันจะใจร้ายกับทำพี่ได้ถึงเพียงนี้” บัวแทบทรุดเมื่อเห็นสภาพของสาลี่ รู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก ทั้งรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณอีกฝ่ายเสียเหลือเกิน“ไม่ใช่ความผิดของคุณบัวหรอกค่ะ บ่าวโง่เองที่ออกไปให้พวกมันจับได้ เลยเป็นแบบนี้ ฮือๆๆ” สาลี่ก้มหน้าแกล้งบีบน้ำตา ร้องห่มร้องไห้เหมือนแทบจะขาดใจตาย คล้ายว่าเสียของรักของห่วงไปให้คนอื่นย่ำยีอย่างไร้ค่า“พี่สาลี่อย่าพูดแบบนี้สิจ๊ะ ฉันยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่”“เรื่องของบ่าวช่างเถอค่ะ คุณบัวนั่นแหละอย่าคิดมาก ยังไงเราก็ต้องมีทางออกอยู่แล้วค่ะ” สาลี่แกล้งว่า กอดขาของเจ้านายสาวเหมือนจงรักภักด

“พัน... นายพาคนไปทำตามแผน ไปอาละวาดให้ลูกน้องไอ้ชัยแห่กันมาให้หมดเสียยิ่งดี เดี๋ยวฉันจะให้คนส่งสัญญาณบอกคนของเราให้ถอยเมื่อพาแม่บัวหนีไปเรียบร้อยแล้ว”“ได้ครับคุณพด” พันจัดการตามที่สั่ง เขาพาคนที่ไม่มีใครรู้จักไปทำท่าตีกันเหมือนมีปัญหา ซึ่งคนพวกนั้นไม่ใช่คนในเรือนที่ชัยและลูกน้องเคยเห็นบ่อยๆ แต่เป็นคนแปลกหน้า พอทะเลาะกันมากขึ้น ลูกน้องของชัยเข้ามาห้ามปรามพาลหาเรื่องชกต่อยกลับไปจนกลายเป็นชุลมุนวุ่นวาย อุตลุดกันไปหมด แขกในงานก็มัวแต่มามุงดูคนที่ชกต่อยกัน หลายคนมาช่วยห้ามปราม ก็บานปลายกันไปใหญ่บัวนั่งกำจดหมายที่ป้าพิณเอามาให้ด้วยเหงื่ออันชุ่มโชก ในจดหมายบอกว่าห้ามบอกเรื่องนี้แก่ใคร เธอทำตามอย่างเคร่งครัด แม้แต่สาลี่ก็ไม่บอก แต่คิดว่าจะชวนอีกฝ่ายหลบหนีไปด้วยกัน เพื่อไม่ให้สาลี่หลุดความลับออกมา เธอแกล้งแต่งตัวโดยไม่ขัดขืนหรืออาละวาด แต่เพราะสาลี่หายตัวไปหลังจากเธอแต่งตัวเสร็จ ซึ่งหายไปไหนเธอก็ไม่รู้ นั่นทำให้เธอร้อนใจยิ่งนัก“คุณบัว ไปกันเถอะค่ะ” ป้าพิณรีบมาตามเจ้านายสาวเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผน พวกคนที่เฝ้าอยู่หน้าห้องโดนหลอกล่อออกไปชุนละมุนกันอยู่ข้างนอกเกือบหมด สาวใช้ในบ้าน เห็นป้าพิณเ

พดโล่งใจว่าการหายไปของพงศ์ก็มีข้อดีเหมือนกัน ถือว่ากรรมตามสนองชัย ที่ลอบฆ่าพี่ชายของตน ทำให้หายสาบสูญ เพราะตอนนี้คนเขาพูดกันไปต่างๆ นาๆ ว่าพี่ชายของตายแล้ว เขากับมารดาไม่อยากให้ลือกันแบบนี้ แต่ก็ต้องปล่อยเลยตามเลย เพราะถ้าลือกันแบบนี้เท่ากับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่หมดสิ้นไป ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกัน พี่ชายกับพี่สะใภ้ของตนจะได้มีชีวิตใหม่ และชัยจะหาพี่ชายของเขาไม่เจออีก เพราะไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่พดคิดว่าถ้าไปไกลๆ มันก็ดีอย่าง คนสมัยนี้ถ้าพ่อแม่ให้แต่งงานกับอีกคน แต่ไม่ได้รักชอบ เห็นผู้ชายพาผู้หญิงหนีตามกันไป ก็ตามหากันไม่เจอ หรือกว่าจะเจอลูกก็โตกันแล้ว ส่วนพี่ชายกับพี่สะใภ้ของเขา มารดาผูกข้อไม้ข้อมือ ทำพิธีรวบรัดเรียบง่ายไปแล้ว ถือว่าไม่ได้หนีตามกันไป แต่เดินทางไปหลงหลักปักฐานต่างเมืองในฐานะสามีภรรยาที่ผ่านพิธีเรียบร้อยแล้ว“นังสาลี่ เอ็งไม่รู้ได้อย่างไรว่านายเอ็งหนีไปไหน” ชัยไล่เบี้ยเอากับสาลี่ เพราะเป็นคนเดียวที่ใกล้ชิดสนิทสนมกับบัวมากที่สุด แถมยังอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลา เขาคิดไปว่าสาลี่ทรยศหักหลัง แต่ไม่เจอพิรุธอันใดว่าอีกฝ่ายจะเป็นเช่นนั้น“อิฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะคุณชัย”“กูไม่เชื่อมึง

“อือ...” ทั้งสองร้องครางพร้อมๆ กันเมื่อหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว พงศ์แช่กายนิ่งให้เธอได้ปรับตัว มองสบตาเธออย่างเสน่หา“พี่รักบัวนะ”“ฉันก็รักพี่พงศ์จ้ะ” เธอจุ๊บปากของเขาเบาๆ แต่พงศ์บดคลึงริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วงเต็มอารมณ์รัก“ชื่นใจ” เขาถอนริมฝีปากออกห่าง ก่อนที่สะโพกสอบจะเริ่มขยับในเรือนร่างสาว หยาดน้ำหวานไหลซึมออกมาชโลมไล้ให้การสอดประสานคล่องตัวยิ่งขึ้น เนื้อกายเสียดสีกันก่อให้เกิดความรู้สึกเสียวซ่านจับจิตจับใจ พร้อมๆ กับเสียงกายที่เพิ่มอารมณ์ความรู้สึกวาบหวามให้คนทั้งคู่เตียงไม้กว้างลั่นเบาๆ เพราะแรงกระแทก บัวครางแผ่วๆ อยู่ใต้ร่างของสามี เธอจิกมือกับแผ่นหลังของเขาด้วยความเสียดเสียว ขาเพรียวที่แยกห่างตวัดรัดสะโพกแกร่งของเขาอย่างเผลอไผลและแสนรัญจวนพงศ์ก้มลงลามเลียปทุมถันแสนหวาน โหมกายเข้าออกในเนื้อกายสาว เร่งส่งเธอไปถึงสวรรค์ชั้นฟ้า กลิ่นกาย กลิ่นเพศ กลิ่นเสพรักลอยคละคลุ้งเมื่อเธอเกร็งร่างกอดรัดเขาแน่นด้วยความหฤหรรษ์ เธอหอบหายใจกับอกของเขา ในขณะที่เขาถอนกายออกห่างดวงตาคมเข้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์แห่งดำฤษณามองเรือนร่างเปล่าเปลือยที่นอนระทดระทวยอยู่บนเตียง เขาพลิกร่างสาวให้คลานเข

“คุณพงศ์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้ล่ะคะ” บัวบุษบาเอ่ยถามพงศ์อินทร์เมื่อเข้ามาที่ห้องวาดภาพของเขา แต่เห็นเขานอนอยู่ที่พื้น เธอตกใจแทบแย่ คิดว่าเขาเป็นอะไรร้ายแรง“ผมอาจจะเผลอหลับไปน่ะครับ”“เผลอหลับเหรอคะ ไม่น่าจะใช่นะคะ คุณนอนคว่ำเหมือนเป็นลมหรือสลบน่ะค่ะ” บัวบุษบามีท่าทีเป็นกังวลเพราะหลังๆ มานี้เธอคิดว่าพงศ์อินทร์ดูแปลกๆ ไป บางทีเขาก็นิ่งไป หลับไป หรือมีอาการเหมือนคนสลบอย่างที่เธอเจอเมื่อครู่นี้“ช่วงนี้คุณพงศ์ดูเพลียๆ ไปหรือเปล่า ไปหาหมอไหม”“ผมไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ครับ” พงศ์อินทร์ยิ้มให้หญิงสาว“ถ้าเป็นเด็กจะเฆี่ยนเสียให้เข็ดนะคะ ดื้อจริงเชียว” เธอส่ายหน้าไปมา“ใจดีแบบคุณบัวไม่เฆี่ยนหรอกครับ”“แน่ะ! รู้ได้ยังไงคะว่าบัวใจดี ถ้าใจร้ายขึ้นมาล่ะก็” เธอทำหน้าดุ“ผมรู้อยู่แล้วล่ะครับว่า... ว่าที่เมียผมเป็นคนใจดี” เขาหยิกแก้มเธอเบาๆ ก่อนจะลูบไล้ แล้วชะงัก มองสบตากับเธออย่างมีความหมาย“คุณพงศ์คะ” บัวบุษบารู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก“ครับ” เขารับคำ น้ำเสียงดูแหบพร่าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“คุณพงศ์...” เธอเรียกเขา รู้สึกว่าจิตใจล่องลอยไปไกลเหลือเกิน บัวบุษบาหลับตาพริ้